1. Aberinkula 5:442. Metatron 8:113. Ilyena 5:354. Wax Simulacra 2:385. Goliath 7:156. Tourniquet Man 2:377. Cavalettas 9:328. Agadez 6:439. Askepios 5:1010. Ouroborous 6:3511. Soothsayer 9:0712. Conjugal Burns 6:35
Tracklista:LPSide A1. DJ Earl, Moondoctor, Oneohtrix Point Never - Smoking Reggie2. DJ Earl, Taso - Smoke Dat Green3. DJ Earl, DJ Manny (2), DJ Taye - Lotta A$$4. DJ Earl, DJ Manny (2), DJ Taye - Fukk It UpSide B1. DJ Earl, Moondoctor, Oneohtrix Point Never - Rachett2. DJ Earl, Moondoctor - Drumatic3. DJ Earl, Moondoctor, Oneohtrix Point Never - Let's Work4. DJ Earl, Suzi Analogue - All Inn
Solowa płyta legendy rocka! Kariera Roberta Planta trwa już ponad 40 lat. Pierwszych profesjonalnych nagrań wokalista Led Zeppelin dokonał w 1966 roku. Rok później wraz z perkusistą Johnem Bonhamem założył grupę Band Of Joy. Wkrótce potem, w 1968 roku, gitarzysta Jimmi Page i basista John Paul Jones zaprosili obu do The New Yardbirds, które po kilku miesiącach przerodziło się w Led Zeppelin. Pomijając krótkotrwałe, okazjonalne reaktywacje, historia grupy zakończyła się po 12 latach, wraz ze śmiercią Johna Bonhama we wrześniu 1980 roku. Był to początek solowej kariery Roberta Planta. Nagrany w 2008 roku w duecie z Alison Kraus album „Raising Sand”, wyprodukowany przez T-Bone Burnetta, zyskał niezliczone pochwały krytyków oraz zdobył sześć statuetek Grammy (między innymi w kategoriach Płyta Roku, Nagranie roku za utwór spółki Plant/Page „Please Read The Letter”).Do nowego projektu - „Band Of Joy” - wokalista zaprosił Buddy'ego Millera, który towarzyszył duetowi Plant Kraus na ostatniej trasie koncertowej. „Gdy graliśmy z Alison, skupiał na sobie całą uwagę publiczności. Imponuje mi również jego wiedza; to istny kurator muzeum rock'n'rolla”. Miller jest współproducentem albumu. Płyta została nazwana tak jak pierwsza grupa wokalisty. Plant wyjaśnia: „W Band Of Joy, śpiewałem utwory innych wykonawców i musiałem się w nie wpasować. Ten projekt to próba przywołania tamtego nastroju i takiego podejścia do pracy. Chciałem nadać własną osobowość piosenkom innych twórców. Wpuścić w nie trochę powietrza... Przypominają utwory wypełniające płytę „Led Zeppelin III”. To mariaż muzyki akustycznej i elektrycznej.”Zespół akompaniujący stworzyli: Darrell Scott (gitara akustyczna, mandolina, mandolina oktawowa, bandżo, akordeon, gitary slide), Byron House (gitara basowa), Marco Giovino (perkusja i instrumenty perkusyjne) oraz Miller (gitara elektryczna, gitara barytonowa, sześciostrunowa gitara basowa oraz mandogitara).Płytę otwiera, pochodzący z repertuaru Los Lobos, „Angel Dance”, w którego refrenie pojawia się orientalna melodia, owoc zainteresowań Planta muzyką Bliskiego Wschodu. „House Of Cards” Richarda Thompsona nawiązuje stylistycznie do koncepcji brytyjskiego folk-rocka z przełomu lat 60-tych i 70-tych reprezentowanego przez takie grupy jak Fairport Convention i Pentangle. „Central Two-O-Nine”, autorstwa Planta i Millera, to akustyczny kawałek z chwytliwym refrenem. „Może się trochę kojarzyć z „Hats Off To (Roy) Harper” z „Led Zeppelin III” - wyjaśnia Plant. Pochodzące z repertuaru Low: „Silver Rider” i „Monkey”, przypominają materiał z „Raising Sand”. Tym razem Plantowi towarzyszy Patty Griffin, której współbrzmienie z głosem Roberta, wokalista określa jako „coś pomiędzy This Mortal Coil a The Shangri-Las”. Nagranie „You Can't Buy My Love” Barbary Lynn Plant odnalazł na składankowej płycie dodawanej do magazynu „Oxford”. „I'm Falling In Love Again” pierwotnie została nagrana przez The Kelly Brothers. „Nasza wersja przypomina nagrania The Honeydrippers... ”Własną wersję klasycznego utworu folkowego „Cindy I'll Marry You Someday” Plant i Miller oparli na nagraniu śpiewaka folk Bascoma Lamara Lunsforda. Refleksyjny kawałek Townesa Van Zanta „Harm Swift Way” w wykonaniu Planta przeradza się w rockowy hymn. Finał płyty to ludowa piosenka „Satan, Your Kingdom Must Come Down”, oraz opracowanie pochodzącego z połowy XIX wieku wiersza „Even This Shall Pass Away”.
