1. ROOTS WOMAN 2. PONY BLUES 3. KEEP YOUR LAMP TRIMMED & BURNING 4. EARLY IN THE MORNING 5. FEEL LIKE GOING HOME 6. I'M A RATTLESNAKIN' DADDY 7. BETWEEN MIDNIGHT & DAY 8. BUKKA'S JITTERBUG SWING 9. GOING TO BROWNSVILLE 10. WRITE ME A FEW LINES 1
"The Luckiest Man" potwierdza status Ronnie Earla jako jednego z najbardziej uduchowionych współczesnych gitarzystów bluesa/ soulu/ jazzu. Trzykrotny zdobywca nagrody Blues Award jako Gitarzysta Roku, Earl pracuje z zespołem The Broadcasters od prawie 30 lat. To jest jego 25 album. Ten album jest poświęcony pamięci długoletniego basisty Broadcastera Jim Mouradiana. Earl ma wielu fanów, którzy oczekują każdego nowego wydania . Ronnie Earl jest według wielu opinii najlepszym gitarzystą jaki kiedykolwiek pojawił się w muzyce rockowej. Urodził się 10 marca 1953 roku w Nowym Jorku. Z pochodzenia jest Węgrem (właściwe nazwisko - Horvath, ojciec - Akos, matka - Mutcika). Jako dziecko uczył się grać na fortepianie. Interesował się muzyką jazzową, głównie twórczością John'a Coltrane'a, Sonny'ego Rollins'a, West'a Montgomery'ego i Charles'a Mingus'a. Wiele wolnych chwil spędzał w różnych klubach jazzowych, głownie w "Village Vanguard". W 1974 roku przeniósł się do Bostonu, by podjąć studia na jednym z bostońskich uniwersytetów. W 1975 roku przypadkowo znalazł się w jednym z bostońskich klubów bluesowych, na koncercie Muddy'ego Waters'a. Koncert ten zafascynował go do tego stopnia, że od tej chwili zaczął słuchać wyłącznie płyt bluesowych (głownie B.B. King'a, Alberta King'a, Magic'a Sam'a, Otis'a Rush'a, Buddy'ego Guy'a oraz T-Bone'a Walker'a). Postanowił, że będzie grał bluesa, zaczął więc intensywnie ćwiczyć grę na gitarze. W 1977 roku założył swój pierwszy zespół - Guitar Johnny& The Rythm Rockers. W latach 80-tych Ronnie Earl był już członkiem wysoko cenionego w USA big-bandu blusowo-jazzowego Roomful of Blues, gdzie w 1979 roku zastąpił samego Duke'a Robillard'a. W zespole tym występował przez 8 lat, stając się jego pierwszoplanową postacią. Roomful of Blues z Ronnie Earl'em w składzie zagrał niezliczone ilości koncertów (wg. niektórych źródeł do 300 rocznie) oraz nagrał 6 płyt. W 1987 roku Ronnie Earl opuścił szeregi Roomful of Blues i poświęcił się karierze solowej. Założył własny zespół - Ronnie Earl & The Broadcasters. Okres od 1993 do 1997 roku jest bezsprzecznie najlepszym okresem w karierze Ronnie'go Earl'a. Zdobył w tym czasie kilka prestiżowych nagród: w corocznej ankiecie pisma "Down Beat" płyta "Grateful Hearts: Blues & Ballads" została uznana za "Album roku", dwukrotnie uhonorowano go bardzo liczącą się nagrodą W.C. Handy'ego (tzw. "Bluesowy Oskar") dla najlepszego bluesowego gitarzysty roku (1997 i 1998). Ronnie Earl będąc wspaniałym muzykiem występował i nagrywał w doborowym towarzystwie. Oprócz muzyków wymienionych w powyższym tekście, w różnych składach The Broadcasters lub gościnnie na płytach Ronnie'go Earl'a wystąpili: Kaz Kazanoff, Jerry Portnoy, Darrell Nulisch, Ron Levy, Curtis Salgado, Robert Jr. Lockwood, David "Fathead" Newman i wielu innych. Ale i Ronnie Earl bardzo chętnie był zapraszany przez innych wykonawców do udziału w sesjach nagraniowych do ich płyt Skład zespołu : Bass – Paul Kochanski Drums – Forrest Padgett, Neil Gouvin (tracks: 8) Guest [Guest Musician], Baritone Saxophone – Mark Earley Guest [Guest Musician], Electric Bass [Fender Bass], Double