1 Don't Want You No More 2:262 It's Not My Cross to Bear 5:033 Black Hearted Woman 5:104 Trouble No More 3:475 Every Hungry Woman 4:156 Dreams 7:207 Whipping Post 5:16
„Silent Prayer” to album zespołu ASAF – akustycznego kwartetu jazzowego, w skład którego wchodzą: Piotr Jankowski – lider, perkusja; Maciej Sikała – saksofon tenorowy i sopranowy; Joanna Gajda – fortepian; Franciszek Pospieszalski – kontrabas. Gościnnie na płycie wystąpili również Michał Bąk – kontrabas oraz Barbara Pospieszalska – wokal. Repertuar stanowią kompozycje muzyków: Macieja Sikały, Franciszka Pospieszalskiego, Joanny Gajdy oraz Michała Bąka. Album został wydany nakładem wytwórni Soliton. Płyta została objęta patronatem medialnym przez TVP Kultura, Jazz Press, Radio Gdańsk, Erę Jazzu, Gość Niedzielny, oraz Telewizję Republika. Znany publicysta muzyczny i wykładowca Akademii Muzycznej w Gdańsku – Stanisław Danielewicz, tak pisze o albumie:„Próbowałem znaleźć odpowiedź na pytanie, dlaczego z chęcią sięgałem po tę płytę i wielokrotnie umieszczałem ją w odtwarzaczu. Nie jest przecież w żadnym stopniu rewolucyjna, odwołuje się do form i brzmień dobrze znanych (przynajmniej tym, którzy choć trochę orientują się w historii jazzu i pokrewnych gatunków ostatnich kilkudziesięciu lat). I zadając sobie takie pytanie, pomyślałem o Wyntonie Marsalisie, który w ramach swojego Lincoln Jazz Center również odwołuje się do tradycji, a jego dokonania nieodmiennie wzbudzają podziw i szacunek odbiorców, w żadnej mierze nie uchodząc za epigońskie. Powodem owego podziwu odbiorców nie są przecież wyłącznie umiejętności techniczne starannie dobieranych wykonawców (choć mamy zawsze do czynienia z najwyższymi standardami). Jak więc określić ową magiczną wyjątkowość przekazu jazzowej tradycji w formie nieskażonej, a jednocześnie niepowtarzalnej, wysoce zindywidualizowanej? Odpowiedź zawiera się w dwóch nakazach. Pierwsze: wśród wielu stylistycznych ścieżek wybieraj zawsze taką, która najprostszą drogą prowadzi do celu - a celem jest wyrwanie odbiorcy z codzienności, obojętności, nieuwagi, szarości. Drugie: musisz wierzyć, że twoja muzyka jest misją, a nie tylko splotem technicznych ustaleń, dotyczących takiej czy innej interpretacji elementów dzieła muzycznego. Obie te powinności dla amerykańskich muzyków są nietrudne do zaakceptowania, jako że łączą się z powszechną obecnością muzyki gospel w tradycji jazzu i nie tylko jazzu. A tym samym z wiarą, że duch pojawia się co prawda tam, gdzie chce - ale musimy go zaprosić. Takie myśli towarzyszyły mi, gdy po raz kolejny słuchałem „Silent Prayer”. Nie ma dla mnie „nakazowego” znaczenia tytuł płyty, gdyż owa „cicha modlitwa” nie jest obecna wyłącznie dlatego, że kilkoro muzyków taką nazwą postanowiło nazwać zestaw zawartych tu utworów. Ale jeśli pójść tropem owego tytułu, to jakie były intencje owej modlitwy? W gmatwaninie stylów muzycznych poprowadź nas Panie drogą najprostszą, byśmy uniknęli wejścia w ślepe ścieżki czysto formalnych poszukiwań. Niech połączą nas ze słuchaczami melodia i brzmienie, w których każdy odnajdzie znajome dźwięki, ułożone na nowo. I niech umacniają nas w pięknie. Daj nam Panie zdolność najpełniejszego wykorzystania naszych umiejętności. Modlitwa została wysłuchana, jak wierzę. „Silent Prayer” to znakomita płyta, która wzbogaci nie tylko jazzową dyskografię, ale będzie źródłem refleksji, wynikłej z bliskości estetyki absolutu.” Zespół ASAF w składzie: Joanna Gajda – piano Piotr Jankowski – drums Franciszek Pospieszalski – double bass Maciej Sikała – soprano saxophone, tenor saxophone Gościnnie: w utworze nr 5: Michał Bąk – double bass w utworze nr 7: Barbara Pospieszalska – vocal Tracklista: 1. Hopefulness 2. Revival – Live 3. Silent Prayer 4. Rise and Shine 5. Faith – Live 6. Inner Child Bonus: 7. Rozmowa z Ojcem – Live
Tracklista: 1. In The State, In The City 2. Battle Of The Eve 3. If It Takes A Man 4. Bounty Hunter 5. Drunken Woman 6. Confusion 7. After Battle 8. Pride Before A Fall 9. Still Comin' Home
