Płyta zawiera instrumentalne uwertury do rzadkich oper włoskiego baroku - same w sobie stanowiące odrębne całości, charakteryzujące się pomysłowym układem kompozycyjnym. Pełne werwy i blasku utwory mniej znanych kompozytorów epoki: Bononciniego, Leo, Barnabei, Pasquiniego, Zianiego, Legrenziego i innych.
Szeroko pojęta muzyka klawiszowa stanowi trzon twórczości Franza Xavera Wolfganga Mozarta. (...) Co ciekawe, już najwcześniejsze utwory ujawniają własny styl kompozytora. Nawet tzw. Rondo F-dur WV VII:1 (a w istocie forma sonatowa) „porzuca” ścieżki wyznaczone przez Wolfganga Amadeusza Mozarta i Josepha Haydna, którzy stanowiliby tutaj najbardziej oczywiste wzorce. Rondeau F-dur op. 4, choć bliskie tej pierwszej kompozytorskiej próbie, jest jednak o wiele dojrzalsze i zaskakuje bogactwem technik fortepianowych oraz wyszukanymi modulacjami. Intencje twórcze stają się całkowicie jasne w Sonacie G-dur op. 10, najszerzej zakrojonym i najambitniejszym dziele szesnastoletniego wówczas kompozytora. Wzorzec Beethovena został tu ograniczony do zastosowania czteroczęściowego układu z menuetem lub scherzem jako jedną z części. Żadne z ogniw nie próbuje jednak choćby w niewielkim stopniu naśladować heroicznego stylu Beethovena. Podobnie jak w wielu utworach Schuberta (który wówczas nawet jeszcze nie zaczął swej muzycznej kariery), czuje się tu wpływ muzyki tanecznej, szczególnie w trzeciej i czwartej części.(...) Niewielka liczba utworów i ich nieznaczne rozpowszechnienie jeszcze za życia kompozytora utrudniają wyznaczenie właściwego miejsca Franza Xavera Mozarta w historii muzyki fortepianowej. Wydaje się jednak, że był jednym z pierwszych, którzy mieli swój wkład do stylu zwanego polskim lub rosyjskim. W wielu utworach fortepianowych napisanych w Podkamieniu, Smolance czy Lwowie wykorzystywał melodie słowiańskie. Niektóre z tego typu ludowych melodii już wcześniej zyskały zainteresowanie zachodnich kompozytorów, o czym dobitnie świadczą choćby Kwartety op. 59 (1806) Beethovena, zwane Kwartetami Razumowskiego lub Rosyjskimi. Franz Xaver Wolfgang skomponował całą serię cykli wariacyjnych opartych na tematach rosyjskich. Wśród nich znajdują się Wariacje na temat jak dotąd niezidentyfikowanej rosyjskiej pieśni, które opublikowane zostały jako op. 20 przez Augusta Cranza w Hamburgu przy okazji europejskiej podróży koncertowej Franza Xavera w latach 1819–21. Na niniejszej płycie prezentowane są po raz pierwszy. Wariacje te długo uznawano za zaginione, ale niedawno odnaleziono egzemplarz pierwodruku w Austriackiej Bibliotece Narodowej w Wiedniu, gdzie były błędnie skatalogowane jako dzieło Wolfganga Amadeusza i tym samym umknęły uwadze badaczy twórczości Franza Xavera. Są znakomitym przykładem tego, że Franz Xaver nie naśladował już modelu zaczerpniętego od swego ojca, obecnego jeszcze w najwcześniejszych utworach wariacyjnych, w których mamy do czynienia z nieco przewidywalnym następstwem melodycznych wariacji. Raczej – jak u Beethovena od op. 34 i 35 (1802) – kompozytor konstruuje serię utworów charakterystycznych, bazujących na wspólnym następstwie harmonicznym. Wariacje są wymagające pod względem technicznym i możemy sobie bez trudu wyobrazić, jak Franz Xaver Mozart zaskakiwał