Tracklista: 1. Premiere Communion 2. Theme Naif Et Variations Idem... 3. Saltarello A L'italienne 4. Prelude Moresque 5. La Lagune De Venise A L'expiration De L'annee 1861 6. Valse Lugubre 7. Impromptu Anodin 8. L'innocence Italienne, La Candeur Francaise 9. Prelude Convulsif 10. Ouf! Les Petits Pois 11. Un Saute 12. Hachis Romantique
Nagranie utworów fortepianowych Johannesa Brahmsa - sonat nr 1 i 2 oraz scherza op.4 w wykonaniu pianisty rosyjskiego Alexandra Melnikova.
Muzyka klasyczna nigdy nie zniknie. Żyjemy w bardzo nowoczesnym świecie, naszym zadaniem jest żyć chwilą, ale zarazem respektować i chronić tradycje. Jeden z największych przebojów klasycznego repertuaru – barokowe Wariacje Goldbergowskie Johanna Sebastiana Bacha w wykonaniu debiutującego w Warner Classics wirtuoza fortepianu, Ji. Koreańczyk kształcił się w Stanach Zjednoczonych w Juilliard School, gdzie też został zwycięzcą – i to w wieku 10 lat! - the New York Philharmonic’s Young Artists Compettion. "Chicago Tribune" opisała go jako "utalentowanego, wrażliwego młodego pianistę…". Sam Ji podkreśla, ze muzyka to dla niego sposób na wyrażanie autentycznych ludzkich emocji.
Sebastien Dupuis, młody, utalentowany i oryginalny pianista belgijski przedstawia 12 Etiud Transcendentalnych Franciszka Liszta w autorskim kontekście - wraz utworami wirtuozowskimi innych kompozytorów, w różny sposób związanych z twórczością Liszta. Niniejsza płyta, pierwsza z planowanego trzyczęściowego cyklu, to zestawienie tytułowych Etiud Liszta z wybranym repertuarem chopinowskim.
Utwory na skrzypce solo XIX wiecznego kompozytora Henri Vieuxtemps w wykonaniu skrzypka Reto Kuppela.
Utwory fortepianowe Czernego w wykonaniu francuskiego pianisty Jean-Frederica Neuburgera.
„Poza wielką muzyczną wartością dzieł Cavalliego, jego opery znane są z bogactwa i nowoczesności, jak również z różnorodności i złożoności postaci” – mówi słynny francuski kontratenor Philippe Jaroussky. „Reżyserzy i teatry operowe są niezwykle chętni do wystawiania jego kompozycji. Opery Cavalliego pełne są fantazji, szaleństwa, humoru i emocji. Oferują różnorodność, której nie znajdujemy w XVIII-wiecznej operze seria” – dodaje. Francesco Cavalli (1602-76), to postać niezwykle istotna w historii opery. Jego dzieła renesans przeżyły w latach 60. XX w., a zainteresowanie nimi nieustannie rośnie. Cavalli, jako najważniejszy następca Monteverdiego, działał w Wenecji w czasie, gdy opera przenosiła się z arystokratycznych pałaców do teatrów publicznych. Muzycznie, jego opery znane są z płynnej ekspresji recitar cantando („śpiewnej recytacji”), a dramaturgicznie ze swojego charakterystycznego tonu narracji, łączącego dostojny, mitologiczny tragiczny dramat, ze złośliwą a nawet pikantną komedią. Jak mówi Philippe Jaroussky: „Cavalli odegrał ogromną rolę w tworzeniu opery – nowego gatunku powołanego do życia przez Monteverdiego i innych – jako popularnej formy rozrywki. Skomponował wiele oper dla Teatro San Cassiano – pierwszego teatru prezentującego opery w Wenecji”. Cavalli był także aktywny na polu muzyki religijnej. Jako chłopiec śpiewał pod dyrekcją Monteverdiego w chórze Bazyliki Św. Marka. Został organistą, a ostatecznie w roku 1668 poszedł w ślady Monteverdiego, zostając maestro di cappella katedry – ta funkcja odpowiadała współczesnemu dyrektorowi muzycznemu. Przygotowując się do nagrania albumu „Ombra Mai Fù”, Jaroussky studiował większość z 37 zachowanych oper Cavalliego. „Chciałem naprawdę wykorzystać czas trwania albumu do pokazania różnorodności i wszelkich właściwości muzyki Cavalliego. Czasem wydaje się ona niezwykle prosta, a jednak ma bardzo szczególny i charakterystyczny rys melodyczny i harmoniczny. Album zaprojektowany jest tak, aby zilustrować kontrasty obecne w jego operach, gdy pojawiają się, przechodząc z jednej sceny do następnej, gdzie po lamento może następować fragment całkowicie humorystyczny. Jaroussky połączył utwory wokalne i instrumentalne, pochodzące z ponad 12 oper Cavalliego. Repertuar obejmuje zarówno bardzo znane dzieła, jak „Calisto”, „Ercole amante”, „Ormindo” i „Giasoone”, poprzez „Eliogobalo”, niedawno wystawione w Paryżu i Amsterdamie, do takich rzadkości, jak „Statira”, „principessa di Persia” i „La virtu dei strali d’Amore”. Na płycie znalazły się duety z sopranistką Emőke Baráth (której album „Voglio cantar”, prezentował twórczość Barbary Strozzi – uczennicy Cavalliego) oraz z kontraltem Marie-Nicole Lemieux, która walczy z nim w komicznym duecie „Ninfa bella” z „Calisto”. Tytułowy utwór pochodzi z opery „Xerse”, datowanej na 1654 r., powstałej w oparciu o to samo libretto co dzieło Haendla Serse napisane 80 lat później. Poza środowiskiem operowym dzieło Haendla znane jest głównie jako Largo, propozycja Cavalliego, choć mniej znana, jest bardziej urokliwa i pełna wdzięku.
