1. Symphony No. 9 in D minor, WAB 109 (1894 version): I. Feierlich, misterioso 2. Symphony No. 9 in D minor, WAB 109 (1894 version): II. Scherzo: Bewegt; lebhaft - Trio: Schnell, Scherzo da capo 3. Symphony No. 9 in D minor, WAB 109 (1894 version): III. Adagio: Langsam, feierlich
Kurt Masur, według słów The New York Times’a, wierzył że "tworzenie muzyki jest aktem moralnym, który może uzdrowić świat”. Przez 11 lat był dyrektorem muzycznym New York Philharmonic, orkiestry, którą opisał ją jako "zespół bez granic". Wspaniałą Symfonię Cesara Francka, łączącą francuskie i niemieckie tradycje, cechuje idealizm i śmiałość.
Tracklista:1. Vivace Ma Non Troppo2. Adagio3. Allegro Molto Moderato4. Allegro Amabile5. Andante Tranquillo6. Allegretto Grazioso (Quasi Andante)7. Allegro8. Adagio9. Un Poco Presto E Con Sentimento10. Presto Agitato11. Scherzo in C Minor
Pierwsza płyta zrealizowana w wyniku współpracy Polskiej Orkiestry Sinfonii Iuventus z Warner Classics. Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus to istny gejzer energii – soczyste brzmienie, z którego bije młodość, zarazem intensywne emocje, jak i lekkość frazy. W albumie znalazły się dwie tytułowe „Piąte Symfonie” – V Symfonia f-moll op. 76 Mieczysława Wajnberga oraz V Symfonia b-moll op. 100 Sergiusza Prokofiewa. Nagranie konfrontuje symfonie dwóch kompozytorów tworzących blisko siebie, w trudnych realiach Związku Sowieckiego, gdy władza silnie ograniczała autonomię artystów, którzy na różne sposoby o nią walczyli – pisze Piotr Maculewicz - Prokofiew i Wajnberg doświadczali i przychylności, i prześladowań ze strony władz; w swych dziełach dawali wyraz ustępstwom wobec krępujących doktryn oraz – na ogół aluzyjnie – się im przeciwstawiali. Historia oddała im sprawiedliwość, a prawdziwe piękno muzyki obu twórców okazało się ponadczasowe. Wolne od ideologicznych kontekstów ponurej epoki zachwyca dziś słuchaczy całego globu. O ile sława Prokofiewa jest od dekad trwała i ugruntowana, to twórczość Mieczysława Wajnberga dopiero w ostatnich latach przeżywa renesans, zwłaszcza w kraju, z którego artysta pochodził i który zawsze uważał za ojczyznę. Uważa się na ogół, że Prokofiewowska muzyka przynależy do nurtu neoklasycznego [...] Wiele dzieł Prokofiewa istotnie wywodzi się z trendu antyromantycznego, lecz równie wiele nosi na sobie wyraźne znamiona inspiracji ekspresjonistycznej czy nawet blisko pokrewnej muzyce późnoromantycznej. Analizując tę twórczość, raz po raz napotykamy nader specyficzną syntezę elementów właściwych klasycyzującemu obiektywizmowi z elementami nacechowanymi romantycznym subiektywizmem. (Jerzy Jaroszewicz,1983) Miejsce kompozytora w historii określa tylko to, czy zdołał powiedzieć coś własnym głosem. [...] Zawsze pisałem i nadal piszę tak, jak słyszę i czuję. Każdy kompozytor powinien przede wszystkim pracować – to jest aksjomat, nad którym nie należy się długo zastanawiać, gdyż o tym, czy zajmie się miejsce w centrum panteonu, czy może tylko na jego obrzeżach i tak zadecyduje naturalna selekcja. (Mieczysław Wajnberg, 1988) W albumie obie symfonie można usłyszeć w ekspresyjnym wykonaniu Polskiej Orkiestry Sinfonii Iuventus pod batutą Maestro Gabriela Chmury, w ten sposób młodość i doświadczenie pozwalają odkryć te potężne dzieła na nowo, we