To jest jedno z najlepszych wykonań suit wiolonczelowych Bacha - zawchycał się Graham Lock z Goldberg Magazine. Płyta otrzymała niezliczone nagrody muzyczne. W tym: MusicWeb Recording of the Month, Gramophone Awards, Gramophone Editor's Choice, Goldberg 5, BBC Music Awards, BBC Music Choice, BBC Radio, 3 Disc of the Year, Le Monde de la Musique Choc.
Zespół Le Poème Harmonique obchodzi w tym roku swoje dwudzieste urodziny. Okres ten był wypełniony wytężoną pracą. Vincent Dumestre i jego zespół wybrali ze swojej dyskografii dla firmy Alpha dwadzieścia najlepszych nagrań. Utwory z okresu renesansu i baroku, muzyka z Francji, Anglii i Włoch zabierają słuchacza w podróż po XVI- i XVII-wiecznej Europie. Box zawiera nagrania takich kompozytorów jak Domenico Belli, Anthoine Boësset, Luis de Briceño, Bellerofonte Castaldi, Emilio de' Cavalieri, Marc-Antoine Charpentier, Jean-Baptiste Lully, Henry Purcell, Louis-Nicolas Clérambault, François Couperin, Michel-Richard de Lalande, Pierre Guédron, Giulio Caccini i Claudio Monteverdi. Zespół Le Poème Harmonique obchodzi w tym roku swoje dwudzieste urodziny. Okres ten był wypełniony wytężoną pracą. Vincent Dumestre i jego zespół wybrali ze swojej dyskografii dla fimy Alpha dwadzieścia najlepszych nagrań. Utwory z okresu renesansu i baroku, muyzka z Francji, Anglii i Włoch zabierają słuchacza w podróż po XVI- i XVII-wiecznej Europie. Box zawiera nagranioa takich kompozytorów jak Domenico Belli, Anthoine Boësset, Luis de Briceño, Bellerofonte Castaldi, Emilio de' Cavalieri, Marc-Antoine Charpentier, Jean-Baptiste Lully, Henry Purcell, Louis-Nicolas Clérambault, François Couperin, Michel-Richard de Lalande, Pierre Guédron, Giulio Caccini i Claudio Monteverdi.
Warsztat Muzyczny to działający od 1963 roku zespół, specjalizujący się w muzyce awangardowej. Powstał w Warszawie jako nieformalna grupa, przy inspiracji studiującego tu wówczas Johna Tilbury. Grupę tworzyli, poza Tilburym - Zygmunt Krauze, Zbigniew Rudziński i Tomasz Sikorski. Pobyt Tilburego w Warszawie w 2015 roku stał się okazją do ponownego artystycznego spotkania z Zygmuntem Krauze (w projekcie wzięli też udział Szabolcs Esztényi i Hubert Zemler) i zaowocował, muzycznym odniesieniem do tamtych czasów.
Tracklista:1. Chanson Roumaine, Op. 252. Parfum Exotique, Op. 293. Quand Ton Sourire Me Surprit, Op. 294. Tableau Gothique, Op. 295. Que Dans Les Cieux, Op. 456. Les Cadrans, Op. 457. Calmes, Aux Quais Déserts, Op. 548. Les Pauvres, Op. 649. Épiphanie Des Exilés, Op. 5710. Sur La Greve, Op. 5711. Release, Op. 5712. La Musique, Op. 135
Bach’s direct source of inspiration for the cello suites was most probably the virtuoso cello playing of Christian Ferdinand Abel, also in the service of Prince Leopold of Köthen and a superb violinist and viola da gamba player as well. This must, however, remain guesswork, as the original manuscripts of the cello suites have been lost. It is primarily thanks to Anna Magdalena Bach, Bach’s second wife and a singer in service to Prince Leopold with the title of Cammer-Musicantin, that we owe the survival of these works. It was she who prepared many first copies of Bach’s works, including the earliest known copy of the cello suites. Quirine Viersen uses the most recent edition from Bärenreiter as the basis for her first recording of the Bach cello suites; this edition is an amalgamation of four manuscript copies, including the original copy by Anna Magdalena Bach. After in-depth study of the Bärenreiter edition and of the historical musicological works by Mattheson, Leopold Mozart and Quantz, the greatest musical theorists of the Baroque era and the forefathers of today’s historically informed performance movement, Quirine Viersen allowed herself to be guided by instinct rather than by intellect and finally decided to follow her own intuition. Having said this, she did study the Suites with her teacher Heinrich Schiff, played them in a masterclass with Yo-Yo Ma and took lessons with no one less than Nikolaus Harnoncourt. But most of all she took to heart the lessons she received from her own father Yke Viersen: principal Cellist with the Concertgebouw Orchestra for the last 30 years. Quirine Viersen about the Suites: “Even though the suites were not composed for ecclesiastical use, they do seem to deal with higher matters. This has nothing to do with ‘Amen’ or ‘Allah hu akbar’. I feel that we are people who attempt to come as close as possible to the heart of our existence. In many ways we have possibly become a little unworthy; we have torn ourselves loose and have completely forgotten that things can often have a deeper meaning, that these things can exist in a broader context. This was self-evident to Bach, for his life and his works were permeated with awe for higher things, for God. This was an integral part of the time in which he lived. Bach was not simply a man whose musical genius would never be equalled but was also an enthusiastic and inspired craftsman who set himself the highest demands.” “The German language draws a felicitous distinction between two different types of people: Kopfmensch and Bauchmensch. The first relies on his head, his intellect, whilst the second relies on his belly, his gut feelings. I am clearly a Bauchmensch. When I am on stage I am principally concerned with what I feel, with trying to express what I believe lies inside Bach’s music. What was Bach’s intention in composing his suites for cello? For me they are a landscape in which everything exists to be discovered afresh. Many musical narratives are possible and each landscape has its own perfumes and colours; each movement represents a particular state of mind. To traverse Bach’s music is to traverse infinity.”
