Tracklista:1. Pour House Lady2. Who Dat Ninja3. Chicharron4. The Waiting Game5. 11 Clearway6. Don't Rattle Your Keys in the Fens7. Norwegian Waffles8. Definitions
Tracklista:1. Carioca2. You'd Be So Nice to Come Home To3. Bernie's Tune4. I Got It Bad (And That Ain't Good)5. Nice Work If You Can Get It6. Handy Andy7. Crazy Rhythm8. April in Paris9. Take the 'A' Train10. Cheek to Cheek11. Fascinating Rhythm12. Jeepers Creepers13. Miss Brown to You14. Mountain Greenery15. I'll Never Say 'Never Again' Again16. Blue Moon17. Margie18. That Old Feeling19. Have You Met Miss Jones20. Lover21. You're My Thrill22. It Had to Be You23. Three Little Words24. Spring Is Here25. Close As Pages in a Book
Blues Do not Change to siódmy album brytyjskiego zespołu bluesowego Peter Green Splinter Group, prowadzony przez Petera Greena. Pierwotnie wydany w 2001 roku i dostępny tylko na koncertach lub na oficjalnej stronie zespołu. Później został wydany w dniu 3 kwietnia 2006 r. I ponownie w 2012 r. Green był założycielem Fleetwood Mac i członkiem tej grupy w latach 1967-70, przed sporadyczną solową karierą w późnych latach siedemdziesiątych i na początku lat osiemdziesiątych. Skład zespołu: Bass – Pete Stroud Drums – Larry Tolfree Guitar, Vocals – Nigel Watson Guitar, Vocals, Harmonica – Peter Green Keyboards – Roger Cotton Tracklista: 1. I Believe My Time Ain't Long 2. Take Out Some Insurance 3. When It All Comes Down 4. Honey Bee 5. Little Red Rooster 6. Don't Start Me To Talking 7. Nobody Knows You When You're Down And Out 8. Help Me Through The Night 9. Honest I Do 10. Blues Don't Change 11. Crawlin' King Snake
Tracklista: CD 1 1. Keep Smiling At Trouble 2. It's Been So Long 3. I'm Coming Virginia 4. I Can't Get Started 5. Marie 6. I Got It Bad And That Ain't Good 7. Downhearted Blues 8. Somebody Else Is Taking My Place 9. For Now 10. When My Sugar Walks Down The Street 11. I Just Couldn't Take It Baby 12. My Walking Stick 13. Little Man, You've Had A Busy Day 14. Give My Regards To Broadway 15. Willow Weep For Me 16. This Is My Lucky Day 17. Someday You'll Be Sorry CD 2 1. Yesterdays 2. The Song Is Ended (But The Melody Lingers On) 3. Someday Sweetheart 4. When Your Lover Has Gone 5. You're Getting To Be A Habit With Me 6. Let's Do It 7. Swing That Music 8. You'd Be So Nice To Come Home To 9. Taking A Chance On Love 10. Cabin In The Pines 11. Lazy 12. If Dreams Come True 13. It Don't Mean A Thing (If It Ain't Got That Swing) 14. These Foolish Things (Remind Me Of You) 15. Oh, Lady Be Good 16. I'm Gonna Sit Right Down And Write Myself A Letter 17. Goin' To Chicago 18. St. Louis Blues
Kim był Illinois Jacquet, czym szczególnie zapisał się w historii światowego jazzu? Dlaczego akurat w Gdyni postanowiono go uhonorować specjalnym koncertem? I wreszcie dlaczego gdyński koncert wzbudził tak wielki entuzjazm jego obserwatorów, że "zagotowało się" w internetowej sieci? Illinois Jacquet (1922-2004), amerykański saksofonista tenorowy (choć zaczynał od gry na alcie, w dodatku był jednym z nielicznych jazzowych fagocistów), sporą część swego życia spędził grając w Europie. Największą sławę przyniosło mu nagranie w roku 1942 z orkiestrą wibrafonisty Lionela Hamptona utworu Flying Home. Historycy zgodnie przyznają, że zarejestrowane tam styl improwizacji i sound tenoru stanowią wprowadzenie do stylistyki rhythm and bluesa, w