1. 1. Adagio molto - Allegro con brio 2. 2. Andante cantabile con moto 3. 3. Menuetto 4. 4. Adagio - Allegro molto e vivace 5. 1. Allegro non troppo 6. 2. Andante moderato 7. 3. Scherzo: Allegro giocoso 8. 4. Allegro energico e passionate
Tracklista:1. Piano Music - 40 tracks on 3 CDs
SCHMITT EARLY SYMPHONIES MURPH
Tracklista: 1. I. Lento - Adagio - Andante - Moderato - Allegretto - Allegro moderato - Allegro - Allegro alla breve 2. II. Allegro 3. III. Allegro vivace: scorrevole e bisbigliando 4. IV. Lento - Adagio flessible 5. Introduction 6. Fairground 7. Ghost Train 8. Transition 9. The Bearded Lady and the Five - Legged Sheep 10. Transition 11. The Juggler 12. Transition 13. The Roundabout
Nagranie utworów symfonicznych austriacko-węgierskiego kompozytora przełomu XIX i XX wieku Franza Schmidta w wykonaniu Malmö Symphony Orchestra pod dyrekcją Vassilya Sinaisky'ego.
Francesco Ezechiele Ermenegildo, Cavaliere Suppé-Demelli, or as he is more commonly known today, Franz von Suppé, was born in Spalato (Split), then part of the Austrian Empire, to parents of Italian / Belgian and Austrian descent. Although discouraged from a musical career from an early age, Suppé received encouragement from a distant yet illustrious relative, the great Italian opera composer Donizetti. By the 1840s Suppé had carved for himself a successful niche as a composer for the stage, and over the four decades that followed there was rarely a year without a new stage work from him.Although the bulk of his operas and operettas have sunk into relative obscurity, his bright and colourful overtures have survived. Suppé was often referred to as ‘the Viennese Offenbach’, and in fact he was responsible for introducing many of Offenbach’s operettas to the Austrian capital. The Beautiful Galatea was among his first efforts in the style of Offenbach, Suppé here taking on the French composer’s La Belle Hélène.Also on this disc are the overtures to Poet and Peasant, perhaps Suppé’s most familiar, and Boccaccio which is widely regarded as Suppé’s finest work for the stage, based very loosely on the life of Giovanni Boccaccio (1313 – 1375), the Florentine author of the Decameron.It would seem that wars and musical comedy often go hand in hand, perhaps partly for the purpose of deflating military pomposity. Several of Suppé’s operettas are in this vein, including Light Cavalry, The Jolly Robbers, Isabella, and, a major success, Fatinitza, all of which feature military plots in some form.Last, but not least, this disc features Suppé’s overtures to A Morning, Noon, and Night in Vienna, The Queen of Spades, Donna Juanita, and The Model, several operatic marches, the concert march Up Hill and Down Dale, and the Humorous Variations on the beloved Student Song ‘Who comes from afar?’.The works are performed by the Royal Scottish National Orchestra under Neeme Järvi, who in 2012 celebrated his thirty-year recording career with Chandos Records.
