Tracklista:1. Maskenfreiheit2. Lungs3. Two Faced Simulation4. Over the Edge5. Nice Church6. Stumble7. Stumble II8. Strangers in a Box9. Render Arp10. Render Me Numb11. The Fiend Thinker12. Something to Adore (Arinau)13. Hegodun Baleak II14. Maskenfreiheit II
Tracklista:1. Got It Bad2. Lesser Demons3. Krav Mega4. Ranessa5. Green Flash6. Easy to Void7. Bad Omens8. Stupid Heart9. This Is It
Tracklista:1. Generation Riot2. Long Time Coming3. What You Gonna Do4. Bullet5. Roses6. Face in the Crowd7. Over and Out8. Pieces9. The Wrecking Crew10. Gettin' Heavy11. A Mile in My Shoes
Tracklista: Side A 1. Invitation 2. Amerika 3. Soul Intro / The Chicken 4. Continuum Side B 1. Liberty City 2. Sophisticated Lady 3. Reza / Giant Steps / Reza (Reprise) 4. Fannie Mae 5. Eleven
Tracklista: CD 1 1. Aquarian Sound 2. Logistic 3. The Way We Were 4. Mikuro's Blues CD 2 1. Elder's Path 2. Unknown Mansion 3. Sentient Compassion 4. Co Co Cana 5. Manu's Ideal 6. Lexicon CD 3 Freedom Suite 1. Part One 2. Part Two 3. Part Three 4. Part Four 5. Stargazer
"The Luckiest Man" potwierdza status Ronnie Earla jako jednego z najbardziej uduchowionych współczesnych gitarzystów bluesa/ soulu/ jazzu. Trzykrotny zdobywca nagrody Blues Award jako Gitarzysta Roku, Earl pracuje z zespołem The Broadcasters od prawie 30 lat. To jest jego 25 album. Ten album jest poświęcony pamięci długoletniego basisty Broadcastera Jim Mouradiana. Earl ma wielu fanów, którzy oczekują każdego nowego wydania . Ronnie Earl jest według wielu opinii najlepszym gitarzystą jaki kiedykolwiek pojawił się w muzyce rockowej. Urodził się 10 marca 1953 roku w Nowym Jorku. Z pochodzenia jest Węgrem (właściwe nazwisko - Horvath, ojciec - Akos, matka - Mutcika). Jako dziecko uczył się grać na fortepianie. Interesował się muzyką jazzową, głównie twórczością John'a Coltrane'a, Sonny'ego Rollins'a, West'a Montgomery'ego i Charles'a Mingus'a. Wiele wolnych chwil spędzał w różnych klubach jazzowych, głownie w "Village Vanguard". W 1974 roku przeniósł się do Bostonu, by podjąć studia na jednym z bostońskich uniwersytetów. W 1975 roku przypadkowo znalazł się w jednym z bostońskich klubów bluesowych, na koncercie Muddy'ego Waters'a. Koncert ten zafascynował go do tego stopnia, że od tej chwili zaczął słuchać wyłącznie płyt bluesowych (głownie B.B. King'a, Alberta King'a, Magic'a Sam'a, Otis'a Rush'a, Buddy'ego Guy'a oraz T-Bone'a Walker'a). Postanowił, że będzie grał bluesa, zaczął więc intensywnie ćwiczyć grę na gitarze. W 1977 roku założył swój pierwszy zespół - Guitar Johnny& The Rythm Rockers. W latach 80-tych Ronnie Earl był już członkiem wysoko cenionego w USA big-bandu blusowo-jazzowego Roomful of Blues, gdzie w 1979 roku zastąpił samego Duke'a Robillard'a. W zespole tym występował przez 8 lat, stając się jego pierwszoplanową postacią. Roomful of Blues z Ronnie Earl'em w składzie zagrał niezliczone ilości koncertów (wg. niektórych źródeł do 300 rocznie) oraz nagrał 6 płyt. W 1987 roku Ronnie Earl opuścił szeregi Roomful of Blues i poświęcił się karierze solowej. Założył własny zespół - Ronnie Earl & The Broadcasters. Okres od 1993 do 1997 roku jest bezsprzecznie najlepszym okresem w karierze Ronnie'go Earl'a. Zdobył w tym czasie kilka prestiżowych nagród: w corocznej ankiecie pisma "Down Beat" płyta "Grateful Hearts: Blues & Ballads" została uznana za "Album roku", dwukrotnie uhonorowano go bardzo liczącą się nagrodą W.C. Handy'ego (tzw. "Bluesowy Oskar") dla najlepszego bluesowego gitarzysty roku (1997 i 1998). Ronnie Earl będąc wspaniałym muzykiem występował i nagrywał w doborowym towarzystwie. Oprócz muzyków wymienionych w powyższym tekście, w różnych składach The Broadcasters lub gościnnie na płytach Ronnie'go Earl'a wystąpili: Kaz Kazanoff, Jerry Portnoy, Darrell Nulisch, Ron Levy, Curtis Salgado, Robert Jr. Lockwood, David "Fathead" Newman i wielu innych. Ale i Ronnie Earl bardzo chętnie był zapraszany przez innych wykonawców do udziału w sesjach nagraniowych do ich płyt Skład zespołu : Bass – Paul Kochanski Drums – Forrest Padgett, Neil Gouvin (tracks: 8) Guest [Guest Musician], Baritone Saxophone – Mark Earley Guest [Guest Musician], Electric Bass [Fender Bass], Double Bass – Michael "Mudcat" Ward Guest [Guest Musician], Guitar – Nicholas Tabarias, Peter Ward (5) Guest [Guest Musician], Tenor Saxophone – Mario Perrett Guitar – Mike Welch* (tracks: 8) Harp, Vocals – Sugar Ray Norcia (tracks: 8) Piano – Anthony Geraci (tracks: 8) Piano, Organ [Hammond B3] – Dave Limina Producer, Guitar – Ronnie Earl Vocals – Diane Blue Tracklista : 1 Ain't That Loving You 2 Southside Stomp 3 Death Don't Have No Mercy 4 Jim's Song 5 Heartbreak 6 Howlin' Blues 7 Never Gonna Break My Faith 8 Long Lost Conversation 9 Sweet Miss Vee 10 Blues For Magic Sam 11 So Many Roads 12 You Don't Know What Love Is
Pochodząca z Ameryki wokalistka Sarah Lois Vaughan, urodzona w 1924 w Newark, zmarła w 1990 w Hidden Hills. Śpiewa muzykę z gatunku jazz. Była aktywna na scenie w latach 1942-1989. W roku zakończenia kariery otrzymała nagrodę NEA Jazz Masters Award. Tracklista: 1. Sometimes I'm Happy 2. Lover Man 3. September in the Rain 4. Mean to Me 5. Tenderly 6. If This Isn't Love 7. Over the Rainbow 8. They All Laughed 9. Lover Man 10. Cherokee 11. Sometimes I'm Happy 12. I Feel Pretty 13. The More I See You 14. Baubles, Bangles and Beads 15. I Got Rhythm 16. Misty 17. Honeysuckle Rose 18. Maria 19. Bill Bailey, Won't You Please Come Home 20. Credits
Tracklista: 1. Almost Love2. Paris3. Hold Tight4. Sue Me5. Prfct6. Bad Time7. Mona Lisa8. Diamonds Are Forever
Tracklista:1. Give It All You Got2. Wait Till Forever3. Counting the Hours4. Bow and Obey5. High Like a Mountain6. No More7. Stay8. Who Can You Believe9. Live to Tell10. Moving You