Tracklista: 1. Ghidara 2. Dammi Una Vasata 3. Si Fussi Fimmina 4. Cafè 5. Savutu 6. Un Favuri 7. L'amuri Miu Pi Tia 8. Puddicinu A Luna 9. Nivi Nivura
Tracklista:1. Burn Day2. Between the Ice and the Fire3. A Home4. Shores of White Sand5. New Way Out6. Ridin' On the Night Train7. Or So the Heart Remembers8. For Old Time's Sake9. Beyond the Great Divide10. Broken Arrow11. Dreams of the San Joaquin
Niezwykła kompilacja na płycie winylowej, na której znalazły się wspólne nagrania Jimiego Hendrixa oraz grupy Curtis Knight & The Squires. Nagrania te powstały w latach 1965-1967 zanim Jimi zdobył międzynarodową sławę. Album „You Can’t Use My Name” zmiksowany został przez inżyniera dźwięku Eddiego Kramera – wieloletniego współpracownika Hendrixa. Album dostępny również na płycie CD.
Legendarny Tony Allen twórca i klasyk afrobeatu, legendarny perkusista i członek składu The Good, The Bad & The Queen. Mieszkający w Paryżu Nigeryjczyk współpracował m.in. z Fela Kuti, Charlotte Gainsbourg, Damonem Albarnem, Flea Z Red Hot Chilli Peppers, Jimi Tenorem.„Secret Agent” to efekt współpracy z prestiżową wytwórnią World Circuit, odpowiedzialną za sukces Buena Vista Social Club.
Tracklista: 1. Hot Squash2. ADHD in HD4. You Want It6. Skull Noir7. Grim Deal8. Bag of Snakes9. Outahead10. Medium Rare11. Weird Weather12. Golden Monument3. Lizard Baby5. Hello Men
Tracklista:1. Nashville West2. You're Still On My Mind3. Pretty Boy Floyd4. Drug Store Truck Drivin' Man5. Medley6. Close Up the Honky Tonks7. Buckaroo8. The Christian Life9. Time Between10. King Apathy III11. Bad Night at the Whiskey12. This Wheel's On Fire13. Sing Me Back Home14. So You Want to Be a Rock 'N' Roll Star15. He Was a Friend of Mine16. Chimes of Freedom
Debiutancka płyta nowego projektu Janusza "Macka" Mackiewicza - Elec-Tri-City.
Tracklista:1. Grand Bargain!2. Hippie Hills3. Lucky Ones4. World's Insane5. Devil and the Gun6. Better Than Nothing7. Brand New Country8. Better Place9. Final Offense10. Big Surprise11. Safe Tonight
Serpentwithfeet to awangardowy wokalista i performer, którego rosnący dorobek artystyczny ma swoje korzenie w przeżywaniu obsesji na punkcie efemeryczności i wieczności - kluczowych elementów jego drogi artystycznej od dzieciństwa jako chórzysta w Baltimore po czas spędzony na Uniwersytecie Sztuk Pięknych w Filadelfii, gdzie studiował śpiew, a następnie przeniósł się do Nowego Jorku. Jego debiutancki album to powrót do wrażliwości i szeroko pojętej ciekawości swojej muzycznej młodości. "Jestem podekscytowany sposobem, jak naturalnie rzeczy wychodzą z mojego ciała. Zawsze będę się kierować dyscypliną i usprawnieniem. Ale w tej chwili znajduję się w miejscu, w którym nie potrzebuję ani nie pożądam gorsetu. Nadszedł czas na ekspansję".
The Libertines to londyński kwartet, który jako pierwszy brytyjski wykonawca rzucił w 2002 r. skutecznie wyzwanie świeżo upieczonym, neogarażowym gwiazdom rocka pokroju The Strokes, White Stripes i Yeah Yeah Yeahs z USA, The Hives ze Szwecji i Datsuns z Nowej Zelandii. Wyprodukowany przez Bernarda Butlera, dawnego gitarzystę Suede, singel "What A Waister" okazał się małą sensacją na listach przebojów i w recenzenckich rubrykach. Najlepsze miało jednak dopiero nadejść. Po podpisaniu kontraktu z Rough Trade, The Libertines weszli do studia z legendą rocka - Mickiem Jonesem z The Clash, by nagrać swój znakomity, pełen młodzieńczej energii i rockowej arogancji debiutancki album "Up The Bracket". Nadzieje pokładane w zespole kierowanym przez wokalistę Carla Barata zostały spełnione. Jak napisał jeden z krytyków, to był najlepszy brytyjski debiut od czasu "Definitely Maybe" Oasis. Jak zauważył ktoś inny, "Żaden zespól od czasów The Clash nie przywołał w swej muzyce tak precyzyjnie brudnych i ekscytujących stron życia młodego Londynu". Takie porównania przynoszą zaszczyt zespołowi, która gra szybko, głośno i brudno, ale też melodyjnie - jak przystało na spadkobiercę czterdziestoletniej historii brytyjskiego rocka, od wczesnych, liverpoolskich The Beatles i The Searchers, przez The Kinks i The Who oraz punkowe grupy z The Clash i The Jam na czele, po Britrockowe gwiazdy formatu Supergrass. Jak na dzisiejsze standardy, album "Up The Bracket" ze swymi 36 minutami muzyki nie jest długi, choć bardziej trafne byłoby sformułowanie, że nie jest przegadany. Każdy z dwunastu utworów (amerykańska wersja zawiera dodatkowo "What A Waister") mógłby samodzielnie startować na listach przebojów jako singel, a niejeden wykonawca dałby uciąć sobie mały palec, by po latach wydać podobny "greatest hits". Jednym słowem, produkt najwyższej brytyjskiej jakości.