1.1. DEATH, MURDER, KILL 1.2. OPEN THE GATE 1.3. SEXUAL VIOLATION 1.4. TO PARADISE 1.5. DAD IS DEAD 1.6. SOUL OF EVIL 1.7. SUFFER 1.8. DIE FOR BLOOD 1.9. PARANOID DESTRUCTION 1.10. AGAINST 1.11. POISONED EARTH 1.12. LOST YOU 1.13. SHEER NAKED
Tracklista: 1. Zabawa 3:25 2. Ale Ale Aleksandra 3:43 3. Kilka słów 3:25 4. Miód Malina 2:51 5. Dominika 2:39 6. Zawsze chcę 4:19 7. Piwniczka 4:13 8. Kiedy dzień za nocą goni 4:01 9. Pepita 3:13 10. Wdzięk i czar 3:41 11. Powiedz moja miła 4:15 12. Obejmij mnie 3:29 13. Gdyby można było cofnąć czas 5:27 14. Taka mała 4:15 15. Zawsze chcę 4:19 16. Kilka słów 3:25
Podczas 43. festiwalu piosenki w San Remo pochodząca spod Rawenny śliczna młoda Włoszka Laura Pausini zdobyła główną nagrodę dla najlepszej młodej artystki. Zdarzyło się to w 1993 roku. Dwadzieścia lat później ukazała się kompilacja podsumowująca dwie dekady piosenkarki w show-biznesie. Dwie dekady, w których trakcie stała się wielką gwiazdą z milionami sprzedanych płyt na koncie, wieloma przebojami i wspaniałymi kolaboracjami. W 1993 roku przepustką Laury Pausini do sławy stała się piosenka "La solitudine", oczywiście znajdująca się na jubileuszowym zestawie hitów. Nie zabrakło na składance wspaniałych duetów, które Włoszka nagrała w dotychczasowej karierze z tak wielkimi artystami jak Ray Charles, Charles Aznavour, Andrea Bocelli, Michael Bublé, czy James Blunt. Kilkanaście ze swoich najbardziej znanych piosenek Laura zamieściła na kompilacji w nowych wersjach lub wersjach zremasterowanych. Na dwóch krążkach znalazły się utwory śpiewane po włosku, hiszpańsku (Pausini jest bowiem wielką gwiazdą w krajach latynoamerykańskich) i angielsku. Rzecz jasna na tak wyjątkowym wydawnictwie nie mogło zabraknąć niespodzianek. Są nimi premierowe piosenki Laury – "Ramaya" oraz Limpido" / "Limpio", ta druga nagrana po włosku i angielsku oraz hiszpańsku i angielsku w duecie z Księżniczką Popu, Kylie Minogue. Właśnie ten duet jako pierwszy promował rocznicową kompilację Laury Pausini. Poza tym nowymi piosenkami są "Paola", "Dove resto solo io", "Se non te".
Tracklista:1. Inception2. Beyond the Greed3. Hain4. Everstorm5. Forever6. Divine Light7. The Last Dance8. Somewhere Untouched9. Wolfheart10. Never Enough11. Song to the Aurora12. Island of Dreams
Tracklista:
Tracklista:1. Mrs. Avery2. Tyburn Tree3. Deportees4. Factory5. Tightrope6. North Country Blues7. Stag Night8. Brixton Hill9. Slip Away Gently10. My Side of the Bed11. Leaving in the Morning12. Barratt's Privateers
Edith Piaf, właściwie Édith Giovanna Gassion (ur. 19 grudnia 1915 w Paryżu, zm. 10 października 1963 w Grasse) – pieśniarka francuska. Napisano o niej wiele biografii, ale niektóre fakty z jej życia pozostały tajemnicą. Urodziła się 19 grudnia 1915 jako Édith Giovanna Gassion w paryskim osiedlu Quartier de Belleville, gdzie żyło wielu imigrantów. Podobno przyszła na świat na chodniku przy ul. Rue de Belleville, nr 72, natomiast w jej akcie urodzenia wpisany był szpital Tenon, który znajduje się w 20 dzielnicy, gdzie leży Rue de Belleville. Imię chrzestne otrzymała po siostrze Edith Cavell, która podczas I wojny światowej pomagała brytyjskim żołnierzom w ucieczce z niemieckiej niewoli, za co została rozstrzelana. Jej matka Annetta Giovanna Maillard (1895-1945), urodziła się w Livorno, w zachodniej Toskanii. W Paryżu śpiewała po kawiarniach jako Line Marsa. Ojciec, Louis-Alphonse Gassion (1881-1944), był ulicznym akrobatą a wcześniej aktorem w teatrze. Po ojcu miała korzenie francusko-włoskie, a po matce berberyjskie. Porzucona przez matkę – śpiewaczkę kawiarnianą, krótko mieszkała z babką, Emmą (Aïcha) Saïd ben Mohammedov (1876–1930). Zanim ojciec wstąpił do wojska, aby walczyć na froncie, zabrał ją do swojej matki, która w Normandii prowadziła dom publiczny. Tamtejsze