Tracklista:1. I 2. II 3. III 4. IV 5. V 6. VI 7. VII 8. VIIIMuzycy:Andy Lumpp - pianoAndy Przybielski - trumpetHeinrich Chastca - double bassStefan Hoelker - percussion
Tracklista:1. Everything I Love2. Star Eyes3. You'd Be So Nice to Come Home To4. I Remember Chet5. You've Changed6. Bernie's Tune7. Rise and Fall Baker8. CTA9. Oh You Crazy Moon10. Just Friends
Do czasu odkrycia tego nagrania Johannes Mössinger był dla mnie muzykiem zupełnie nieznanym. Swoją przygodę z muzyką rozpoczął już w czasie szkoły podstawowej, ale pierwotnie uczył się grać na trąbce, by dopiero w szkole średniej przejść do klasy fortepianu. Od 1990 studiował w Akademii Muzycznej w Bernie. Współtworzył wiele projektów z niemieckimi muzykami aż do czasu, gdy w 1998 roku stworzył swoje autorskie, europejskie trio, a kilka lat później (2001) także amerykański odpowiednich tego składu. I to właśnie ten projekt mógł stać się dla niego przepustką do światowej pierwszej ligi. Jest bowiem w tej muzyce chyba wszystko - unikatowe wyczucie jazzowej frazy, swing, miękkość, rzadko spotykane dopasowanie partnerów. Pobrzmiewają tu wpływy niemieckich mistrzów jazzu - Wolfganga Daunerq i Joachimq Kühnq, ale także klasycznych kompozytorów i pianistów takich jak Szostakowicz, Glenn Gould czy Eric Satie. Jest oszczędność i energia. No i jest też gościnnie Joe Lovano, który gdy tylko usłyszał brzmienie zespołu był tak podekscytowany, że sam wprosił się na sesję nagraniową koniecznie chcąc zagrać z Mössingerem, basistmi: Kermitem Driscollem i Germanem Klaiberem, oraz perkusistą Karlem Lathamem. Słuchając tego nagrania w pełni podzielam ekscytację Joe Lovano - płyta po prostu zaurocza od pierwszych nut - gdy bowiem tylko zabrzmią pierwsze dźwięki Bemsha Swing czy I Mean You - blues i swing po prostu zdaje się władać moim czasem. A gdy dochodzi do tego jeszcze saksofon Lovano (Brilliant Corners) do szczęścia nic więcej nie jest mi już potrzebne. Tak więc radzę koniecznie sięgnąć po to nagranie sprzed lat i odkryć unikatową, dojrzałą pianistykę Johannesa Mössingera i unikatową chemię pomiędzy muzykami zespołu. (Józef Paprocki) Muzycy: Johannes Mössinger: piano Kermit Driscoll: bass German Klaiber: bass Karl Latham: drums Tracklista: 1. Bemsha Swing 2. I mean you 3. Brilliant corners 4. Well you needn't 5. Twilight 6. Monk's dream 7. Quirilunga 8. Back up 9. Monk's mood 10. Criss cross 11. Tango du soleil
W cyklu Archiwal Series Tzadik zdecydował się wydać nagrania Johna Zorna z 1981 roku. Jest to jeden z najbardziej poszukiwanych albumów Johna Zorna, którego cena przekroczyła 100 USD! Ten okres działalności Zorna wieńczy projekt Cobra. Zremasterowana, nowa wersja albumu zawiera oryginalna notkę wydawniczą, inserty, zdjęcia dokumentujące sesje nagraniową, oraz ponad godzinę dodatkowego materiału, nigdy wcześniej niepublikowanego. Muzycy: Robert Dick, George Levis, Anthony Coleman, Wayne Horowitz, Mark Kramer, Eugene Chadbourne, Bill Horovitz, Bill Laswell, Polly Bradfield, Tom Cora, David Moss, Mark Smith Tracklista: CD 1 - Archery Rehearsal CD 2 - Archery CD 3 - Archery
Pierwsza płyta w barwach SKIP Records jazzowej wokalistki Caro Josée. Nagrywała dotąd dla uznanych wytwórni płytowych jak TELDEC, WEA Records, MCA czy Virgin Records. Już tylko to jest dowodem, że mamy do czynienia z jazzem na najwyższym światowym poziomie. Słychać, źe Caro Josée najlepiej czuje się na pograniczu bluesa, jazzu i soulu.Większość z jedenastu stylowych piosenek zaśpiewanych zostało w delikatnej, balladowej konwencji i nie wychodzą one zbytnio poza nastrój otwierającego krążek "La Terrazza". Album udał się doskonale. dopracowane w detalu aranżacje instrumentów smyczkowych, za które odpowiedzialni są Okko Bekker i Alexander Hopf, "vintage sound" fortepianu i organów Fendera, akustyczne gitary i instrumenty dęte tworzą niepowtarzalny klimat.Nie przez przypadek płyta otrzymała Echo Jazz Award w kategorii “Female Singer of the Year”. Muzycy:Caro Josée - vocalAndreas Paulsen - pianoMartin Scheffler - guitareRobbie Smith - drumsThomas Biller - bassManusch Weiss - guitareEnzo Weiss - guitareJulian Kravetz - drumsZweti -violinOkko Bekker, Alexander Hopf - StreicherarrangementJean Jacques Kravetz - Fender RhodesPascal Kravetz - organReiner Winterschladen - trumpet