której ekstatyczne solowe partie saksofonowe stały się wręcz regułą. Co więcej, solowa partia Jacqueta we Flying Home była wielokrotnie kopiowana i wykonywana na koncertach przez innych, mniej i bardziej sławnych tenorzystów – dołączając do tych "idealnych solówek". Od kilku lat bywalcy jam sessions i koncertów w Trójmieście mają okazję podziwiać grę amerykańskiego perkusisty Erica Allena. Ten bowiem ożenił się z pianistką Aleksandrą Mońko (obecnie Allen-Mońko), po czym oboje zamieszkali w Gdyni. I właśnie Eric Allen przyczynił się do tego, by wspomnienie Jacqueta w koncertowej formie miało miejsce w Uchu. [...] Na scenie tego wieczoru pojawili się saksofoniści czterech pokoleń, zaś mistrz – Maciej Sikała – miał u boku dwóch uczniów-prymusów swojej klasy w Akademii Muzycznej – Piotra Chęckiego i Michała Ciesielskiego. Do beczki pełnej wybornego, wytrawnego swingowego jazzu dorzucę łyżkę dziegciu – nie wiedzieć czemu zabrakło w tym gronie Adama Wendta, który ze względu na zamiłowanie do swingowej wirtuozerii był jednym z najmocniej predystynowanych do odegrania roli samego Jacqueta w tym zacnym gronie. A z Tczewa (gdzie Wendt mieszka) do Gdyni tak blisko…[...] Na perkusji – oczywiście – Eric Allen, na gitarze Marcin Wądołowski (w Port of Rico zastąpił go Michał Zienkowski), na Hammondzie Wojciech Karolak. Ale królami wieczoru byli, rzecz jasna, tenorzyści, każdy z nich zagrał wybrany przez siebie utwór z bogatego repertuaru saksofonisty, a na zakończenie połączyli siły w Blues from Louisiana, który to utwór sam Jacquet wykonywał w towarzystwie innych saksofonistów (Dexter Gordon, Arnet Cobb, Buddy Tate, Budd Johnson) w konwencji "battle of saxes", do której rzecz jasna w Gdyni się odwołano. Muzycy: Eric Allen - drums (1-8) Dominik Bukowski - vibraphone (9,10) Maciej Grzywacz - guitar (2, 4, 7, 8) Wojciech Karolak - Hammond organ (1-8) Janusz 'Macek' Mackiewicz - bass (9, 10) Tomasz Sowiński - drums (9, 10) Marcin Wądołowski - guitar (3, 5, 6) Michał Zienkowski - guitar (1) Tenor Saxophone: Piotr Chęcki (1, 8), Michał Ciesielski (3, 8), Przemek Dyakowski (8, 10), Tomasz Grzegorski (4, 8), Dariusz Harbasz (2, 8), Janusz Muniak (9, 10), Maciej Sikała (6, 8), Wojciech Staroniewicz (8), Irek Wojtczak (5, 8), Jan 'Ptaszyn' Wróblewski (7, 8)
Tracklista: 1. The Enlightener 2. My Man's Gone Now 3. Not 4. Dorrmattan 5. Q 6. Reflections in D 7. 12 Tones Old 8. Mindiatyr
Gdy w 1970 roku Jerzy Milian rozwijał regularną współpracę z berlińskim radiem, rozpoczętą kilka miesięcy wcześniej nagraniem muzyki do telewizyjnego baletu „Rivalen”, był u szczytu twórczych możliwości. Miał za sobą trzy lata sukcesów z własnym triem, współpracę z Gustavem Bromem oraz wciąż trwająca przygodę z belgijskim big-bandem BRT. Miał także mnóstwo pomysłów i energii, którymi mógł obdzielić jeszcze nie jeden, a dwa projekty. W lipcu 1970 roku Jerzy Milian spotkał się w Berlinie Wschodnim z orkiestrą Guntera Gollascha oraz złożonym z jej muzyków Ensemble Studio 4. Dla obu projektów przygotował kilka autorskich kompozycji – od krótkich impresji o ilustracyjnym charakterze do rozbudowanych, wielowątkowych form na styku jazzu i awangardy. Całość mieniła się wieloma kolorami i przyciągała uwagę niecodziennymi rozwiązaniami aranżacyjnymi. Milian wziął także udział w nagraniach jako wibrafonista, uzupełniając większość utworów doskonałymi partiami solowymi. Te wakacyjne nagrania z 1970 roku okazały się zaledwie preludium do bardzo obszernej, trwającej kolejne czternaście lat współpracy – jednym z punktów zwrotnych w karierze Jerzego Miliana. „Stigma” to ósma część serii „Jerzy Milian Tapes”. Wszystkie utwory zarejestrowane w Berlinie Wschodnim w 1970 roku ukazują się na płycie po raz pierwszy. Wydanie uzupełnia książeczka z niepublikowanymi zdjęciami i szkicem na temat nagrań. Skład: Jerzy Milian – vib (2-6) Ensemble Studio 4 (1-4) Rundfunk-Tanzorchester Berlin (5-7)
Wybitny jazzman pochodzący z Niemiec Volker Kriegel, urodzony w 1943 roku w Darmstadt, zmarł w 2003 roku w San Sebastian (Hiszpania). Artysta to wybitny samouk, który jest wybitny gitarzystą jazzowym, oraz założycielem United Jazz + Rock Ensemble. Gatunki muzyczne jakie znajdziemy w jego repertuarze to jazz, jazz-rock, jazz-fusion. Artysta działał na scenie w latach 1963-2003. Tracklista: 1. Mindwill 2. Prinz Eisenherz 3. Schnellhörspiel 4. Mild Maniac 5. The Visit 6. D-Dödel
Album został zarejestrowany w składzie : Jeroen van Vliet (piano, synthesizer); Jörg Brinkmann (cello); Erwin Vann (tenor saxophone); Frans Van Der Hoeven (double bass); Pascal Vermeer (drums); Afra Mussawisade (percussion, sampler). Van Vliet ma swoje arcydzieło, ponieważ w ten sposób muzykę, którą napisał i wykonał, można z pewnością opisać na płycie CD „Thin Air”. Van Vliet Sprytnie wplótł liryzm jako pianista w swoich kompozycjach. Mocne, ale zawsze wyrafinowane rytmy, w których perkusista Vermeer i perkusista Mussawisada nigdy nie stoją sobie na drodze, przeplatają się z cichymi liniami melodycznymi, w których czasami wydają się łączyć dźwięki saksofonisty Erwina Vanna i wiolonczelisty Brinkmanna. Obaj grają również silnie u boku lidera Vlieat, który, nie będąc dominującym, wyraźnie pozostaje punktem zwrotnym całości dzięki imponującej grze na pianinie. Jako słuchacz wciągniesz się w zaskakujące dźwięki. Od namiętnych arabskich kolorów dźwięku i wesołych rytmów po transcendentalne skromne dźwięki. Płyta nigdy nie jest nudna, jest wystarczająco dużo miejsca, aby nadać treści własnej wyobraźni. To jest coś w rodzaju kina dźwiękowego, to muzyka, którą chwytasz, zabierasz ze sobą, a po muzycznej podróży inspirujesz się i odświeżasz, aby spojrzeć w świat! Album wydała holenderska firma fonograficzna i wytwórnia Challege założona przez Hein van de Geyna , Anne de Jong i Joost Leijena w 1994 roku. Challenge dystrybuuje także wiele niezależnych holenderskich i niemieckich wytwórni jazzowych. Szekspir napisał: „Jeśli muzyka jest pokarmem miłości, "graj dalej!” Dla Challenge Records i jej wytwórni muzyka jest nie tylko pokarmem miłości, ale i samym ŻYCIEM. Chcemy dzielić się muzyką i namiętnymi historiami naszych artystów w czasach, gdy tak bardzo ich potrzebujemy! Wytwórnia przywiązuje bardzo wielką wagę do wysokiej jakości brzmienia swoich nagrań. Tracklista: 1. Thin Air - Prologue 2:40 2. Hide & Seek 6:30 3. Marefa 6:18 4. Boyz-Noise 1:70 5. Al-Kirbah 6:32 6. Paint 3:00 7. Muse 9:23 8. Mudra 6:57 9. Meander 5:07 10. Breeze 9:25 11. Sun Dial 5:00 12. Bring Me Home 5:48 13. Thin Air - Epilogue 2:36
Tracklista:1. A Cockeyed Optimist2. Serpentine3. The Optimum Thing4. Calligram5. Blackwing Palomino6. For No One7. Everybody's Song But My Own8. The Peacocks9. We See10. Encore. Valentine