Belgijski chór żeński Scala, którym dyryguje Stijn Kolacny, a na fortepianie akompaniuje pięknie śpiewającym paniom jego brat Steven, celebruje 20-lecie istnienia nowym studyjnym albumem. Chór już dawno zasłynął przeróbkami znanych piosenek popowych i rockowych i właśnie covery takich kompozycji wypełnią jubileuszowe wydawnictwo.
Dowodzony przez doskonale znanego z Oasis Noela Gallaghera zespół Noel Gallagher's High Flying Birds, doczekał się premiery drugiego studyjnego materiału.
Tracklista:1. My Revenge2. Dope Money3. Be My Fuckin Whore4. Suck My Ass It Smells5. Dog Shit6. Wild Riding7. Sleeping in My Piss8. Anti Social Masterbator9. Last in Line for the Gang Bang10. Die When You Die11. Commit Suicide12. Crash & Burn13. Outlaw Scumfuc14. Caroline & Sue15. Cunt Sucking Cannibal16. Family17. Young Little Meat18. I Wanna Kill You19. My Bloody Mutilation
Tracklista: 1. Cowboy Casanova2. Quitter3. Mama's Song4. Change5. Undo It6. Someday When I Stop Loving You7. Songs Like This8. Temporary Home9. This Time10. Look at Me11. Unapologize12. What Can I Say (Featuring Sons of Sylvia)13. Play On
1. The Reflex2. New Moon on Monday3. (I'm looking for) Cracks in the Pavement4. I Take the Dice5. Of Crime and Passion6. Union of the Snake7. Shadows on your Side8. Tiger Tiger9. The Seventh Stranger
Fascynujący wybór zarówno pradawnej, tradycyjnej, jak i współczesnej, chińskiej muzyki granej na tenorowej i basowej ruan i pipa. Miao Xiaoyun jest wirtuozką gry na różnego rodzaju chińskich lutniach. W niektórych utworach akompaniuje jej na na cymbałach yangqin mistrz tego instrumentu o międzynarodowej sławie profesor Xu Pingxin. W książeczce zamieszczono biografię artystów oraz informacje o każdym z utworów i instrumentach (po angielsku).
Sony Classical z zaprasza do wysłuchania kolejnego albumu sensacyjnego laureata 4. nagrody Konkursu im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie (2015) oraz Nagrody Krytyków Muzycznych. "Prawdziwym zwycięzcą został ten, który przybiegł jako ostatni…", tak skomentował osiągnięcie Debargue recenzent The Spectator. Lucas Debargue to postać nietuzinkowa – naukę gry na fortepianie rozpoczął w wieku lat 11 by porzucić instrument w wieku 17 lat na rzecz gitary basowej i studiów uniwersyteckich. Mając 20 lat powrócił do regularnego ćwiczenia na fortepianie i pięć lat później zdobył 4. miejsce na jednym z najpoważniejszych konkursów pianistycznych świata! (Konkurs im. Piotra Czajkowskiego) zyskując miano jednej z największych współczesnych osobowości pianistycznych. Jego debiutancki album - rejestracja koncertu, który odbył się w paryskiej Salle Cortot wkrótce po moskiewskim sukcesie spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem przez melomanów, a także międzynarodową krytykę muzyczną. Tym razem uwaga artysty skierowana została w kierunku sonat fortepianowych Franciszka Schuberta i Karola Szymanowskiego.