Bass – Michael "Mudcat" Ward Guest [Guest Musician], Guitar – Nicholas Tabarias, Peter Ward (5) Guest [Guest Musician], Tenor Saxophone – Mario Perrett Guitar – Mike Welch* (tracks: 8) Harp, Vocals – Sugar Ray Norcia (tracks: 8) Piano – Anthony Geraci (tracks: 8) Piano, Organ [Hammond B3] – Dave Limina Producer, Guitar – Ronnie Earl Vocals – Diane Blue Tracklista : 1 Ain't That Loving You 2 Southside Stomp 3 Death Don't Have No Mercy 4 Jim's Song 5 Heartbreak 6 Howlin' Blues 7 Never Gonna Break My Faith 8 Long Lost Conversation 9 Sweet Miss Vee 10 Blues For Magic Sam 11 So Many Roads 12 You Don't Know What Love Is
Tracklista: CD 1 1. Don't Trust Your Best Friend 2. Railroad Blues 3. A-Jumpin' And A-Shufflin' 4. Joe's Jump 5. Gotta Let You Go 6. Boogie In The Park 7. Nappy Head Woman 8. I Feel Like A Million 9. Heartache Baby 10. Train Ticket 11. Come Back Baby 12. Boogie In The Park 13. Cold Chills 14. Mistreat Me Woman 15. On My Hotel T.V. 16. Going Down Slow 17. Blue In The Morning 18. Highway 99 19. Gotta Go Baby 20. Big Legged Woman 21. Joe Hill Boogie 22. Eyesight To The Blind 23. Walkin' Talkin' Blues 24. The Way You Treat Me 25. Early In The Morning 26. Peace Of Mind 27. Cold Chills (Alternate Version) 28. Gotta Go Baby (Alternate Version) CD 2 1. Chocolate Blonde 2. She Comes To See Me Sometime 3. We All Gotta Go Sometime 4. She May Be Yours (Sweetest Girl In Town) 5. Keep Your Arms Around Me Mama 6. Got Me A New Woman 7. Sweetest Gal In Town 8. I'm A Poor Boy 9. Jack Pot 10. I Love My Baby 11. Wanderlust 12. On The Floor 13. She Got Me Walkin' 14. Keep Away From My Baby 15. Good Morning Little Angel 16. Tiger Man 17. Hydramatic Woman 18. Ridin' Home 19. Don't Do It Again 20. She's Taking All My Money 21. Jealous Man 22. 4th And Beale 23. Ruthie Mae 24. Joe Hill Boogie 25. Going Down To Louisiana 26. Get Up Off It 27. Sweetest Woman I Ever Seen 28. Goin' Away Blues 29. Just Plain Tired
Tracklista: CD 1 1. Ain't Nobody's Business If I Do 2. Sun Gonna Shine In My Back Door Someday 3. Rock Me Baby 4. In The Evening 5. Frisco Bay 6. I Believe I'll Settle Down/Darlin' I Miss You So/Roll 'N' Tumble 7. Blue This Evening 8. Memphis Slim USA 9. Caught The Old Coon At Last 10. Whiskey And Gin 11. Two Of A Kind 12. I Love You More And More 13. Chicago Stop 14. Don't Think You're Smart 15. Memphis, Tennessee 16. Bertha May 17. Me, Myself And I 18. Misery 19. Sad And Lonesome 20. Kansas City 21. Walkin' The Boogie CD 2 1. Cow Cow Blues 2. Jefferson County Blues 3. Four O'clock Blues 4. Mister Freddie 5. Trouble In Mind 6. 44 Blues 7. 88 Boogie 8. Sail On Blues 9. Down Home Blues 10. Down That Big Road 12. Crowing Rooster 11. Roll And Tumble 13. Woman Blues Boogie 14. The Bells 15. The Lord Have Mercy On Me 16. My Baby Don't Love Me No More 17. I Left That Town 18. Boogie After Midnight 19. The Train Is Gone 20. Pine Top's Boogie Woogie 21. Whiskey Drinking Blues 22. San Juan Blues 23. In The Evening 24. How Long Blues 25. Sail On Little Girl 26. John Henry
DEFINITIVE 2 CD COLLECTION REGAL LABEL BLUES REC. 1.1. DON'T FORGET IT 1.2. A-Z BLUES 1.3. GOOD LITTLE THING 1.4. YOU CAN'T GET STUFF NO MORE 1.5. LOVE CHANGING BLUES 1.6. SAVANNAH MAMA 1.7. TALKIN' TO YOU MAMA 1.8. EAST ST LOUIS 1.9. WEE MIDNI
AMERICAN ROOTS MUSIC 1. BESSIE SMITH - DOWN HEARTED BLUES 2. SARA MARTIN - ATLANTA BLUES 3. MARGARET JOHNSON - WHEN A GATOR HOLLERS FOLK.. 4. VICTORIA SPIVEY - MURDER IN THE FIRST 5. LEECAN & COOKSEY - NEED MORE BLUES 6. HELEN HUMES - CROSS EYED B