współczesnym kontekście. Gabriel Chmura Urodził się we Wrocławiu, w 1957 r. wyemigrował z rodziną do Izraela, gdzie podjął studia w Akademii Muzycznej w Tel Awiwie (kompozycja, fortepian i dyrygentura). Studia kontynuował u P. Dervaux w Paryżu, H. Swarowsky’ego w Wiedniu oraz F. Ferrary w Sienie. Jest laureatem wielu prestiżowych nagród. W latach 1974-1991 jako dyrektor artystyczny kierował Operą w Akwizgranie, Orkiestrą Symfoniczną w Bochum oraz Orkiestrą Narodową w Ottawie. W 2001 r. objął stanowisko dyrektora artystycznego Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia. Gabriel Chmura dyryguje czołowymi orkiestrami świata. W Polsce występował z NOSPR oraz z muzykami wielu filharmonii, w tym Filharmonii Narodowej w Warszawie. Od sezonu artystycznego 2012/2013 pełni funkcję dyrektora artystycznego Teatru Wielkiego w Poznaniu, a od 2015 r. jest również pierwszym dyrygentem gościnnym Filharmonii Krakowskiej. Jego najnowsze realizacje to dwie opery Wajnberga Pasażerka i Portret (w Nancy) oraz Lady Makbet mceńskiego powiatu Szostakowicza i Parsifal Wagnera w poznańskim Teatrze Wielkim. Artysta nagrywa z London Symphony oraz z orkiestrami radiowymi w Berlinie i Monachium; wiele jego nagrań zdobyło prestiżowe nagrody. Popularyzuje za granicą twórczość polskich kompozytorów, m.in. M. Wajnberga. Po wielkim sukcesie dwóch pierwszych płyt CD z jego utworami (Chandos; V Symfonia, Sinfonietta nr 1, IV Symfonia, Sinfonietta nr 2, Rapsod na tematy mołdawskie), Gabriel Chmura przystąpił do nagrania XIV i XVI Symfonii tego kompozytora Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus została utworzona z inicjatywy J. Semkowa, rozpoczęła działalność artystyczną w 2008 r. W jej skład wchodzą najzdolniejsi muzycy, którzy nie ukończyli 30 lat. Współpracuje z czołowymi dyrygentami oraz solistami polskimi i zagranicznymi, koncertując w wielu krajach Europy, a także w Chinach. Orkiestra zrealizowała szereg nagrań płytowych, radiowych i telewizyjnych. Szczególne miejsce w dyskografii Orkiestry zajmują dwie płyty z repertuarem symfonicznym (Schubert, Czajkowski) zarejestrowane pod batutą J. Semkowa. Współpraca dyrygencka z K. Pendereckim (od 2013 sprawuje nad orkiestrą Honorowy Patronat Artystyczny) zaowocowała wydaniem szeregu jego dzieł, m.in. kompletu symfonii (2012) oraz płyty z koncertami. W dorobku zespołu znajdują się ponadto nagrania z dyrygentami i solistami, takimi jak: G. Chmura (Strauss, Françaix, Debussy), T. Wojciechowski (Chopin), M. Nałęcz-Niesiołowski (Chopin), M. Patyra (Wieniawski), I. Monighetti (Haydn), A. Szymczewska (Bruch, Wieniawski i Mendelssohn), G. Tchitchinadze i M. Wolińska (Bacewicz). Pierwszym Dyrygentem Gościnnym Orkiestry jest Michaił Jurowski. Dyrektorem instytucji jest powołana przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Anna Kościelna. Tracklista: CD 1 Mieczysław Weinberg (1919-1996) Symphony No. 5 in F minor Op. 76 (1962) 1. Allegro moderato 2. Adagio sostenuto 3. Allegro 4. Andantino CD 2 Sergei Prokofiev (1891-1953) Symphony No. 5 in B-flat major Op. 100 (1944) 1. Andante 2. Allegro marcato 3. Adagio 4. Allegro giocoso