10-płytowy album zawiera kompletne wydanie sonat fortepianowych L. v Beethovena w wykonaniu Daniela Barenboima.Daniel Barenboim urodził się w Buenos Aires w 1942 r. Pierwsze lekcje fortepianu odebrał od swojej matki mając zaledwie pięć lat. Potem uczył się u swojego ojca, który pozostał jego jedynym nauczycielem już do końca. Mając siedem lat przeniósł się wraz z rodzicami do Izraela, wówczas też dał pierwszy koncert publiczny. W wieku 10 lat rozpoczął profesjonalną karierę, koncertując solo w Wiedniu i Rzymie, a następnie w Paryżu, Londynie i Nowym Jorku. W tym czasie nagrał także pierwszą płytę, jako pianista. W 1966 roku podpisał kontrakt z EMI i na przestrzeni kilku lat nagrał Sonaty Beethovena oraz jego koncerty fortepianowe (z Otto Klempererem), koncerty fortepianowe Brahmsa (z Sir Johnem Barbirolli) oraz wszystkie koncerty fortepianowe Mozarta (z English Chamber Orchestra dyrygując od fortepianu). Od kiedy zadebiutował jako dyrygent w 1967 roku w Londynie z the New Philharmonia Orchestra Daniel Barenboim stał się jednym z najbardziej cenionych dyrygentów. W operze zadebiutował w 1973 roku z Don Giovannim Mozarta a w 1981 roku po raz pierwszy dyrygował w Bayreuth, gdzie występował następnie każdego lata, aż do 1999 roku. Jego kariera rozwijała się nieprzerwanie i dziś Barenboim jest jednym z największych i najbardziej cenionych muzyków świata.
Lucie Horsch to pochodząca z Amsterdamu błyskotliwa, młoda wirtuozka gry na flecie prostym. Ma 17 lat, a naukę gry na flecie rozpoczęła w wieku 5 lat. Artystka ma na swoim koncie zwycięstwa w licznych konkursach, a w 2015 roku reprezentowała Holandię na konkursie Eurowizji "Młody Muzyk Roku" w Kolonii. W 2016 roku z rąk Sir Johna Eliota Gardinera otrzymała nagrodę Concertgebouw Young Talent Award. Na swój płytowy debiut w wytwórni DECCA Lucie wybrała program złożony wyłącznie z dzieł Vivaldiego. "Uwielbiam muzykę Vivaldiego" - pisze artystka – „jest ona niezwykle rytmiczna, lekka, pełna energii, a wolne części są przejmująco piękne." Cztery słynne koncerty, w tym La notte i La tempesta di mare zostały zestawione z transkrypcjami najbardziej lubianych tematów Vivaldiego takich jak "Cum Dederit" z Nisi Dominus oraz arią "Vedro con mio diletto" z opery Giustino. Specjalnym dodatkiem jest transkrypcja pierwszej części Wiosny z Czterech Pór Roku dokonana przez Jean Jacques Rousseau. Lucie występuje z zespołem Amsterdam Vivaldi Players złożonym ze starannie wyselekcjonowanych muzyków, pod dyrekcją Candidy Thompson. W zespole występuje także Gregor Horsch, ojciec Lucie i pierwszy wiolonczelista Royal Concertgebouw Orchestra. Lucie ma już na swoim koncie liczne występy w Europie, m.in na międzynarodowym festiwalu Janine Jansen w Utrechcie, a także kanadyjski debiut z Manitoba Chamber Orchestra.