Tracklista: 1. 1. Bless Are They That Mourn 2. 2. Behold, All Flesh Is As The Grass 3. 3. Lord, Make Me To Know 4. 4. How Lovely Is Thy Dwelling Place 5. 5. Ye Now Are Sorrowful 6. 6. Here On Earth Have We No Continuing Place 7. 7. Blessed Are The Dead
Utwory fortepianowe Czernego w wykonaniu francuskiego pianisty Jean-Frederica Neuburgera.
Tracklista:1. A Song for All Seas, All Ships (Moderato Maestoso)2. On the Beach at Night Alone (Largo Sostenuto)3. Scherzo - The Waves (Allegro Brillante)4. The Explorers (Grave E Molto Adagio - Andante Con Moto)
„Poza wielką muzyczną wartością dzieł Cavalliego, jego opery znane są z bogactwa i nowoczesności, jak również z różnorodności i złożoności postaci” – mówi słynny francuski kontratenor Philippe Jaroussky. „Reżyserzy i teatry operowe są niezwykle chętni do wystawiania jego kompozycji. Opery Cavalliego pełne są fantazji, szaleństwa, humoru i emocji. Oferują różnorodność, której nie znajdujemy w XVIII-wiecznej operze seria” – dodaje. Francesco Cavalli (1602-76), to postać niezwykle istotna w historii opery. Jego dzieła renesans przeżyły w latach 60. XX w., a zainteresowanie nimi nieustannie rośnie. Cavalli, jako najważniejszy następca Monteverdiego, działał w Wenecji w czasie, gdy opera przenosiła się z arystokratycznych pałaców do teatrów publicznych. Muzycznie, jego opery znane są z płynnej ekspresji recitar cantando („śpiewnej recytacji”), a dramaturgicznie ze swojego charakterystycznego tonu narracji, łączącego dostojny, mitologiczny tragiczny dramat, ze złośliwą a nawet pikantną komedią. Jak mówi Philippe Jaroussky: „Cavalli odegrał ogromną rolę w tworzeniu opery – nowego gatunku powołanego do życia przez Monteverdiego i innych – jako popularnej formy rozrywki. Skomponował wiele oper dla Teatro San Cassiano – pierwszego teatru prezentującego opery w Wenecji”. Cavalli był także aktywny na polu muzyki religijnej. Jako chłopiec śpiewał pod dyrekcją Monteverdiego w chórze Bazyliki Św. Marka. Został organistą, a ostatecznie w roku 1668 poszedł w ślady Monteverdiego, zostając maestro di cappella katedry – ta funkcja odpowiadała współczesnemu dyrektorowi muzycznemu. Przygotowując się do nagrania albumu „Ombra Mai Fù”, Jaroussky studiował większość z 37 zachowanych oper Cavalliego. „Chciałem naprawdę wykorzystać czas trwania albumu do pokazania różnorodności i wszelkich właściwości muzyki Cavalliego. Czasem wydaje się ona niezwykle prosta, a jednak ma bardzo szczególny i charakterystyczny rys melodyczny i harmoniczny. Album zaprojektowany jest tak, aby zilustrować kontrasty obecne w jego operach, gdy pojawiają się, przechodząc z jednej sceny do następnej, gdzie po lamento może następować fragment całkowicie humorystyczny. Jaroussky połączył utwory wokalne i instrumentalne, pochodzące z ponad 12 oper Cavalliego. Repertuar obejmuje zarówno bardzo znane dzieła, jak „Calisto”, „Ercole amante”, „Ormindo” i „Giasoone”, poprzez „Eliogobalo”, niedawno wystawione w Paryżu i Amsterdamie, do takich rzadkości, jak „Statira”, „principessa di Persia” i „La virtu dei strali d’Amore”. Na płycie znalazły się duety z sopranistką Emőke Baráth (której album „Voglio cantar”, prezentował twórczość Barbary Strozzi – uczennicy Cavalliego) oraz z kontraltem Marie-Nicole Lemieux, która walczy z nim w komicznym duecie „Ninfa bella” z „Calisto”. Tytułowy utwór pochodzi z opery „Xerse”, datowanej na 1654 r., powstałej w oparciu o to samo libretto co dzieło Haendla Serse napisane 80 lat później. Poza środowiskiem operowym dzieło Haendla znane jest głównie jako Largo, propozycja Cavalliego, choć mniej znana, jest bardziej urokliwa i pełna wdzięku.
