» Materiały dla Luty 2020 rok » Strona 488

Thao & The Get Down Stay Down, zespół kierowany przez Thao Nguyen zespół z San Francisco, wydał swój piąty studyjny album ‘Temple’, który ukazał się nakładem Ribbon Music. Album "Temple" jest najbardziej otwartym i uczciwym dziełem Thao do tej pory, wychodzącej do publiczności po latach kariery, gdy trzymała swoją nieheteronormatywną tożsamości w ukryciu, w celu unikania zawirowań i wyobcowania z rodziny i kultury, którą kocha. Ale to gówno cię zabije - mówi Thao. Podzieliłam siebie na tak wiele osobowości. Jestem zdenerwowana, ale mam nadzieję, że należąc do siebie, nadal mogę należeć do mojej rodziny i społeczności wietnamskiej, zwłaszcza starszych. I kontynuuje: Uważam, że wstyd uczynił moją pracę bardziej ogólną, kiedy zawsze chciałam być konkretna. Ten zapis jest o mnie w końcu konkretny. Jeśli słuchasz mojej muzyki, chcę, żebyś wiedział z kim masz do czynienia. Thao była bliska by nie robić kolejnej płyty, czując, że muzyka rockowa nie jest już w stanie powiedzieć tego, co musi wyrazić.  Okazuje się, że nagrywanie było konieczne; zmusiło ją do stworzenia przestrzeni, w której mogłaby w końcu istnieć jako całość. ‘Temple’ to album wymuszony miłością i pilną potrzebą życia pełnym życiem. Thao i jej dziewczyna niedawno się pobrały: Mam moją partnerkę i nasz dom, aby ugruntować siebie w tym życiu, w moim jedynym życiu. I wszystko, co robię teraz, gdziekolwiek się wybieram, za każdym razem, gdy przedstawiam się ludziom, to w końcu jestem cała. ‘Temple’ jest pierwszym nagraniem Get Down Stay Down wyprodukowanym samodzielnie. Thao połączyła siły z wieloletnim kolegą z zespołu Adamem Thompsonem, aby wyprodukować płytę; dzieląc obowiązki kompozytora w przypadku pięciu piosenek. Całość zmiksował Mikaelin „Blue” Bluespruce (Solange, Carly Rae Jepsen, Mariah Carey). ‘Temple’ jest następcą ‘A Man Alive’, płyty Thao & The Get Down Stay Down z 2016 roku, która cieszyła się szerokim uznaniem krytyków. Album promuje klip "Pure Cinema"wyreżyserowany przez Justina Mitchella (Death Cab For Cutie, The Postal Service, Phoebe Bridgers, Jenny Lewis) pokazuje Thao Nguyen i jej kolegów z zespołu występujących w swoich domach podczas akcji Stay At Home w Kalifornii. "Pure Cinema" jest zespołową piosenką i ma tak wiele wspólnego z naszymi wieloletnimi trasami koncertowymi, które odbywaliśmy jak wędrowna rodzina, że naprawdę chciałam, aby ten teledysk podkreślił i uczcił The Get Down Stay Down. Nasz zespół i ekipa dbali o mnie, utrzymywali mnie bezpiecznie i zdrowo, jak tylko to było możliwe. Jak w przypadku rodziny, nie wiem czy kiedykolwiek naprawdę im podziękowałam.  To było takie słodkie i zarazem dość słodko-gorzko widzieć wszystkich w ich domach wyświetlanych w moim mieszkaniu. Nie wiem kiedy znów będziemy mogli grać razem koncerty, nie wiem jak będzie wyglądać trasa koncertowa. Tęsknię za zespołem. Thao mówi dalej o utworze: "Pure Cinema" to podsumowanie tego, jak dryfowałam w każdym znaczeniu tego słowa. Bardzo łatwo jest czuć się zagubioną i samotną, nawet gdy jest się otoczonym przez ludzi. Przez lata miałam bardzo kompromisowy stosunek do tras koncertowych. Od dawna unosiłam się nad swoim życiem, a teraz wylądowałam. Tak się cieszę, że moi koledzy z drużyny osiedlili się i są szczęśliwi we własnych domach i życiu, tak jak ja jestem w swoim. „Pure Cinema” jest przestrogą, ale także zachętą do zachowania wiary, budowania domu i rodziny”. Reżyserem teledysku są Erin Murray (Ed Sheeran, Charli XCX, Troye Sivan, Muse, John Legend) oraz Jeremy Schaulin-Rioux (PUP, Lights, Calpurnia) a za jego produkcję odpowiedzialna była Victoria Fayad (Moby). Murray, który przygotował choreografię do wcześniej opublikowanego utworu „Temple”, przygotował również choreografię do „Phenom”. Thao zauważa, że utwór „Phenom” jest bezpośrednim potomkiem piosenki „Meticulous Bird ” z poprzedniego albumu „A Man Alive”. Napisałam to pod koniec zeszłego roku. Czytałam Octavię Butler i Ursulę Le Guin i kreowałam inne światy, rodzaj postapokaliptycznej utopii, w której czas się zapada, a pokolenia prawdziwych przywódców i spalonej ziemi powracają, by rządzić.  Byłam i zawsze jestem pod wielkim wrażeniem zaciekłości i koncentracji w historii tych, którzy pracowali i organizowali się na froncie, wytykając bzdury i chroniąc wrażliwe życie. To są prawdziwe zjawiska, a my jesteśmy silni ich siłą. Pierwszym zalążkiem tej piosenki był ten gitarowy riff, który jest wielokrotnie powtarzany pod koniec. „Phenom” znajduje się na skraju manii, prawdy, sprawiedliwości i władzy, ale wierzy w bardziej cnotliwy czas i miejsce w oddali.  Tracklista:  1. Temple  2. Phenom  3. Lion on the Hunt  4. Pure Cinema  5. Marauders  6. How Could I  7. Disclaim  8. Rational Animal  9. I’ve Got Something  10. Marrow