Tracklista: 1. Renewal2. Soldiers Things3. Linger4. Upon the Hill5. Two Points of View6. Harriet7. Who Can I Turn To8. Lonely Ghosts9. Some Other Time10. Precious (Reprise)
"First Weaving - Live at Le Mans" to dwupłytowy album będący zapisem koncertu, jaki odbył się podczas Le Mans Jazz Festival, 3. maja 1998 roku. Owiane legendą nagranie początkowo - mimo znakomitej rejestracji dokonanej przez BBC - nie było przeznaczone to wydania. Zamiarem bowiem zespołu było dokonanie studyjnej rejestracji, która jednak - z czysto finansowych względów - nie doszła nigdy dom skutku. Zdecydowano się w końcu na wydanie tego - będąc już wśród zbieraczy bootlegów - owianego legendą koncertu.Keith Tippett od końca lat sześćdziesiątych jest jedną z najbardziej zagadkowych postaci na brytyjskiej scenie jazzowej. Początkowo związany raczej ze sceną alternatywnego awangardowego rocka, z licznymi odniesieniami do rocka symfonicznego, przez lata penetrował rejony bliskie muzyce współczesnej. Od lat osiemdziesiątych ubiegłego zaczęto jego nazwisko kojarzyć także ze sceną muzyki improwizowanej - początkowo z muzykami związanymi z zespołami Chrisa McGregora i Brotherhood of Breath (zwłaszcza Louis Moholo-Moholo), później także z drugim pokoleniem brytyjskiego free-improvu. W latach dziewięćdziesiątych w jego autorskiej muzyce zaczął dominować jazz, ale taki, który raczej nazwalibyśmy post-modern - akceptujący odwołania do rocka i world music, a muzykę współczesną i free traktujący, jako część jazzowej tradycji. Tapestry Orchestra - w prawie niezmienionym składzie działa także z innym liderem - Louisem Moholo-Moholo. I wtedy też silniej akcentuje afrykańskie korzenie jazzu, a muzyka południowej nie jest już podstawą tradycji, ale jej nieodłącznym elementem.Nagranie z festiwalu w Le Mans przynosi to, co we muzyce Tippetta najlepsze - energię, awangardowe rozwiązania harmoniczne i brzmieniowe oraz radość wspólnego muzykowania. A lider jak rzadko kto potrafi panować nad dużym składem wybitnych instrumentalistów.Tracklista:CD 11. First Thread2. Second Thread3. Third Thread4. Fourth ThreadCD 21. Fifth Thread2. Sixth Thread3. Seventh Thread
Zremasterowany krążek jazzowej wokalistki polskiego pochodzenia Ann Burton "Blue Burton" został ponownie wydany w 2013 roku nakładem wydawnictwa Music On CD. Jej wokal jest wyjątkowy, ciepły, miły, swingujący porównywalny z największymi gwiazdami jazzu. Ann Burton (4 marca 1933, Amsterdam - 29 listopada 1989, Amsterdam) to pseudonim Johanny Rafałowicz (holenderska wokalistka jazzowa od 1938 do 1971: Johanna de Paauw). Około 1930 r. Matka Ann Burton (Johanny Rafalowicz) wyemigrowała z Polski do Holandii. Ann urodziła się w Holandii w 1933 r. Johanna nigdy nie pobierała lekcji śpiewu, ale słuchała amerykańskich wokalistów takich jak Doris Day, Jo Stafford, Rosemary Clooney, Ella Fitzgerald i Sarah Vaughn. Później wpływ na nią miały Billie Holiday i Shirley Horn. Chciała zagłębić się w muzyczny świat, więc w 1955 roku przyjęła imię Ann Burton zainspirowane przez walijskiego aktora Richarda Burtona. Pod koniec lat sześćdziesiątych została zauważona przez Johna J. Visa, reżysera wytwórni płytowej Artone, który wyprodukował jej pierwszy album "Blue Burton" w 1967 roku. Na tej płycie towarzyszy jej trio Louisa Van Dijka. Stała się popularna, a album otrzymał nagrodę Edisona w 1969 roku. W 1973 r. Odbyła tournee po Japonii, gdzie stała się najpopularniejszą piosenkarką jazzową, ustępując tylko Elli Fitzgerald. Nagrała wiele albumów z Masahiko Sato i Kenem McCarthym i innymi. Pod koniec lat siedemdziesiątych pracowała w Nowym