Po ukończeniu swojej 6. Symfonii w 1818 Schubert zmagał się, aby ukończyć kolejną. Symfonie 1-6 pokazywały głęboką znajomość podobnych utworów Haydna i Mozarta oraz niedoścignionego wzoru Schuberta - Beethovena – zwłaszcza symfonia 2. We wczesnych dziełach można również wykryć wpływ Rossiniego. Kryzys twórczy wynikał z wysiłków Schuberta w znalezieniu własnego brzmienia symfonicznego. W latach 1818-24 rozpoczął pracę nad 5 symfoniami, a porzucił 4 z nich. Zaraz po 6. rozpoczął pracę nad dziełem D-dur D615, ale pozostawił tylko dwa niedokończone fragmenty otwierające. W roku 1820 podjął pracę nad bardziej ryzykownym projektem, ponownie D-dur. Ekspansywne i prawie ukończone scherzo zapowiada Wielkie „scherzo C-dur”. Inne części są fragmentaryczne. „E-dur Nr 7” z 1821 należy do innej ligi. Wymagające największej orkiestry ze wszystkich symfonii Schuberta, cztery części zostały opatrzone słowem „dobrze” na końcu zapisu nutowego. Schubert napisał ten utwór tylko częściowo, ale daje one fascynujący wgląd w to, co miało dopiero nadejść. Następnego roku „8. Symfonia B-moll” wprowadziła nowy styl symfoniczny, który Schubert starał się odnaleźć. Choć utwór jest dramatyczny i pełen emocji, pozostaje tajemnicą, dlaczego Schubert nigdy nie ukończył tego dzieła. W scherzo brakuje trio a finale nie udało się odnaleźć. Możliwe, że przerośnięty (i o identycznym zapisie nutowym) entracte z Rosamunde miał stanowić finale – z pewnością przypomina zakończenia innych symfonii. Dwuczęściowy korpus musiał czekać do 1865 roku na premierę. Symfonia 9. została napisana w 1825 roku, jako jedyna ukończona przez Schuberta w ostatniej dekadzie życia. Jego długie dążenie do skomponowania „Wielkiej” symfonii, zostało zakończone. Symfonia 9. jest niebotycznym arcydziełem. Do jej premiery pod batutą Mendelssohna w Lipsku minęło 11 lat. Schubert rozpoczął pracę nad swoją10. Symfonią w 1828, wizjonerskim dziełem przyćmiewającym Mahlera, które okazało się być jego symfonicznym „łabędzim śpiewem” i szóstą niedokończoną symfonią. Symfonie 8. i 9. są jedynymi symfoniami tego okresu konkurencyjnymi wobec symfonii Beethovena.
Tracklista: CD 1 1. I. Adagio 2. II. Allegro 3. III. Largo 4. IV. Allegro 5. I. Grave - Prestissimo - Adagio - Prestissimo - Adagio - Prestissimo 6. II. Allegro 7. III. Sarabanda 8. IV. Aria 9. I. Adagio 10. II. Allegro 11. III. Adagio 12. IV. Aria 13. I. Adagio 14. II. Allegro 15. III. Adagio 16. IV. Aria 17. I. Adagio 18. II. Allegro 19. III. Largo 20. IV. Allegro 21. I. Andante 22. II. Larghetto 23. III. Aria Amoroso 24. La Casamajor 25. La Duchesne 26. La Tribolet CD 2 1. La Boucon 2. La Plancy 3. La Dupont 4. I. La Minerve. Sans Lenteur 5. II. Sarabande, Les Regrets 6. III. Les Graces Badine.. 1er Partie. Legerement. 2e Partie 7. IV. La Tendre Agitation. Modérément 8. V. Le Plaidoyer De Cithere. Gracieusement Sans Lenteur. 1er Rondeau. 2e Rondeau 9. I. La Belle Brune. Moderement 10. II. Sarabande, La Prude. Doucement 11. III. L'enfantine. Gratieusement 12. IV. La Cithérée. Gracieusement Sans Lenteur. 1er Rondeau. 2e Rondeau 13. I. Les Amusemens. 1er Rondeau. 2e Rondeau 14. II. Sarabande, La Ou Les Sentimens. Gracieusement 15. III. Z-Ephir - 1er Menuet 16. IV. Flore - 2e Menuet 17. V. La Pithonisse 18. VI. Loure 19. VII. La Séduisante. Gracieusement. 1er Rondeau. 2e Rondeau. Double Du 1er Rondeau - Double Du 2e Rondeau 20. I. La Brillante 21. II. La Dampiere 22. III. La Michelon. Vivement 23. IV. La Jeunesse, Menuet 24. V. Chaconne
Augustin Dumay na najnowszej płycie prezentuje się jako solista i dyrygent. Wzorem wielkich skrzypków szkoły francusko-belgijskiej (Ysaye, Vieuxtemps, Wienawski, Grumiaux) jest nie tylko solistą ale też prowadzącym, dyrygentem. Towarzyszy mu Sinfonia Varsovia.
Nagranie kompletu symfonii Johannesa Brahmsa w wykonaniu Helsingborg Symphony Orchestra pod dyrekcją Andrew Manze.