Tracklista:1. Motivation of Love2. Endless Variety3. Transition4. Running in Place5. Deeper Shade of Blue6. Got To Kill The Monkey7. Face the Night8. Playing With Gloves On9. She's Missing10. Fast Moving Traffic
Tracklista:1. Shake for Me2. Love Me Darlin'3. (I Believe) I'll Dust My Broom4. I Didn't Mean to Hurt Your Feelings5. Rockin' the Blues6. All My Life7. Going Down Slow8. Howlin' for My Baby9. Forty-four10. Highway 4911. Little Red Rooster12. Wang Dang Doodle13. Built for Comfort14. Killing Floor15. Poor Boy16. Smile at Me
Dziewiąty solowy album muzyczny amerykańskiego saksofonisty altowego Maceo Parkera nagrywany w listopadzie i grudniu 2004 w Hansahaus Studios, Bonn (Niemcy). W sesjach brał udział zespół muzyczny towarzyszący zwykle Parkerowi podczas koncertów. Gościnnie wystąpiła (grając na saksofonie altowym i śpiewając) Candy Dulfer.
Tracklista: LP 1 1. Illustration 2. Martinica 3. Fonetik a Velo LP 2 1. Souffle (Part II) 2. Timbuktu 3. Ismaa LP 3 1. Calypso Jazz Improvisation 2. Pumu #1 3. IT Twenty Five
„The Brown Beatnik Tomes (Live at BRIC House)”, wspólny projekt Rona Cartera i Danny Simmonsa dla wytwórni Blue Note. Na basie Ron Carter (właśnie skończył 82 lata), który nie tylko grał z Milese’m Davise’m, ale również wystąpił jako muzyk sesyjny na ponad 2200 nagraniach, co daje mu rekord Guinessa. Stroną słowną zajął się Danny Simmons – zdobywca nagrody Tony, współzałożyciel Def Poetry Jam, pisarz, poeta, mecenas sztuki i neo-afrykański ekspresjonista abstrakcyjny, którego obrazy pojawiły się w Instytucie Smithsona i siedzibie ONZ. Pewnej jesiennej nocy BRIC House w Brooklynie Carter i Simmons połączyli surowe linie basu i poezję, tworząc coś ważnego i magicznego. To, co wtedy powstało nosi tytuł „The Brown Beatnik Tomes”. Z początku była to książka, która przerodziła się w wydarzenie, a następnie w album. Przede wszystkim jest to jednak fenomenalna koncepcja artystyczna. „Starałem się wyobrazić sobie, że jestem poetą Beat Generation z lat 50.”, mówi Simmons, „jednakże zajmującym się inną tematyką niż Lawrence Ferlinghetti czy Allen Ginsberg. W pewnym sensie beatnicy romantyzowali czarnoskórych. Temat był na czasie, ale bez ukazywania trudnej sytuacji tej społeczności” - kontynuuje. Dlatego właśnie utwory na tym albumie stylistycznie czerpią z wizualnego języka, jazzowych rytmów i energii najlepszych beatników („Howl” Ginsberga to jedno z ulubionych dzieł Simmonsa) , jednakże punkt widzenia zmienił się o 180 stopni, z obserwatora na insidera. I kto lepiej mógłby wspomóc ten remiks historii, niż człowiek, który ją przeżył – Carter był wtedy dwudziestolatkiem pracującym w Nowym Jorku. „Nie uczestniczyłem w ruchu beatników”, mówi artysta, który zagrał zarówno na albumach Gila Scotta, jak i A Tribe Called Quest. „ Ja działałem w czarnej społeczności, grając z takimi ludźmi, jak Leon Bibb. Tam też działy się podobne rzeczy i próbowałem to wspierać moją muzyką” - dodaje. Tutaj Carter kontynuuje tę tradycję, podkładając swoje linie basowe pod takie wersy, jak (z utworu tytułowego): „Śnił mi się Bob Dylan składający hołd podobiźnie LeRoi’a Jonesa na upalnych ulicach Newark, dzwoniąc naszyjnikiem harmonijek na ludzi, którzy przepływali obok statkami niewolniczymi po ulicach historii, tańcząc za drobniaki i sprzedając wiersze za marny grosz”. Aimmona i Carter nie są sami na „The Brown Beatnik Tomes (Live at BRIC House)”. Trio Cartera, z pianistą Donaldem Vegą i gitarzystą Russellem Malone, pojawia się na dwóch utworach instrumentalnych, w tym na stylistycznie odbiegającym od reszty „Here’s to Oscar”, który jest dedykacją dla Oscara Pettiforda – basisty i pioniera bebopu. Z kolei Simmonsowi w pewnym sensie akompaniują jego obrazy, które tworzą pary z jego wierszami w książce „Brown Beatnik Tomes”. Dodatkowo, dramatopisarka, aktorka i poetka Liza Jessie Peterson („The 13th”, „The Peculiar Patriot”) wzbogaca swoim słowem mówionym zachwycający „Where Do I Begin”- utwór krytykujący system, który otwarcie przyjmuje i czerpie z czarnej kultury jednocześnie traktując twórców tej kultury jak osoby drugiej kategorii, lub gorzej – jak zagrożenie, które należy wyeliminować. Muzyka na całym albumie jest za sprawą Rona Cartera idealnie dopasowana pod każdy wiersz. „Słyszę melodię i rytm gdy piszę”, mówi Simmons. „Wejście na scenę i wykonanie tego z kimś tak uznanym jak Ron było trochę… przerażające. Po prostu pozwoliłem mu działać po swojemu i poszedłem za nim”. Jednakże również Simmons zabiera słuchaczy w podróż. Na samym początku dostajemy utwór get „For a Pistol”, który jest dedykacją dla Amiri’ego Baraki (f.k.a. LeRoi Jones) - czarnoskórego poety działającego równolegle z ruchem beatników. Sztuka przyszła spontanicznie, ale motywy i tematyka zakorzenione są w historycznej glebie, przeplatając się przez nasz współczesny krajobraz. Simmons i Carter dają słuchaczom szansę to wszystko przetrawić. Pewnej nocy w Brooklynie na scenie pojawiło się dwóch gigantów. Być może już nigdy nie wydarzy się taki wieczór, ale to, co stworzyli będzie odbijać się echem jeszcze długo.
Tracklista: 1. After Hours2. Feelin' Fine3. Julio's Party4. The River Between5. Groovin' For Grover6. Open Door7. Florida Straits8. Feelin' Fine Pt. 29. East River Blue10. Your Touch11. Lucky Bounce12. Planet J
Płyta zawiera ponad 2 godziny nigdy niepublikowanych nagrań John'a Zorn'a z lat 1994-1997.
Tracklista: 1. All the Things You Are2. Lady Be Good3. Polka Dots and Moonbeams4. Oleo5. Yesterdays6. Stomping at the Savoy7. Body and Soul8. Walkin'9. My Shining Hour
Tracklista: 1. Krkd2. Glimpse of Field Effect3. Dadastream4. Fzarp5. Anatomic Dub6. Pangra7. Faux Facade8. Lithic
Tracklista: