Lista utworów: 1.Mississippi Road House 2.That’s a Pretty Good Love 3.Don’t Want Lies4.Search and Destroy 5.Can’t Get Enough of Loving You 6.Honey Bee 7.Rockin’ in the Free World 8.Talk to Me Baby 9.Only Teardrops Fall10.Word Game
Komplet zremasterowanych nagrań amerykańskiej wokalistki jazzowej Betty Roché z lat 1941-1961.
Tracklista:1. Intellectual Thinking2. Across the Water (Edit)3. Music for All People
Coleman Hawkins był pierwszym wielkim saksofonistą jazzu. Jako dziecko był utalentowanym muzykiem. W 1922 roku Mamie Smith zauważyła go w Jesse Stone i jego Blues Serenaders w teatrze Kansas City i zatrudniła go do gry z jej Jazz Hounds. Hawkins pozostał ze Smithem do 1923 r. I pojawił się na niektórych jej płytach. Po opuszczeniu The Jazz Hounds grał z Wilburem Sweatmanem, a następnie nagrał swoje pierwsze nagrania z Fletcherem Hendersonem. Dołączył do Henderson's Orchestra w 1924 roku i pozostał z nim przez następne dziesięć lat. Oprócz pracy z Hendersonem, nagrał z Cotton Pickers McKinney'a i Mound City Blue Blowers z Red McKenzie w 1929 roku. Kiedy opuścił Henderson w 1934 roku, przeniósł się do Europy i pozostał tam do 1939 roku, grając najpierw z angielską orkiestrą Jacka Hyltona a następnie podróżowanie i nagrywanie na całym kontynencie. W 1937 roku pojawił się na słynnej randce z Bennym Carterem, Django Reinhardtem i Stéphane Grappellim. W 1939 roku, kiedy rozpoczęła się II wojna światowa, Hawkins mądrze powrócił do Ameryki. Nagrał wersję „Body and Soul” w 1940 roku, która stała się jego najsłynniejszą płytą. Hawkins był jednym z nielicznych muzyków Hot Jazz, którzy przeszli na Be Bop w latach czterdziestych. Zatrudnił Theloniousa Monka do swojego kwartetu w 1944 roku i poprowadził wczesną sesję nagraniową w tym samym roku, w której występował Dizzy Gillespie. Zatrudnił też Milesa Davisa i Maxa Roacha, by grali na jego zespołach na wczesnym etapie kariery. W 1946 roku nagrał z J.J. Johnson and Fats Navarro. Na początku lat 50. innowacje Lestera Younga i Charliego Parkera sprawiły, że styl Hawkinsa wydawał się nieco staroświecki. Jednak Hawkins był w stanie ponownie dostosować się do zmieniających się prądów w Jazz, kiedy połączył siły z Royem Eldridge'em. Przez resztę lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych występował na płytach Theloniousa Monka, Maxa Roacha, Erica Dolphy'ego i Johna Coltrane'a. Na początku lat 60. Coleman Hawkins nagrał z Duke Ellingtonem i nagrał płytę z Sonnym Rollinsem.
Star People to album z 1983 roku nagrany przez Milesa Davisa po sześcioletniej przerwie. Miles Davis odkrywa w nim na nowo bluesa (jazz-blues-fusion). Wszystkie utwory zostały skomponowane przez Milesa Davisa. Krążek został wydany ponownie w 2018 roku przez wytwórnię "Music On CD". Skład zespołu: Miles Davis - trąbka, instrumenty klawiszowe John Scofield - gitara elektryczna ( 2 i 3) Mike Stern - gitara elektryczna Bill Evans - saksofon tenorowy i sopranowy Marcus Miller - bas elektryczny (z wyjątkiem utworu 3) Tom Barney - bas elektryczny ( 3) Al Foster - perkusja Mino Cinelu - perkusja Gil Evans - aranżer (niewymieniony w czołówce) [5]
Tracklista:1. Baseball 2. Major 3. End of Vienna4. Chicken 5. On the stage in cages6. Fleur Carnivore 7. More Brahms 8. Walking Batteriewoman9. Silence10. Why 11. Ictus
Tracklista: 1. Still Got The Blues 2. Blues Latino 3. Black Velvet 4. Cocaine 5. All Blues 6. Layla 7. Black Magic Woman 8. Midnight Rider 9. Knockin' On Heaven's Door 10. Now That The Magic Has Gone 11. Blues For Jesse James 12. Tell It Like It Is 13. I Shot The Sheriff 14. Another Single Malt Saturday 15. Unchain My Heart 16. Summer In The City 17. Tune In A Minor Scale
Tracklista:1. Turning a Phrase2. State of Mind3. Unwritten Rule4. Weave/Warp and Woof
Billie Holiday, właściwie Elinore Harris (ur. 7 kwietnia 1915 w Filadelfii, zm. 17 lipca 1959 w Nowym Jorku) – amerykańska śpiewaczka jazzowa, przedstawicielka "miejskiej", swingowej odmiany wokalistyki jazzowej. Przez Lestera Younga, lojalnego przyjaciela i partnera muzycznego, nazywana także Lady Day.
Joe Farrell to amerykański wirtuoz saksofonu i flecista jazzowy, który latach 60. ubiegłego wieku grał razem z big bandem Thada Jonesa/Mela Lewisa. Jest najbardziej znany z gry na albumie Return to Forever z Chickiem Corea oraz z solowych albumów nagranych dla wytwórni CTI. Nagrywał również z takimi muzykami jak Charles Mingus, Andrew Hill, Jaki Byard czy Elvin Jones. Do źródła swoich inspiracji zaliczał przede wszystkim Johna Coltrane'a.