Petula Clark interpretuje swoje i światowe hity w duetach z takimi sławami jak: Dean Martin, Michel Legrand, Peggy Lee, Oscar Peterson, Harry Belafonte, Dusty Springfield, Andy Williams i wieloma innymi. Większość utworów znalazła się po raz pierwszy na CD, a część z nich była wcześniej niepublikowana.
Tracklista:1. Disco Nights (Rock Freak)2. Make My Dream a Reality3. It's Your Love4. Spirit5. This Happy Feeling6. Wonderful7. Boogie Oogie Oogie8. I Do Love You9. Disco Nights (Rock Freak) [single Version]10. Make My Dreams a Reality (Single Version)11. I Do Love You (Single Version)12. Disco Nights (Rock Freak) [12" Version]13. Make My Dreams a Reality (12" Version)14. Boogie Oogie Oogie (12" Version)
Tracklista: 1. Art School2. I've Changed My Address3. Slow Down4. I Got By in Time5. Away from the Numbers6. Batman Theme7. In the City8. Sounds from the Street9. Non-stop Dancing10. Time for Truth11. Takin' My Love12. Bricks and Mortar
Płytę otwiera niezwykle rzadko spotykany na płytach utwór - "Bogurodzica" w znakomitej jakości nagrania firmowanej przez "bestclangową" firmę Raumklang.Dojrzały mężczyzna u szczytu sił i młodzieniec o nieco efemerycznej urodziePierwszy znał się na wojennym rzemiośle, miał polityczny instynkt, posłuch we własnym kraju i ambicje, które znacznie przewyższały władztwo, jakie odziedziczył po ojcu. Drugi był doskonale wykształcony, otoczony najwybitniejszymi umysłami epoki, przejawiał skłonność do religijnej ekstazy, co nie przeszkadzało mu w dążeniu do zostania najpotężniejszym imperatorem ówczesnego świata. Obaj w dzieciństwie byli zakładnikami politycznych przeciwników. Mężczyzną był Bolesław, syn Mieszka, polański książę. Młodzieńcem Otto III, cesarz rzymskiego imperium.Nicią, która zadzierzgnęła ich przyjaźń była śmierć Wojciecha z Libic, biskupa Pragi, znanego jako Adalbert.I oni dwaj, cesarz Otto III i książę Bolesław zapragnęli, by ta śmierć należała do nich. W jakimś sensie mieli do tego prawo, wszak pośrednio się do niej przyczynili, wysyłając przyszłego męczennika na misje. A do tego, póki żył, byli jego przyjaciółmi. Wojciecha Adalberta trudno nazwać zwykłym biskupem. Sakrę otrzymał nim skończył trzydzieści lat, co było ewenementem. Duszpasterstwo w Pradze traktował niezwykle poważnie i gdy nie udało mu się sprowadzić wiernych na drogę religijnego życia, chciał oddać biskupią godność. Dwukrotnie opuścił Pragę. Jednak biskup jest pomazańcem bożym i sądy kościelne nie uwolniły go od raz nałożonego brzemienia. Nie uznały także za okoliczność usprawiedliwiającą pragnienie porzucenia Pragi faktu, iż praski książę stał za popełnionym w międzyczasie mordem, w wyniku którego zginęła większość najbliższej rodziny Wojciecha. W świetle kościelnego prawa dano mu jednak wybór – mógł udać się na misje. Młody cesarz Otto III skierował go wówczas do krzewienia słowa bożego wśród Słowian Połabia, którzy zajmowali tereny między jego cesarstwem a księstwem Bolesława. Zaś książę Bolesław, mając świadomość, iż Słowianie Połabscy zabiją Wojciecha nim zdąży zrobić nad nimi pierwszy znak krzyża, namówił go na misje wśród pogańskich Prusów. W tym kontekście obaj władcy mieli wpływ na śmierć praskiego biskupa.Gdy ta nastąpiła, Bolesław wykupił ciało męczennika za czyste srebro. Wybudował mu godny grobowiec w sercu swego państwa, w Gnieźnie i czekał, aż Watykan ogłosi Wojciecha świętym. Dla rodzącego się państwa polskiego to była niezwykła okazja!Cesarz Otto szybko zdał sobie sprawę z wagi tej śmierci. Bowiem w czasach, gdy już zaczynało brakować pogan do nawracania prawdziwy męczennik był nie tylko na wagę srebra ale i złota! Współczesny święty! Mit, który spełnia się na oczach żyjących! I do tego przyjaciel … A na to wszystko nałożyła się jeszcze wielka, polityczna idea młodego cesarza – odnowienie cesarstwa rzymskiego większym i potężniejszym niż kiedykolwiek było. I oto jest współczesny święty patron dla szczytnej idei!Nadszedł rok tysięczny, Millenium, które napawało lękiem końca świata lub spektakularnej przemiany. Czas oczekiwania na cud lub koniec, rok wielkich pokut i gorących modlitw. Przecież mogło się zdarzyć wszystko.I wydarzyło się, coś co nie miało wcześniej politycznego precedensu: cesarz Otto III wyruszył z Rzymu na milenijną pielgrzymkę do