  • Wykonawca Thao and the Get Down Stay Down
  • Data premiery 2020-05-22
  • Nośnik CD
Więcej

Tracklista:1. I Never Knew2. Where Or When3. Hold 'Em Joe4. Darn That Dream5. Three Little Words6. Woody 'N' You7. Almost Like Being in Love8. You've Changed9. I'm an Old Cowhand10. I Don't Stand a Ghost of a Chance11. The Song Is You


  • Wykonawca Riley Stephen
  • Data premiery 2018-10-05
  • Nośnik CD
Więcej

Tracklista:1. A Whiter Shade of Pale2. Bolero3. From A Dsitance WITH RICHARD CLAYDERMAN4. Yesterday5. Granada6. Mornings at Seven7. Penny Lane8. The Lonely Sheperd9. The House of the Rising Sun10. In the Mood11. Sacrifice WITH RICHARD CLAYDERMAN12. Viva Espana13. Maggie14. Roses from the South15. I Do It For You (EVERYTHING I DO)16. Games That Lovers Play


  • Wykonawca James Last and His Orchestra
  • Data premiery 1995-11-06
  • Nośnik CD
Więcej

Winylowa 180-gramowa edycja albumu GUNS N' ROSES - "APPETITE FOR DESTRUCTION". Skład zespołu : W. Axl Rose (vocals, synthesizer, percussion); Slash (acoustic & electric guitars); Izzy Stradlin (guitar, background vocals, percussion); Duff "Rose" McKagan (bass, background vocals); Steven Adler (drums). Appetite for Destruction – debiutancki studyjny album amerykańskiego rockowego zespołu Guns N’ Roses.Wydany został w lipcu 1987 przez wytwórnię Geffen. Na płycie jest dwanaście utworów, cztery z nich ukazały się również w wersjach singlowych ("Welcome to the Jungle", "Sweet Child O' Mine", "Paradise City" i "Nightrain"). Płyta sprzedała się w nakładzie 28 milionów egzemplarzy i jest najlepiej sprzedającym się debiutanckim krążkiem w historii muzyki. Album został opisany w książce 1001 Albums You Must Hear Before You Die(”1001 albumów które musisz usłyszeć zanim umrzesz”). W 2003 album został sklasyfikowany na 62. miejscu listy 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone.  Tracklista:Side A 1. Welcome to the Jungle 2. It's So Easy 3. Nightrain 4. Out Ta Get Me 5. Mr. Brownstone 6. Paradise City Side B 1. My Michelle 2. Think About You 3. Sweet Child O' Mine 4. You're Crazy 5. Anything Goes 6. Rocket Queen


  • Data premiery 2016-02-01
  • Nośnik Płyta Analogowa
Więcej

Documentary about the British band known as the pioneers of punk. Overshadowed by their contemporaries The Clash and The Sex Pistols, The Damned were, as many believe, never fully appreciated as the band that brought punk music into the mainstream. This documentary, directed by Wes Orshoski, charts the band's career and successes as well as incorporating contributions from Chrissie Hynde, Lemmy, Blondie and Pink Floyd.