Tracklista: CD 1 1. Les Deux Murailles D'eau 2. Priere Avant La Communion 3. La Joie De La Grace 4. Priere Apres La Communion 5. La Presence Multiplee 6. Offrande Et Alleluia Final 7. Prelude 8. Monodie 9. Verset Pout La Fete De La Dedicace 10. Offrande Au Saint Sacrement 11. Diptyque 12. La Transsubstantiation CD 2 1. Adore Te 2. La Source De Vie 3. Le Dieu Cache 4. Acte De Foi 5. Puer Natus Est Nobis 6. La Manne Et Le Pain De Vie 7. Les Ressuscites Et La Vie 8. Institution De L' Eucharistie 9. Les Tenebres 10. La Ressurrection Du Christ 11. L'apparition Du Christ Ressuscite A Marie-Madeleine
Tracklista:1. At the Tabard Inn (Overture) 2. I. Veni, Emmanuel 3. II. Corde natus 4. III. Laetatus sum 5. I. Energico 6. II. Andante 7. III. Allegro risoluto - L'istesso tempo - Molto moderato - Vivace - Molto sostenuto - Poco andante - Poco allegretto - Presto - Grazioso - 8. IV. Poco adagio - Andante - Allegro assai - Andante molto moderato
Tracklista:1. I. Allegro Vivace - Friedrich Schneider2. II. Andante Cantabile - Friedrich Schneider3. III. Menuetto, Allegro Con Fuoco - Friedrich Schneider4. IV. Finale. Allegro Vivace - Friedrich Schneider5. I. Allegro Molto - Felix Mendelssohn Bartholdy6. II. Andante - Felix Mendelssohn Bartholdy7. III. Allegro - Felix Mendelssohn Bartholdy8. I. Allegro Di Molto - Felix Mendelssohn Bartholdy9. II. Andante - Felix Mendelssohn Bartholdy10. III. Minuetto Allegro Molto - Felix Mendelssohn Bartholdy11. Allegro Con Fuoco - Felix Mendelssohn Bartholdy
Tracklista: 1. Eine Alpensinfonie (An Alpine Symphony) (1915)
It was with performances and recordings of the music of Jean Sibelius, his great compatriot, that the Finnish conductor Osmo Vänskä first attracted the attention of a wider international audience. Beginning in the early 1990s, seminal recordings with the Lahti Symphony Orchestra of tone poems and the seven symphonies became synonymous with a new interpretative approach to the composer’s music, with words such as ‘clarity’, ‘intensity’ and ‘freshness’ reappearing in review after review. Vänskä has remained true to Sibelius (and BIS), and recordings made by him over the past 20 years form the backbone of the label’s newly completed Sibelius Edition, but in the meantime his international career has also flourished, including a highly successful partnership with the Minnesota Orchestra. On disc this has resulted in an acclaimed cycle of Beethoven’s symphonies, and most recently with a recording of Bruckner’s Fourth (‘Romantic’) Symphony, which in Pizzicato Magazine was described as ‘exceptional… without doubt one of the finest recordings of the work…’ Now, some 15 years after the appearance of his previous cycle of Sibelius’s symphonies, Vänskä has returned to the works in recording, and with his Minnesota players he has recorded the first disc in a new cycle. The Sibelius expert Robert Layton, in his introduction to the programme, presents the Second Symphony as ‘the symphony by which many music lovers find their way to Sibelius’, and in his discussion of the Fifth he quotes the composer himself, in a comment about symphonic form: ‘a river with innumerable tributaries feeding it before it broadens majestically and flows into the sea’.
Tracklista:1. I. Allegro2. II. Moderato3. III. Scherzo. Allegro Vivace4. IV. Epilogue. Moderato5. I. Allegro6. II. Andante Moderato7. III. Scherzo. Allegro Molto8. IV. Finale Con Epilogo Fugato. Allegro Molto