Gniezna, do kraju księcia Bolesława, do grobu świętego Adalberta Wojciecha. Po raz pierwszy w historii imperator opuścił granice swego władztwa w celu innym niż wojna.Spotkali się niczym dwa przeciwieństwa – młodzieniec i mężczyzna. Otto i Bolesław. Cesarz i książę. Odmienne myśli, różne polityki, interesy, które były w sprzeczności. A jednak coś między nimi zaiskrzyło. Otto wywyższył Bolesława ponad wszystkich książąt Rzeszy. Podarował mu kopię świętej włóczni cesarstwa i w swej wielkiej idei zjednoczonego imperium wyznaczył mu rolę szczególną. Oto Bolesław jako władca całej Słowiańszczyzny, Sklavinii, miał stać się wschodnią flanką rzymskiego cesarstwa. Cztery wielkie krainy składają hołd cesarzowi – Galia, Italia, Germania i Sklavinia. A wszystkie równe są sobie. Pokojowo współtworzą zjednoczoną pod jednym berłem Europę.Śmierć młodego cesarza dwa lata później zatrzymała tę pierwszą unię europejską nim naprawdę zdążyła powstać.Historycy będą się spierać na temat tego, co wydarzyło się w Gnieźnie w marcu 1000 roku i jakie miało konsekwencje. My, zwykli ludzie, możemy dać upust wyobraźni i przenieść się w czasie do chwili, gdy biskup Unger srebrnymi szczypcami dzieli kości Wojciecha na części, by podarować Ottonowi godną relikwię. Zobaczyć, jak cesarz boso idzie do grobu przyjaciela męczennika i co widzi w oczach Bolesława, gdy daje mu świętą włócznię.Możemy zamknąć oczy i słuchać.Elżbieta Cherezińska
Atak zabójczych outsiderów trwa nadal. Kolejny album od popowych dekonstrukcjonistów - od Blank Dogs , Ariel Pink, Kurt Vile, a teraz Gary War. Jak dotąd wszystko, co słyszeliśmy od Gary War'a było genialne, a te sześć zupełnie nowych utworów nie jest wyjątkiem. Podczas gdy Ariel Pink jasno wyraził swoją miłość i inspirację ze strony R. Stevie Moore, wydaje się, że w przypadku Gary War'a jego prawdziwy wpływ ma Joe Meek. Te elementy łączą się z jakimś poważnie dziwnym, popękanym popem i wyobrażamy sobie, co by się wydarzyło gdyby Meek żył wystarczająco długo, aby wyprodukować albumy z nowej fali. Ze wszystkich obecnych, wypaczonych twórców, Gary War naprawdę czuje się w dźwięku i duchu najbliżej Johna Mausa, ponieważ obaj używają naprawdę prymitywnej elektroniki, aby pomóc im w osiągnięciu ich nieziemskiego podejścia do nowego brzmienia popu.
Tracklista: 1. Terra Nihil 2. Deadream 3. Livskit 4. Darkness Beyond 5. Herejia 6. De Humo Negro y Ceniza 7. Time is Now
Od ukazania się debiutanckiej płyty SBTRKT upłynęły trzy lata. Od tego czasu koncertował na całym świecie, a jego uduchowiona muzyka elektroniczna zdobyła globalne uznanie. A jednak nie jest postacią rozpoznawalną, woli chować swoje oblicze za maską. Teraz wraca z nowym, eksperymentalnym i magicznym albumem Wonder Where We Land. Tym razem SBTRKT rozszerzył swoją paletę, sięgając po inspiracje klasycznymi albumami sprzed lat, nagranymi przez The Beatles, Pink Floyd czy Radiohead. Bardziej niż do tej pory, wykracza poza typową muzykę elektroniczną. Tym razem postanowił skomponować i wyprodukować album samodzielnie. To jednak nie przeszkodziło mu w zaproszeniu kilku współpracowników. Nie tylko ponownie wśród gości znaleźli się Sampha i Jessie Ware, ale też w nagraniu płyty wzięli udział: Ezra Koenig, Caroline Polachek, Koreless i A$AP Ferg oraz ekscytujący nowi wokaliści Raury i Denai Moore.
Ian Gillan, jeden z najbardziej znanych, brytyjskich artystów, członek legendarnej grupy Deep Purple po raz kolejny powraca w solowym projekcie. "One Eye To Morocco" z pewnością podbije serca zarówno nowych jak i starych fanów Gillana. Jego ciepły i melodyjny głos w magiczny sposób wprowadza słuchacza w różne klimaty muzyczne. Jedenaście fantastycznych piosenek w mistrzowskim wykonaniu.
Tracklista:1. On Your Own2. Daffodils3. Memory Lane4. Sunshine (Back to the Start)5. Vanilla (Here We Go Again)6. She's the One7. Segue8. Endless Dive9. Only You
Wybitny kompozytor pochodzoący z Niemiec Carl Maria von Weber, urodzony w 1786 roku w Eutin, zmarł w 1826 roku w Londynie. Artysta prócz komponowaniem, zajmuję się również grą na pianinie i dyrygenturą – jest głównym przedstawicielem epoki wczesnego romantyzmu w muzyce niemieckiej. Aktywny na scenie w latach 1799-1826 roku. Nagrania dokonano w operze w Zurichu, dyryguje - Nikolaus Harnoncourt.