  • Data premiery 2017-01-29
  • Nośnik Blu-ray Disc
Więcej

Tracklista:1. Drone2. Flesh3. Burn4. Blackened Rite5. Shadows6. Deconstruction7. Hot Steel8. Shock9. Coal and Dust10. Spectral Isis


  • Wykonawca Paradox Obscur
  • Data premiery 2016-03-04
  • Nośnik Płyta Analogowa
Więcej

Wydanie na winylu 180 g. Tracklista: Side A 1. Babylon 2. Glowin’ 3. Black Widow Spider 4. Barefoot Lady  Side B 1. Twilight Zone 2. The Patriotic Flag-Waiver 3. The Lonesome Guitar Strangler


  • Wykonawca Dr. John
  • Data premiery 2020-02-14
  • Nośnik Płyta Analogowa
Więcej

Scenę muzyczną Paryża za panowania Ludwika XV można określić jako prawdziwie kosmopolityczną. Zmianę preferencji estetycznych widać już twórczości powstałej w pierwszych latach XVIII wieku, kiedy kompozytorzy francuscy coraz chętniej zaczęli w swoich utworach asymilować elementy stylu włoskiego. Charakterystyczne jest, że koncepcje dotyczące stworzenia stylu mieszanego (les goûts rèunis) rozwinęli w pierwszej kolejności twórcy muzyki instrumentalnej. W przeciwieństwie do opery, która z natury związana była z morfologią języka oraz literaturą danego kraju, kompozycje pozbawione semantyki tekstu, bardziej nadawały się do prób stworzenia uniwersalnego języka muzycznego. Możliwości prezentacji we Francji utworów włoskich i niemieckich znacząco zwiększyły się, kiedy w 1725 roku Anne Danican Philidor (1681-1728) postanowił zorganizować w pałacu Tuileries cykl koncertów publicznych, nazwanych Concert Spirituel, wypełniając tym samym istotną lukę w życiu muzycznym Paryża. Jakkolwiek początkowo wykonywano podczas nich głównie dzieła religijne kompozytorów francuskich, repertuar bardzo szybko stał się zróżnicowany pod względem stylistycznym oraz prawdziwie międzynarodowy. Wielu czołowych twórców epoki pisało swoje utwory z myślą o Concert Spirituel, wliczając w to kompozytorów muzyki instrumentalnej, takich jak Jean-Marie Leclair (1697-1764), Michel Blavet (1700-1768), czy Joseph Bodin de Boismortier (1689-1755). Postać Boismortiera można określić mianem francuskiego Telemanna. Podobnie do swojego niemieckiego odpowiednika, hołdował on idei stylu mieszanego oraz eksperymentował z nietypowymi rozwiązaniami instrumentacyjnymi. Boismortier był również jednym z pierwszych kompozytorów nie posiadających zamożnego patrona lub protektora, utrzymujących się wyłącznie ze swojej twórczości. Pozycję tę zawdzięczał przywilejowi królewskiemu (1724) na druk i sprzedaż nut, co pozwoliło mu uniknąć konieczności podejmowania pracy nauczyciela lub szukania zatrudnienia jako instrumentalisty w którymś z licznych zespołów dworskich. Jakkolwiek zapamiętany dzięki bogatej twórczości instrumentalnej, Boimortier uprawiał wszystkie ówczesne gatunki muzyczne, łącznie z tragédie lirique i grand motet. Spośród licznych utworów na uwagę zasługują przede wszystkim nowatorskie koncerty na 5 fletów bez towarzyszenia orkiestry i basso continuo (1727), sonaty na flet i klawesyn obbligato (1741) oraz suity na flet i basso continuo (1731), które stanowią przedmiot niejszego nagrania. W przypadku tego ostatniego zbioru, Boismortier przewidział możliwość wykonania w dwóch alternatywnych rodzajach obsady - z towarzyszeniem załączonego generałbasu, albo zupełnie solo. Pomimo wyraźnego osadzenia w estetyce stylu francuskiego (zwłaszcza we wstępnych préludes), utwory te zdradzają jednak wyraźne wpływy włoskie, zwłaszcza w figuracyjnych przebiegach części tanecznych utrzymanych w szybkim tempie. Muzyka kameralna francuskiego baroku stanowi dla instrumentalisty grającego na flecie podłużnym pewne wyzwanie. W kraju nad Sekwaną już w pierwszych latach XVIII wieku instrument ten stracił na popularności, ustępując miejsca swemu „rywalowi” – fletowi poprzecznemu. W wyniku zmian preferencji brzmieniowych, liczba kompozycji wykorzystujących w obsadzie flet podłużny pozostawała niewielka, zwłaszcza