Roman Perucki: Organy Kościoła pw. Podwyższenia Krzyża Św. w Pruszczu Gdańskim/ Organ of the Elevation of the Holy Cross Church in Pruszcz Gdański.
„Jeden z najważniejszych głosów naszych czasów“ – tak Marc Minkowski opisał młodą francuską mezzosopranistkę po wysłuchaniu jej debiutanckiego albumu „Oh, Boy!“ Repertuar przedstawia arie młodych postaci męskich wykonywanych często przez kobiety i oferuje porywający zestaw dzieł Mozarta, Chabriera, Glucka, Gounoda, Hahna, Masseneta, Meyerbeera, Offenbacha i Thomasa. Crebassa – wychwalana przez Le Monde za swój „niesamowicie pięknie brzmiący głos i transcendentną interpretację“ – pokazuje czemu udało jej się w tak młodym wieku już odcisnąć swój ślad w Operze Paryskiej, mediolańskiego La Scala, Berlin Staatsoper a także podcas Salzburg Festival.
Rosyjska wiolonczelistka Nina Kotova swoją karierę rozpoczynała w Stanach Zjednoczonych. Druga z jej płyt wydanych z Warner Classics obejmuje utwory, które ilustrują muzyczną duszę jej ojczyzny, są to: Sonata na wiolonczelę i fortepian g-moll Rachmaninowa, pochodząca z 1901 i Sonata na wiolonczelę i fortepian C-dur Prokofiewa, skomponowana prawie pół wieku później.„Gramophone” opisał Kotovą jako silną i indywidualną artystkę, której głębia uczuć i technika gry nie budzą żadnych wątpliwości i która słynie z niezwykle ekspresyjnego stylu oraz eksponuje pełny zakres piękna dźwięku wiolonczeli, przekazując go nam w imponująco sprawny sposób. „Newsweek” z kolei określił ją jako fantastycznie utalentowaną wiolonczelistkę, „Time” jako poważnego muzyka obdarzonego prawdziwym talentem, zaś „Los Angeles Times” jako osobowość pełną wdzięku i porywczości , obdarzoną talentem, z którym należy się liczyć.Ojcem Niny Kotovej był Ivan Kotow, słynny kontrabasista i zaangażowany propagator muzyki współczesnej w Związku Radzieckim. Jako wykonawca Kotova również popularyzuje muzykę współczesną, a jako kompozytorka sama skomponowała szereg znaczących utworów, w tym koncert wiolonczelowy.Na jej najnowszym albumie towarzyszy jej włoski pianista Fabio Bidini, którego związki ze Stanami Zjednoczonymi sięgają 1993 roku, kiedy to został finalistą w konkursie Van Cliburna. Oprócz imponującego repertuaru i osiemdziesięciu koncertów w swoim artystycznym dorobku, jest także wybitnym muzykiem kameralnym i pedagogiem.Nina Kotova ugruntowała swoją karierę, gdy w wieku zaledwie siedmiu lat została uczniem w klasie dla dorosłych w Konserwatorium Moskiewskim, a następnie w wiekupiętnastu lat zdobyła pierwszą nagrodę na Prague International Competition. Studiowała także w Kolonii oraz w Yale. W 1996 roku zadebiutowała w Londynie w Wigmore Hall i od tego czasu występowała w takich miejscach jak Barbican Centre, Carnegie Hall, The Great Hall of the Moscow Conservatory, The Amsterdam Concertgebouw, The Forbidden City Concert Hall in Beijing, Osaka Symphony Hall w Japonii, a nawet na słynnym moskiewskim Placu Czerwonym. Jako solistka występowała z orkiestrami na całym świecie i na najważniejszych festiwalach, takich jak: Verbier, Las Canarias i Tuscan Sun, którego jest także współzałożycielką i dyrektorem artystycznym. Artyści z którymi współpracowała to m.in. Lang Lang, Nikolaj Znaider, Helene Grimaud, Joshua Bell, Sarah Chang, Bobby McFerrin, Ivry Gitlis, Antonio Pappano Eremy aktor Jeremy Irons.Wiolonczela na której gra to Stradivarius z 1673 roku który był wcześniej w posiadaniu Jacqueline du Pré, a następnie Lynn Harrell.Sonata Rachmaninowa jest bogatym, wspaniale wyważonym utworem, który stawia spore wymagania wykonawcom i to nie tylko z uwagi na aspekty wirtuozowskie. Utwór Prokofiewa jest utrzymana w duchu optymistycznym, zabiera słuchacza w epicką podróż nie pozbawioną ironicznego humoru i liryzmu; utwór miał swoją premierę w 1950 roku w wykonaniu niesamowitego duetu: Mścisława Rostropowicza i Światosława Richtera. Oba te, jakże ważne, utwory znajdują się w repertuarze Niny Kotovej już od wielu lat. Czekała aż do dnia dzisiejszego, aby zaprezentować swoje interpretacje tych dzieł na płycie. Album został uzupełniony o dwa mniejsze utwory Czajkowskiego, który wywarł istotny wpływ zarówno na Rachmaninowa, jak i Prokofiewa – zaaranżowane na wiolonczelę i fortepian przez Aleksandra Własowa (a oryginalnie pomyślane na fortepian solo): Romance op. 51 i Meditation op. 72.
Utwory fortepianowe romantycznego kompozytora Franciszka Liszta w wykonaniu jednego z najwybitniejszych pianistów XX wieku Światosława Richtera.