Po obchodach 1000. rocznicy urodzin Hildegardy z Bingen 1998 roku zainteresowanie jej twórczością nie słabnie. Po raz kolejny specjalistka od średniowiecznych kompozycji wokalnych Sabine Lutzenberger, po dwóch albumach z 1990 i 1997 roku badaczka wraca do korzeni, interpretując utwory Hildegardy z kodeksu Dendermonde. Nowe nagranie to zbiór prostych melodii, z których emanuje głęboki spokój i bogate doświadczenie Sabine Lutzenberger. Naprawdę warto.
„Werther” imię tytułowego bohatera, oraz tytuł najbardziej znanej francuskiej opery skomponowanej przez Masseneta. Źródłem jakim inspirował się w napisaniu tego wybitnego, a na pewno najbardziej znanego dzieła kompozytora ma w początkach niemieckiej literatury romantycznej. Opera pokazuję walkę z udręczonym losem dwojga bohaterów Werther i Charlotte, ukazuję ich zakazaną miłość, westchnienia i nieszczęścia. Pozwala zajrzeć w głąb ich dusz.
Koncerty na czworo skrzypiec i orkiestrę weneckiego kompozytora baroku Antonio Vivaldiego w wykonaniu zespołu Ensemble 415 pod dyrekcją Chiary Banchini. Artyści grają na instrumentach z epoki.
Liturgia dominikańska śpiewana przez braci z konwentu św. Trójcy w Krakowie. „Chorał wyraża teologiczne prawdy jakby w formie szkiców, ciągle odrzucanych i podejmowanych na nowo przez malarza, który czuje, że jeszcze nie uchwycił istotnego przesłania swojego obrazu. Jednogłosowa melodia zarysowuje tajemnicę, ale nie wyraża jej pełną harmonią brzmienia. Harmonia brzmienia i barw pozostaje niedopowiedziana, a echo świątyni tylko potwierdza, że tajemnicy spotkania z Duchem Świętym nic nie wypowie do końca...” (info wydawcy) Tracklista: 1. Christus Resurgens (antiphona) 3:35 2. Veni Creator (hymnus) 3:09 3. Veni Sancte Spiritus . Psalmus 146 . Veni Sancte Spiritus 3:53 4. Dum Complerentur . Psalmus 113 . Dum Complerentur 3:18 5. Non Vos . Salus Et Gloria . Non Vos 3:41 6. Lectio 0:36 7. Repleti Sunt (ofertorium) 2:41 8. Hodie . Magnificat . Hodie 6:51 9. Benedicamus Domino 0:32 10. Haec Dies (antiphona) 1:24 11. Spiritus Domini (officium) 3:38 12. Kyrie 1:41 13. Veni Sancte Spiritus 2:56 14. Alleluia 1:55 15. Confirma (offertorium) 1:50 16. Sanctus 1:22 17. Agnus Dei 1:27 18. Factus est (communio) 3:36 19. Confirma 4:18
W budżetowej serii wytwórni ZYX Symfonia dzieło należące do kanonu klasycznej symfoniki, III Symfonia Es-dur op.55 "Eroica" Beethovena. Z tym przełomowym w historii muzyki klasycznej utworem mierzy się Suddeutsche Philharmonie pod kierunkiem Alberto Delande. Płytę dopełniają dwie uwertury koncertowe - "Egmont" stworzona w latach 1809-1810 na zamówienie Goethego jako muzyczny wstęp do jego sztuki oraz "Coriolan" skomponowana w 1807 roku jako ilustracja muzyczna do dramatu Heinricha von Collina. Oba utwory wykonuje London Philharmonic Orchestra prowadzona przez Alfreda Scholza