jeśli dokonamy porównania z ówczesnym repertuarem angielskim, niemieckim, a nawet włoskim. Sytuację tę widzimy już w twórczości nestora francuskiej szkoły fletowej - Jacquesa Martina Hotteterre`a (1674-1763). W większości swoich kompozycji sygnalizował on możliwość użycia fletu podłużnego in F, jednak wyłącznie w roli instrumentu alternatywnego. Wymagało to jednak od muzyków przetransponowania wszystkich partii utworu o interwał tercji małej lub kwarty w górę. Praktyka ta została wykorzystana w niniejszej rejestracji, stanowiące pierwsze kompletne nagranie suit Boismortiera w wykonaniu na flecie podłużnym solo. Kolejnym problemem była kwestia doboru instrumentu. Próby wykorzystania fletów w niskim stroju, charakterystycznym dla muzyki francuskiego baroku (tak zwany Ton d`Opéra był około cały ton niższy od współczesnego) nie dawały niestety zadowalających rezultatów. Dotyczyło to zwłaszcza części zdradzających wpływ stylu włoskiego, zwłaszcza fragmentów figuracyjnych. Z uwagi na chęć uzyskania większej błyskotliwości brzmienia, wybór ostatecznie padł na instrument w stylu niemieckim - kopię fletu Jacoba Dennera w stroju a1=415 Hz – co jednocześnie okazało się dobrze korespondować z nieco „kosmopolitycznym” charakterem tej muzyki. (Marek Nahajowski) Wydanie płyty z suitami Boismortiera na flet podłużny solo zostało przeprowadzone w ramach projektu badawczego „systemy strojenia i temperacje muzyczne – percepcja słuchowa”, prowadzonego przez Katedrę Teorii Muzyki Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi. Celem projektu jest badanie odbioru muzyki wykonanej w różnych systemach intonacyjnych – badanie wrażliwości intonacyjnej, wpływu intonacji na postrzeganie i interpretację utworu, szukanie metod uczenia się nowych intonacji. Niniejsza płyta jest ilustracją wykorzystania stroju naturalnego w realizacji XVIII-wiecznej muzyki na instrument dęty solo. Najbardziej interesującą cechą tego stroju jest fakt pewnej płynności intonacyjnej występującej w zależności od zmieniającej się harmonii w ramach jednej tonacji oraz percepcji różnych tanacji w kolejnych suitach. W efekcie subtelne zmiany wysokość poszczególnych dźwięków dyktowane będą poprzez przebieg harmoniczny utworu i ich rolę jako określonych składników akordu, zwłaszcza tercji i kwinty. Niniejsze nagranie doskonale nadaje się do prezentacji stroju naturalnego i jego niuansów. Marek Nahajowski (ur. 1979), teoretyk muzyki, flecista grający na kopiach instrumentów historycznych; ukończył z wyróżnieniem studia w zakresie teorii muzyki pod kierunkiem Ryszarda Daniela Golianka (Łódź 2003) oraz fletu podłużnego w klasie Tomasza Dobrzańskiego (Wrocław 2007); od 2010 roku adiunkt w Katedrze Teorii Muzyki w Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi, gdzie prowadzi przedmioty związane z praktyką wykonawczą muzyki baroku, historią teorii muzyki i praktyki kompozytorskiej, a od 2011 roku także klasę fletu podłużnego. Jest autorem pierwszego polskiego tłumaczenia traktatu Johanna Joachima Quantza Versuch einer Anweisung die Flöte traversiere zu spielen oraz rozprawy poświęconej jego sonatom fletowym (wyd. Łódź 2013), za którą otrzymał nagrodę w prestiżowym Konkursie im. Ks. Prof. Hieronima Feichta. Zainteresowania naukowe Marka Nahajowskiego koncentrują się na hermeneutycznej interpretacji utworów muzycznych XVI-XVIII wieku oraz estetyce i praktyce wykonawczej epoki baroku i wczesnego klasycyzmu. Jako instrumentalista występował z wieloma zespołami muzyki dawnej, m.in. Il Tempo, Ars Cantus, Concerto Polacco, Royal Baroque Ensemble, Filatura di Musica. Marek Nahajowski jest również zapraszany jako gościnny wykładowca kursów interpretacji muzyki dawnej. W 2014 roku ukazała się jego płyta solowa poświęcona fantazjom fletowym Georga Philippa Telemanna (RecArt 0009).


  • Wykonawca Nahajowski Marek
  • Data premiery 2018-02-23
  • Nośnik CD
Więcej