i bawił publiczność wielu europejskich miast takimi właśnie folklorystycznymi wariacjami, granymi na bis po wykonaniu koncertu fortepianowego – swojego lub ojca. Kolejnym krokiem w tym kierunku było dwanaście polonezów na fortepian solo, które w większości Franz Xaver Wolfgang napisał w czasie swojego pobytu we Lwowie i opublikował w trzech opusach: 17, 22 i 26. Z katalogu utworów – sporządzanego przez kompozytora przez wiele lat, podobnie jak w przypadku jego sławnego ojca – wynika, że kompozycje te nie były pomyślane jako cykl sensu stricto, lecz powstawały pojedynczo na przestrzeni lat. Polonezy op. 22 uznawane są za najlepsze utwory fortepianowe Franza Xavera Mozarta i słusznie nazywane mélancoliques. (...). Pomimo smutnego tonu, tylko tutaj jest w pełni sobą – człowiekiem całkowicie wolnym od towarzyszącego mu przez całe życie ciężaru nazwiska ojca… Ulrich Leisinger (tłum. Katarzyna Drogosz, współpraca Bartłomiej Barwinek) Katarzyna Drogosz – Fortepiano (Peter Anton Mooser, c.1800, Vienna)
Puzzle 500 elementów.
1. Waltz No. 2 in A flat major, Op. 34, No. 1, "Grande Valse brillante" 2. Waltz No. 7 in C sharp minor, Op. 64, No. 2 3. Nocturne No. 5 in F sharp major, Op. 15, No. 2 4. Fantasy-Impromptu in C sharp minor, Op. 66 +: Fantasy-Impromptu in C sharp minor, Op. 66 5. Berceuse in D flat major, Op. 57 +: Berceuse, Op. 57 6. Polonaise No. 3 in A major, Op. 40, No. 1, "Military" (use): Polonaise No. 3 in A major, Op. 40, No. 1, "Military" 7. Chopin - 6 Chants polonais, S480/R145: Chopin - 6 chants polonais, S480/R145 (Chopin, from Op. 74): No. 5. Mein Freuden (Moja pieszczotka, My Joys) 8. Chopin - 6 Chants polonais, S480/R145: Chopin - 6 chants polonais, S480/R145 (Chopin, from Op. 74): No. 1. Madchens Wunsch (Zyczenie, The Maiden's Wish) 9. 2 Concert Etudes, S145/R6: 2 Concert Etudes, S145/R6: No. 1. Waldesrauschen (Forest Murmurs) 10. Annees de pelerinage, 2nd year, Italy supplement, S162/R10: Venezia e Napoli (use): Annees de pelerinage, 2nd year, Italy supplement, S162/R10: Venezia e Napoli: No. 3. Tarantella 11. 19 Hungarian Rhapsodies, S244/R106: 19 Hungarian Rhapsodies, S244/R106: No. 2 in C sharp minor 12. 12 Lieder von Schubert, S558/R243: 12 Lieder von Schubert, S558/R243: No. 4. Erlkonig 13. Lieder ohne Worte (Songs without Words), Book 6, Op. 67 (use): Lieder ohne Worte (Songs without Words), Book 6, Op. 67: No. 34 in C major, Op. 67, No. 4, "Spinnerlied" ("Spinning Song") 14. Rondo capriccioso in E major, Op. 14 (use): Rondo capriccioso in E major, Op. 14 15. Lieder ohne Worte (Songs without Words), Book 1, Op. 19b (use): Lieder ohne Worte (Songs without Words), Book 1, Op. 19: No. 3 in A major, Op. 19, No. 3, "Jagerlied" ("Huntsman's Song") 16. La jongleuse, Op. 52, No. 4 17. Caprice espagnol, Op. 37 18. Humoresques de concert, Op. 14: Humoresques de concert, Op. 14: No. 1. Menuet celebre 19. 10 Preludes, Op. 23: 10 Preludes, Op. 23: No. 5 in G minor: Alla marcia 20. Morceaux de fantaisie, Op. 3: Morceaux de fantaisie, Op. 3: No. 2. Prelude in C sharp minor
Jeden z najjaśniejszych punktów w karierze Marii Callas – spektakl Anna Bolena na deskach La Scali w 1957 roku, w doborowej obsadzie, wnoszący nową jakość do tradycji śpiewu bel canto.