Tracklista: 1. Hodie Christus natus est 2. I Saw Three Ships 3. God Rest You Merry Gentlemen 4. La Peregrinaçion 5. Still, Still, Still Orlande de Lassus 6. Resonet in laudibus Michael Praetorius 7. Es ist ein Ros’ entsprungen William Byrd 8. Beata Viscera Maria virginis Jan Pieterszoon Sweelinck 9. Hodie Christus natus est Francis Poulenc 10. O magnum mysterium 11. Quem vidistis pastores dicite 12. Hodie Christus natus est II Herbert Howells 13. A Spotless Rose 14. Here is the Little Door 15. Sing Lullaby Mel Tormé, Robert Wells 16. Christmas Song James Lord Pierpoint 17. Jingle Bells (Arr. Gordon Langford) Bob Chilcott 18. A Thanksgiving
The Hilliard Ensemble: David James - countertenor Rogers Covey-Crump - tenor Steven Harrold - tenor Gordon Jones - baritone Jan Garbarek - soprano saxophone
Don GiovanniOpera w dwóch aktach K527. Libretto: Lorenzo da Ponte według Giovanni Bertati.Don Giovanni Mozarta to jedna z najbardziej rozpoznawalnych oper w historii. Postać słynnego rozpustnika stała się dla kompozytora inspiracją do muzyki pełnej wartkich zwrotów akcji, napięcia, ale także sporej dawki humoru.
Najwspanialszy wiolonczelista początku XX w. Pablo Casald, fascynujący artysta, którego niepowtarzalne brzmienie I ekspresja interpretacji zapewniły mu nieśmiertelność. Kolekcja prezentuje zarówno tak ikoniczne dzieła wiolonczelowe, jak koncerty Dvoraka i Elgara, jak i szereg suit, triów fortepianowych, tradycyjnych tańców katalońskich oraz innych cudownych kompozycji, w które osobowość tego charyzmatycznego artysty tchnęła nowe życie.CD 1 (76.18)Antonin Dvořák 1841–1904Cello Concerto in B minor Op.1041 I. Allegro 13.352 II. Adagio ma non troppo 10.313 III. Finale: Allegro moderato 11.49Czech Philharmonic Orchestra / George SzellEdward Elgar 1857–1934Cello Concerto in E minor Op.854 I. Adagio – Moderato 7.545 II. Lento – Allegro molto 4.416 III. Adagio 4.037 IV. Allegro – Moderato – Allegro, ma non troppo 11.12BBC Symphony Orchestra / Sir Adrian BoultMax Bruch 1838–19208 Kol Nidrei Op.47 11.54London Symphony Orchestra / Sir Landon RonaldCD 2 (77.39)Ludwig van BeethovenPiano Trio No.7 in B flat Op.97 ‘Archduke’1 I. Allegro moderato 9.392 II. Scherzo: Allegro & Trio 6.423 III. Andante cantabile, ma però con moto 13.154 IV. Allegro moderato – Presto 6.33Franz Schubert 1797–1828Piano Trio No.1 in B flat D8985 I. Allegro moderato 10.296 II. Andante un poco mosso 8.537 III. Scherzo: Allegro & Trio 3.418 IV. Rondo: Allegro vivace – Presto 8.10Ludwig van Beethoven9 7 Variations in E flat WoO46 on ‘Bei Männern, welche Liebe fühlen’ 10.04Alfred Cortot piano · Jacques Thibaud violinCD 3Johann Sebastian Bach 1685–1750Cello SuitesSuite No.1 in G BWV10071 I. Prélude 2.282 II. Allemande 3.403 III. Courante 2.314 IV. Sarabande 2.225 V. Menuet I & II 3.146 VI. Gigue 1.50Suite No.5 in C minor BWV10117 I. Prélude 7.188 II. Allemande 3.179 III. Courante 2.0310 IV. Sarabande 2.4511 V. Gavotte I & II 4.2912 VI. Gigue 2.20Suite No.6 in D BWV101213 I. Prélude 5.0614 II. Allemande 7.3115 III. Courante 3.4216 IV. Sarabande 4.1717 V. Gavotte I & II 3.0418 VI. Gigue 3.59CD 4 (71.27)Encores & Showpieces P 2003* EMI Music Japan Inc.Giuseppe Tartini 1692–17701. Cello Concerto in D – III. Grave ed espressivo 4.08Antonin Dvořák (arr. Grünfeld)2. Songs my mother taught me 2.41Nikolai Rimsky-Korsakov 1844–1908 (arr. Strimer)3. Flight of the Bumblebee from The Tale of Tsar Saltan 1.09Joseph Haydn (arr. Piatti)4. Sonata for violin and viola No.1 in C – III. Tempo di minuetto 3.54Johann Sebastian Bach (arr. Siloti)5. Solo Violin Sonata No.2 in A minor – II. Andante 3.38Felix Mendelssohn6. Song without Words in D Op.109 4.31Antonio Vivaldi 1678–1741 (arr. Stutschewzky)7. Concerto Op.3 No.11 in D minor – II. Largo 3.30Giuseppe Valentini 1680–1759 (arr. Piatti)8. Gavotte 1.52Blas de Laserna 1751–1816 (arr. Cassadó)9. Tonadilla 1.41Blas Net pianoJohann Sebastian Bach (arr. Siloti)10. Orchestral Suite No.3 in D – II. Air 3.46Robert Schumann11. Träumerei 3.24Otto Schulhof pianoSardanes de concert P 2009*Pablo Casals 1876–197312. Festivola (1908) 4.00Enrique Casals 1892–198613. Heroica (1919, dedicated to his brother, Pablo) 5.4814. Tarragona (1927) 3.2215. Lluny (1918) 6.32Julio Garreta 1875–192516. La Rosada (1902) 5.4017. Innominada (1915) 5.44Manel Saderra Puigferrer 1908–200018. Dubte (1948) 5.47Cobla ‘La Principal de Gerona’Pablo Casals artistic directionPablo Casals cello
Niedawno powstały młody zespół BarrocoTout niniejszym nagraniem debiutuje na rynku płytowym. Płyta zawiera utwory barokowego belgijskiego kompozytora - Henri-Jacques de Croes. Muzycy zespołu to Carlota Garcia (flet), Izana Soria (skrzypce), Edouard Catalan (wiolonczela) i Ganaël Schneider (klawesyn).