Czas świąteczny, radosne spędzanie czasu z rodziną i przyjaciółmi było inspiracją do powstania najnowszego albumu Yo-Yo Ma. Ten wybitny wiolonczelista i zdobywca kilkunastu nagród Grammy słynie nie tylko z nagrań muzyki klasycznej, ale też rozrywkowej, filmowej i nowych aranżacji muzyki poważnej. Do współpracy przy płycie "Songs of Joy & Peace" zaprosił takie gwiazdy jazzu, smooth jazzu i muzyki poważnej jak: Diane Krall, Joshua Redman, Dave Brubeck, Chris Botti, Renée Fleming czy Edgar Meyer.
Angela Hewitt jest jedno z najbardziej znanych i najwybitniejszych wykonawczyń muzyki Bacha. Fortepianowa twórczość Liszta jest jej drugą miłością, z którą zetknęła się już jako nastoletnia dziewczyna. W jej grze wyraźnie słychać to młodzieńcze, acz wciąż silne, być może dojrzalsze uczucie, jakim darzy muzykę węgierskiego kompozytora.
01. I.R. Stolz - Brunetki, blondynki02. B. Kaper - Ninon, ach uśmiechnij się03. E. di Capua - O sole mio04. B. Kaper - Ninon, Cach mir05. G. Verdi - Aria Radamesa06. G. Verdi - Aria (stretta) Maurico z opery "Trubadur"07. G. Verdi - Aria księcia z I aktu opery "Rigoletto" - Questa o quella08. G. Verdi - Reczytatyw i aria księcia z II aktu opery "Rigoletto" - Ella mi fu zapita! Parmi veder le legrime09. G. Verdi - Aria księcia z IV aktu opery "Rigoletto" - La donna e mobile10. G. Puccini - Aria Cavaradossiego z I aktu opery "Tosca" - Recondita Armonia11. G. Puccini - Aria Cavaradossiego z III aktu opery "Tosca" - E lucevan le stelle12. R. Stolz - Le bel amour13. B. Kaper - Signorina14. B. Kaper - O Madonna15. D. von Buday - Mein Herz ist voller Sonneschein16. G. Rossini- La Danza17. M. Spoliansky - Heute Nacht oder nic18. R. Stolz - On blond, ob braun19. Śpiewa Marta Eggerth: Ein neues Leben fangtan20. Śpiewa Marta Eggerth:Herz, du kennstKoniec XIX wieku i początek XX wieku podarował ludzkości nie tylko rozwój fonografii w postaci markowych firm nagraniowych - takich, jak His Master's Voice, Odeon, Parlophon, Columbia - równolegle, dzięki płytom słuchaczom stały się dostępne najcenniejsze głosy operowe, wśród których szczególnie wyróżniały się tenory - urodzeni jeszcze w XIX wieku i później: Francesco Tamagno, Enrico Caruso, Leonid Sabinoff, Kipras Petrauskas, Beniamino Gigli, Tito Schipa, Enzo de Muza Lomanto, Tomaz Alcaide, Joseph Schmidt, Dmitri Smirnoff, Miguele Fleta...Każdy z nich posiadał niepowtarzalną barwę głosu, indywidualne sekrety emisji oraz personalne walory artystyczne. Wśród tych wielonarodowościowych gwiazd 16 maja 1902 roku powstało olśniewające ciało niebieskie - Jan Kiepura - tenor, który w okresie międzywojennym zdobył wszystkie światowe sceny operowe i podbił sale koncertowe oraz zabłysnął na ekranie filmowym.
Tracklista: 1 I. Andante espressivo (♩ = c. 90) 6:42 2 II. Cadenza, con alcuna licenza (♩= c. 88) 5:21 3 III. Allegro vigoroso (♩ = c. 104-110) 3:50 Weronika Ratusińska Sinfonietta na orkiestrę smyczkową (2009) 4 I. ♩ = 72 6:48 5 II. ♩= 70 6:08 6 III. ♩= 132 7:35 Weronika Ratusińska Gasherbrum na małą orkiestrę symfoniczną (1997) 7 Moderato (♩= 108) 9:23 Weronika Ratusińska Divertimento per archi (1998) 8 I. Allegretto (♩= 126) 3:39 9 II. Andante (♩= 60) 2:34 10 III. Allegro con moto (♩= 152) 5:01 Weronika Ratusińska Symfonia na wielką orkiestrę symfoniczną (2008) 11 I. Animato (♩= 120) 3:24 12 II. Andante (♩. = 64) 4:59 13 III. Vivace (♩= 176) 5:28
Prezentowany album to spełnienie marzeń Mishy Maisky’ego:„Od wielu lat umieszczam muzykę hiszpańską w programach moich koncertów i nie mogłem doczekać się chwili, aby móc uwiecznić te utwory na płycie”. Jest to jednocześnie pierwszy album artysty nagrany wspólnie z córką podczas koncertu w Schloss Elmau. Na płycie znajdują się utwory Albeniza, de Falli,Granadosa. Nazywany „geniuszem wiolonczeli” (Melomano, Madryt) Maisky tak mówi o muzyce hiszpańskiej: „Czuję bliską więź z tą muzyką. Zawsze, gdy gram Granadosa, Fallę czy Albeniza odpowiedź słuchaczy jest ogromnie entuzjastyczna”.
Utwory fortepianowe Sergiusza Rachmaninowa rosyjskiego kompozytora tworzącego w pierwszej połowie XX wieku. Wykonawca to rosyjski pianista Boris Giltburg.