Sacred Music and OperaPięknie wydany album, w którym znajdziemy bogactwo największej muzyki sakralnej i operowej wszech czasów w interpretacji legendarnego Sergiù Celibidache’a.Album złożony z 11 płyt CD zawiera monumentalne dzieła, takie jak: Msza h-moll J. S. Bacha, Requiem d-moll W. A. Mozarta, Requiem G. Verdiego, Niemieckie Requiem J. Brahmsa, Requiem G. Faure’ego, Symfonię Psalmów I. Strawińskiego, a także uweruty i fragmenty słynnych oper takich jak Wilhelm Tell czy Semiramida G. Rossiniego, Don Giovanni W. A. Mozarta, a także dzieła R. Wagnera i wiele innych.Sergiù Celibidache, był rumuńskim dyrygentem światowej sławy. Koncerty, żywe obcowanie z muzyką, cenił sobie tak bardzo, że konsekwentnie odmawiał dokonania nagrań. Uczucie rodzące się podczas interakcji z publicznością zwykł nazywać doświadczeniem transcendentalnym, dając tym samym upust swoim zainteresowaniom filozofią i mistyką Wschodu. Nagrania zamieszczone na płytach z tego albumu dokonane zostały podczas koncertów, a każdy z nich był dla tego dyrygenta wydarzeniem, w które angażował się w całej pełni.Kompilacja jest interesująca nie tylko ze względu na postać dyrygenta, prezentuje bowiem monumentalne dzieła muzyki sakralnej i operowej ukazując przekrój najważniejszych, niezwykle poruszających kompozycji powstałych na przestrzeni kilku epok.
Na płycie usłyszmy poważne utwory operowe takich wybitnych kompozytorów jak: Cavalleria Rusticana, Manon Lescaut, Pagliacci, Segreto di Susanna. A to wszystko w wykonaniu i interpretacji: Czecho-Slovak Radio Symphony Orchestra, pod batutą Ondrej Lenarda. Tracklista: 1. Prelude 2. Intermezzo 3. Pagliacci: Intermezzo 4. Il Segreto Di Susanna: Overture 5. The Camorrists 6. Intermezzo No. 2 7. Intermezzo No. 1 8. Intermezzo 9. Intermezzo 10. Ratcliff's Dream 11. Intermezzo 12. Prelude To Act III 13. La Tregenda 14. Prelude
Album został wydany przez wytwórnię Signum Classics (SIGCD 560).
Tracklista: Heinrich Ignaz Franz Biber 1. Laetatus sum 2. Nisi Dominus Johann Christoph Bach 3. Wie bist du denn, o Gott 4. Ach dass ich Wassers g’nug hätte Johann Pachelbel 5. Ach Herr, wie ist meiner Feinde so viel Nikolaus Bruhns 6. Mein Hertz ist bereit Daniel Eberlin 7. Ich will in aller Not
Vladimir Ashkenazy przez całe życie promował twórczość swojego rodaka Skriabina. Z okazji stulecia śmierci kompozytora dokonał nagrania wyboru jego dzieł, który obejmuje całą twórczość solową Skriabina, dzięki czemu możemy odbyć niezwykłą podróż muzyczną od późnego romantyzmu po mistyczny modernizm późnych kompozycji kompozytora. Te nowe nagrania wieńczy preludium najmłodszego syna Skriabina – Jjuliana, obiecującego pianisty i kompozytora, który zginął tragicznie w wieku lat jedenastu.