Paweł Mykietyn jest dziś jednym z najbardziej zapracowanych polskich kompozytorów. Tworzy muzykę na zespoły tradycyjne – kameralne, orkiestrowe i wokalno-instrumentalne, ale nie stroni zarazem od nowoczesnych mediów elektronicznych. Od ponad dwudziestu lat współpracuje z kultowym reżyserem teatralnym – Krzysztofem Warlikowskim, nie wspominając o okazjonalnych kooperacjach z innymi tuzami polskiego teatru, jak chociażby z Grzegorzem Jarzyną. Od 2000 roku datuje się także flirt artysty z dziesiątą muzą. Jako autor ścieżek dźwiękowych do filmów Mariusza Trelińskiego (Egoiści), Małgorzaty Szumowskiej (Ono, 33 sceny z życia, Sponsoring, W imię…), Andrzeja Wajdy (Tatarak, Wałęsa. Człowiek z nadziei) czy Jerzego Skolimowskiego (Essential Killing, 11 minut), w ciągu dekady liczonej od 2004 roku aż czterokrotnie zdobył Złote Lwy na Festiwalu Filmowym w Gdyni i dwukrotnie Polską Nagrodę Filmową – Orły, o kilka długości dystansując swoich kolegów, przez całe zawodowe życie pracujących w branży kinematograficznej. Do tego wszystkiego należy dodać fakt, że jest dyrektorem muzycznym Nowego Teatru w Warszawie, że patronuje zakopiańskiemu Międzynarodowemu Festiwalowi Muzyki Kameralnej „Muzyka na Szczytach”, że często zasiada w jurorskich gremiach konkursów kompozytorskich, że wielu młodym twórcom udziela zawodowych konsultacji. Chcąc nie chcąc (bardziej zresztą chyba nie chcąc) stał się Paweł Mykietyn prawdziwym człowiekiem instytucją. A przecież dopiero niedawno skończył 45 lat…Pisana na zamówienie i z okazji 60. rocznicy założenia Związku Kompozytorów Polskich, II Symfonia powstawała głównie późną wiosną 2007 roku w Kuźnicy na Mierzei Helskiej, gdzie kompozytor zwykł spędzać kilka tygodni w roku (dzieło zostało zadedykowane mieszkance Kuźnicy, Teresie Krajewskiej, w której domu artysta regularnie wynajmuje zawsze ten sam apartament z tarasem i mistycznym widokiem na pobliski kościół oraz wody Zatoki Puckiej i Bałtyku). Utwór miał swoje prawykonanie 23 września 2007 roku podczas koncertu inaugurującego jubileuszowy 50. Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”; Narodową Orkiestrę Symfoniczną Polskiego Radia z Katowic poprowadził jeden z największych europejskich speców od muzyki współczesnej – Reinbert de Leeuw.Napisany z myślą o najznakomitszym polskim fleciście młodego pokolenia, Łukaszu Długoszu, i prawykonany 29 listopada 2013 roku w Filharmonii Łódzkiej im. Artura Rubinsteina przez tamtejszą orkiestrę pod dyrekcją Wojciecha Rodka, Koncert na flet i orkiestrę jest – po Koncercie fortepianowym (1996), Koncercie wiolonczelowym (1997), Koncercie klawesynowym (2002) oraz Klave (2004) na klawesyn w stroju mikrotonowym i orkiestrę kameralną – piątym koncertem instrumentalnym w dorobku Pawła Mykietyna. Koncert fletowy, w stopniu dotąd u tego twórcy niespotykanym, rozwija zawartą w II Symfonii ideę permanentnego modyfikowania (tu konkretnie: zwalniania) tempa. Zapewne z powodu koncentracji uwagi artysty na czasowych manipulacjach kompozycja ta zdaje się świadczyć o świadomym zmarginalizowaniu (ale nie zupełnym unicestwieniu!) aspektu harmonicznego, a to przecież harmonia w większości wcześniejszych dzieł Mykietyna tworzyła coś na kształt ich komórek macierzystych.Marcin Gmys