Jorku, gdzie nagrała kilka albumów, z których m.in z Grady Tate i Busterem Williamsem. Piosenkarka Helen Merrill wyprodukowała albumy. Dla "New York State Of Mind" za które Burton otrzymała także nagrodę Edisona. W latach osiemdziesiątych założyła własną wytwórnię Burtone, która produkowała jej albumy. W latach 1986-1988 wykładała w Konserwatorium w Amsterdamie. Ann Burton zmarła w wieku 56 lat z powodu raka gardła. Tracklista: 1. I Can't Give You Anything But Love 2. Go Away Little Boy 3. He Was Too Good to Me 4. But Not for Me 5. It's Easy to Remember 6. You've Changed 7. Good Life 8. In the Wee Small Hours of the Morning 9. Sunny
Pau Brasil został założony przez saksofonistę Teco Cardoso, pianistę Nelsona Ayresa, kontrabasistę Rodolfo Stroetera, gitarzystę Paulo Belinatiego i perkusistę Ricardo Mosca. Od założenia w latach 70-tych pozostaje czołową grupą klasycyzującego jazzu. Materiał na płytę, będącą hołdem złożonym najbardziej znanemu XX-wiecznemu brazylijskiemu kompozytorowi - Heitorowi Villa-Lobosowi (1887-1959), nagrany został z udziałem Ensemble SP, kwartetu smyczkowego w klasycznej obsadzie i śpiewaka Renato Braza. Na płycie usłyszymy iście bajeczne interpretacje kompozycji Villa-Lobosa, z wyjątkami z Bachianas Brasileiras na czele. Bachianas Brasileiras to cykl dziewięciu wieloczęściowych kompozycji o zróżnicowanej budowie, przeznaczonych na różne zespoły wykonawcze. Powstał w latach 1930-44. Nazwa łączy dwie pasje kompozytora: miłość do muzyki Jana Sebastiana Bacha i zachwyt nad folklorem brazylijskim. Villa-Lobos uważał, że ogólne zasady sztuki kompozycji uwielbianego przezeń Bacha można odnieść do muzyki wszystkich kultur. Dostrzegał związki pomiędzy brazylijskimi modinhas a Bachowskimi ariami, pomiędzy formami ludowej muzyki tanecznej a toccatami i gigues. Heitor Villa-Lobos to także świetny pianista-samouk, który praktycznie sam stworzył muzykę brazylijską. Jak wielu innych nabierał doświadczenia w „szkole” kawiarń i lokali rozrywkowych. Do tej tradycji nawiązują członkowie Pau Brasil. Świetna współpraca wytrawnych instrumentalistów, doskonale skrojone aranżacje dają w efekcie duchową ucztę. Niejako na deser dostajemy dwie wyjątkowej urody, bardzo efektowne dla słuchacza, kultowe piosenki pióra duetu autorskiego Villa-Lobos/Dora Vasconcelos, czyli "Modinha" i "Cair Da Tarde", zaśpiewane przez Renato Braza. Co ważne otrzymujemy prawdziwie audiofilską realizację, uwypuklającą szlachetne brzmienie akustycznych instrumentów! "Villa-Lobos Superstar" uwodzi melodyjnym pięknem i artystycznym wyrafinowaniem. (Mateusz Krępski) Muzycy: Pau Brasil: Nelson Ayres - piano Teco Cardoso - saxophones Paulo Bellinati - violin Rodolfo Stroeter - bass Ricardo Mosca - drums Ensemble SP: Marcelo Jaffé - vliola Betina Stegman, Nelson Rios - violin Robert Suetholz - cello Renato Braz - vocal Tracklista: 1. Bachianas Brasileiras No 4 - Prelúdio (Introduçao) 2. Bachianas Brasileiras No 4 - Ária (Cantiga) 3. Lenda do Caboclo 4. Cair da Tarde 5. Bachianas Brasileiras No 5 - Ária (Cantilena) 6. Bachianas Brasileiras No 5 - Dança (Martelo) 7. Modinha (Na Solidao da Minha Vida) 8. Quarteto de Cordas No 5 - 4o Movimento - Allegro 9 . Lundu da Marquesa de Santos 10. Sexteto Místico 11. Prelúdio No3 12. Choro Típico No 1 (Chora Violao)
Massimo Farao Trio prezentuje na albumie znane utwory klasyczne w przyjemnych nastrojowych smooth-jazzowych aranżacjach. Delikatna ilustracyjna muzyka nie przeszkodzi a pomoże w wykonywaniu każdej czynności. Przy tej muzyce można zarówno wykonywać codzienne domowe czynności, jest też idealna, aby przeczytać książkę, czy zrobić porządek w ulubionych fotografiach. Niewątpliwie ta muzyka dobrze nastraja nas na cały dzień. Daje pozytywną energię i pozwala oderwać się od codziennych zmartwień. Przyszłym mamom pozwala przygotować się do tego wielkiego dnia, jakim są narodziny dziecka.Płyta idealna również dla miłośników muzyki chill i smooth.