prostytutki pomagały ją wychować. Gdy miała 3 lata, straciła wzrok. Była niewidoma do 7 roku życia. Młodość spędziła na ulicach Paryża. W wieku 15 lat zajęła się ulicznym śpiewaniem. Została odkryta w 1935 przez impresaria Louisa Leplée i rozpoczęła występy w jego kabarecie "Le Gerny's" przy Champs-Élysées, pod pseudonimem "La Môme Piaf" (wróbelek), który stał się później znany milionom wielbicieli jej talentu. W 1936 miała pierwsze nagranie dla wytwórni Polydor. W 1935, w wieku 2 lat, zmarła jej jedyna córka. W czasie wojny występowała w lokalach, współpracując z francuskim ruchem oporu. Słynęła z niebywałej ekspresji i dramatyzmu w wykonywaniu piosenek specjalnie dla niej pisanych. Jej chropowaty i stosunkowo niski głos kontrastował z drobną sylwetką (147 cm), co fascynowało widzów m.in. w paryskiej Olympii, z którą była przez lata związana. Śpiewała także w USA, odnosząc spore sukcesy. Oprócz jej talentu, widzów przyciągała otaczająca Piaf legenda, wynikająca z jej przeszłości, a także nieudane związki uczuciowe, które z jednej strony zwiększały dramatyzm jej recitali, a z drugiej pogłębiały chorobę, z którą zmagała się heroicznie do końca życia. Osiągnąwszy szczyty kariery zaczęła pomagać młodym piosenkarzom, ułatwiając im start artystyczny (m.in. Yves Montand, z którym miała trwający kilka lat romans, Gilbert Bécaud, Charles Aznavour). Była dwukrotnie zamężna. Ze swym pierwszym mężem (Jacques Pills) wzięła ślub 20 września 1952, jednak po czterech latach, w 1956 rozwiedli się. W latach 1948–1949 miała romans z żonatym Marcelem Cerdanem, mistrzem świata w boksie. 9 października 1962 wyszła za młodszego od siebie o 21 lat Theophanisa Lamboukasa (znanego jako Théo Sarapo), któremu usiłowała pomóc w karierze piosenkarskiej. Pomimo osobliwości tej sytuacji, krytykowanej przez wielu jej przyjaciół, Lamboukas okazał się jej wiernym przyjacielem, opiekującym się troskliwie piosenkarką aż do jej śmierci. Piaf zmarła na raka wątroby 10 października 1963 w Grasse, jest pochowana na cmentarzu Père Lachaise. Na jej pogrzebie zebrało się 40 tysięcy ludzi, a na jej grobie do dziś są składane kwiaty. Wiele osób inspirowało się jej muzyką i pisało własne piosenki. Twórczość artystyczna Piaf należy do klasyki francuskiej piosenki i pomimo całkowicie odmienionych dzisiaj standardów i gustów, jest chętnie słuchana na całym świecie i wznawiana przez wydawnictwa muzyczne. Przyjaźniła się z Jean Cocteau, który zmarł na atak serca 11 października tego samego roku. Wiele osób uważa, że miało to bezpośredni związek z otrzymaniem wiadomości o jej zgonie. Jednak Jean Marais – wieloletni przyjaciel, partner i aktor filmów Cocteau – wspomina, że pisarza nie łączyła zbyt wielka zażyłość z Édith Piaf. Trudno więc jednoznacznie łączyć te dwa fakty. W 1977 w Paryżu przy Crespin du Gast nr 5, powstało Muzeum Edith Piaf, w całości poświęcone artystce. Założycielem i właścicielem Muzeum jest Bernard Marchois, będący jednocześnie sekretarzem stowarzyszenia przyjaciół Edith Piaf - "Amis d'Edith Piaf". Stowarzyszenie działa od 1967.
Tracklista: 1. Ain't Nothin' Shakin'2. Scat Encounter3. Hey Joe4. Going Home5. Too Much6. It's a Gaz7. Ride On Cowboy8. Sittin' Here9. Can't Sleep at Nite
Tracklista:1. Press Play2. Devotion3. Girls On the TV4. Lick Your Heart5. Northerly6. Which One Are You?7. Telecommunication8. Touchstone9. Take Me There10. You Make Me Feel
Tracklista:1. You Make Me Feel So Young2. It Happened in Monterey3. At Long Last Love4. I Get a Kick Out of You5. Just One of Those Things6. A Foggy Day7. The Lady Is a Tramp8. The Lady Is a Tramp9. They Can't Take That Away from Me10. I Won't Dance11. Chat12. When Your Lover Has Gone13. Violets for Your Furs14. My Funny Valentine15. Glad to Be Unhappy16. One for My Baby (And One More for the Road)