Tracklista:1. Burning Hell2. Graveyard Blues3. Baby Please Don't Go4. Jackson, Tennessee5. You Live Your Life and I'll Live Mine6. Smokestack Lightnin'7. How Can You Do It?8. I Don't Want No Woman If Her Hair Ain't No Longer Than Mine9. I Rolled and Turned and Cried the Whole Night Long10. Blues for My Baby11. Key to the Highway12. Natchez Fire (Burnin')13. Hobo Blues14. Crawlin' King Snake15. I Can't Believe16. Worried Life Blues17. Five Long Years18. I Don't Want Your Money19. Take Me As I Am20. Tupelo (Live)
Mark Otis Selby, przedwcześnie zmarły w roku 2017, był amerykańskim wokalistą bluesowo-rockowym, gitarzystą, multiinstrumentalistą i producentem muzycznym. Urodził się w Enid w stanie Oklahoma i przez cały okres swojej artystycznej kariery był raczej samotnikiem. Do wspólnych występów zapraszał jedynie sprawdzonych przyjaciół oraz swoją żonę, autorkę tekstów, Tia Sillers. Mark chętnie grał na gitarze podczas sesji nagraniowych dla muzyków takich jak Kenny Rogers, Johnny Reid, Keni Thomas, Jimmy Hall i Wynonna Judd oraz Kenny Wayne Shepherd, z którym wykonuje kilka utworów na płycie "Naked Sessions".
Pierwszy od pięciu lat solowy album Erica Claptona to dzieło, które powstało spontanicznie, bez planów. „Tego typu płytą była Unplugged” – mówi artysta. „Nowa może przynieść równie dużo radości”. Legendarny gitarzysta pracował z doborowymi muzykami, wśród których najważniejszy jest JJ Cale, a wśród gości znaleźli się Steve Winwood, Wynton Marsalis, Sheryl Crow czy Derek Trucks. Repertuar płyty jest zaskakującą mieszanką wpływów dixielandowych (np. „When Somebody Thinks You’re Wonderful”), standardów muzyki rozrywkowej („Autumn Leaves”), mniej znanej klasyki bluesa („Traveling Alone”) i utworów premierowych („Run Back to Your Side”). „Jeśli ten zestaw będzie niespodzianką dla fanów, to tylko dlatego, że jest też niespodzianką dla mnie” – podsumowuje Clapton, który zatytułował płytę po prostu swoim nazwiskiem.
Piętnasty studyjny krążek współautora niezapomnianej muzyki do "Buena Vista Social Club" czy filmu "Paris, Texas". Niekwestionowany mistrz blues rocka, rocka i miłośnik różnych odcieni muzyki folkowej, społecznik, lewicowiec, czyli Ry Cooder, powraca w roli przede wszystkim społecznika i zatroskanego obywatela. Tytuł nie jest przypadkowy, gdyż w 2012 roku odbędą się wybory prezydenckie w USA. Stąd i okładka albumu, będąca wariacją amerykańskiej flagi. Ry poprzez piosenki piętnuje to, co złe w Ameryce (Mitt Romney, Sarah Palin, Guantanamo), zachęca do wyborczej aktywności, a nie "siedzenia na kanapie niczym Charlie i Davy, i oglądania powtórek »Tańca z gwiazdami«". Cooder w tekstach pisze, że społeczeństwo pełne jest przeciętności, a żeby żyło się lepiej, potrzebny się wysiłek, wzniesienie się ponad przeciętność właśnie. "Jest mnóstwo studentów z takimi sobie ocenami, a pewnie będzie ich więcej. Zrób wszystko, aby nie stać się jednym z nich" - namawia artysta. Wszystkie kompozycje (w sumie dziewięć) napisał, zaśpiewał i zagrał (gitara, gitara basowa, mandolina) oraz nagrał i wyprodukował Ry Cooder w swoim domowym studiu. Utwór "Take Your Hands Off It" współkomponował jego syn Joachim, który zagrał również na krążku na perkusji. We wspomnianej piosence gościnnie pojawia się też Arnold McCuller (chórek).