Czwarty - ale pierwszy nagrany dla 4AD - album zespołu z Glasgow, który często porównywany jest do swych krajan: Belle & Sebastian, a to z racji pokrewnego zamiłowania obu grup do rockowej kameralistyki.Camera Obscura istnieją od 1996 roku i rzeczywiście na pierwszym etapie swej kariery chętnie korzystali z koleżeńskiej pomocy, jaką oferowali im członkowie Belle & Sebastian. Prawdziwego czempiona znaleźli jednak w osobie nieżyjącego już, legendarnego radiowego disc-jockeya Johna Peela, który - po wysłuchaniu debiutanckiego albumu "Biggest Bluest Hi-Fi" - ogłosił ich jednym z najbardziej obiecujących wykonawców brytyjskich roku 2002. Camerę i B&S faktycznie sporo łączy, a najbardziej - dogłebna wiedza o wszystkim, co wydarzyło się w muzyce popularnej w ciągu ostatnich 50 lat i wielki dar do tworzenia klasycznie wręcz brzmiących piosenek o śmiało aranżowanych bogatych, wielowarstwowych brzmieniach, w jakich prominentną rolę odgrywają smyczki. Camera Obscura ma jednak jeden wielki atut w postaci obdarzonej wręcz hipnotycznym głosem wokalistki Tracyanne Campbell, która jak mało która jej rywalka na rockowej scenie bezbłędnie rozpoznaje wszelkie barwy i odcienie romantycznych klimatów. "My Maudlin Career" - nagrany w zredukowanym z septetu do kwintetu składzie - wydaje się być przede wszystkim wierną kontynuacją i dopełnieniem wcześniejszego albumu, "Let's Get Out Of The Country" (2006), który powstał w Szwecji pod nadzorem tamtejszego wybitnego producenta Jari'ego Haapalainena. A to - zważywszy ogromny urok płyty sprzed trzech lat - nie tylko nie jest wadą, ale wręcz zaletą, o czym fanów Camery chyba nie trzeba przekonywać. Tym razem jednak Tracyanne nadaje całości formę dziennika podróży, tak w sensie geograficznym, jak i emocjonalnym. Fizycznie odwiedza ona Toronto, Meksyk, Hiszpanię, przemierza Stany od Kalifornii przez Cleveland po Chicago. Choć jednak krajobraz zmienia się wręcz dramatycznie, w sensie uczuciowym podróż okazuje się jednym pasmem zdarzeń wywołujących uczucia smutku i głębokiego rozczarowania. Przed czarną depresją ratuje jednak narratorkę lekko ironiczny dystans do siebie i świata. Tak jak w przypadku "Let's Get Out Of The Country", tak i teraz nie sposób szybko uwolnić się spod uroku głosu i tekstów Tracyanne i muzyki Camery.
Tracklista: 1. Around the World 2. Standing My Ground 3. The Glory Within 4. Gates of Babylon 5. The Highest Mountain 6. Jammin in the Jungle 7. One for All 8. The Other Side 9. Heart Has Been Broken 10. Shout It Out 11. World on Fire
Niekwestionowana gwiazda sceny klubowej. Utalentowany DJ i producent, należący do grupy artystów, którzy mieli ogromny wpływ na rozwój muzyki trance. Razem z Tiësto, Arminem Van Buurenem i Ferrym Corstenem, są pionierami i głównymi promotorami tego gatunku. Wraz ze wzrostem popularności, każdy z nich obrał inny kierunek, próbując swoich sił w mainstreamie. Jednak raz na jakiś czas, dzięki unikatowym aliasom powracają do korzeni, do energetycznych brzmień od których zaczęła się ich wielka, międzynarodowa kariera. Tiësto odpowiedzialny jest za projekt Allure, Armin wydaje jako Gaia, Ferry to słynna Gouryella, a Markus ukrywa się pod pseudonimem Dakota. Wydawnictwo zatytułowane "The Nine Skies", to trzeci studyjny album ukazujący się pod tym szyldem. Znów jest mrocznie, progresywnie, bardzo klimatycznie, ale i z przesłaniem. Usłyszycie tu m.in. singiel "Running Up That Hill", będący odświeżoną wersją hitu Kate Bush oraz znane z setów kompozycje "In Search Of Something Better" czy "Mota-Mota". Przygotujcie się na niezwykłe muzyczne doznania, materiał na który warto było czekać tyle lat.
Tracklista:1. Whip2. Astral III3. Straight Ahead4. My Back Feels Light/What Can You Say5. Eagle Has Landed6. Blurry Visions7. Cathy Come Home8. Predictions9. Kafkaesque10. Blue Machine and Dreams11. Mad Professor12. Morning Light13. Magic Dragon14. Birds Flying High
Alexandre Tharaud, który pojawia się w „Amour”, filmie Michaela Haneke, który zdobył Złotą Palmę na festiwalu w Cannes w 2012 r, wykonuje utwory z soundtracku: Schuberta, Beethovena oraz Bacha-Busoniego. „Amour”, film austriackiego reżysera Michaela Haneke, zdobył prestiżową nagrodę podczas Festiwalu Filmowego w Cannes w 2012 r. Film opowiada historię wiekowej pary Paryżan (Jean-Louis Trintignant oraz Emmanuelle Riva). Oboje są uznanymi nauczycielami muzyki, a ich najbardziej uzdolniony uczeń, pianista (Alexandre Tharaud) rozpoczyna karierę filmową. Wykonuje on muzykę Schuberta, Beethovena oraz Bacha (w opracowaniu Busoniego). Ten album zawiera wspomniane kompozycje wraz z dziełami Schuberta i Beethovena.
Tracklista:1. City of Atomic Ghost2. Blood Rain & Star Jelly3. Computer Souls4. Black Mother Kali Gandaki
Czwarty album The Doors, "The Soft Parade", był czwartym z rzędu w dorobku zespołu, który w chwili premiery dotarł do top 10 listy sprzedaży. Było to 50 lat temu, 18 lipca 1969 roku. Choć płyta zawiera jeden z największych przebojów The Doors, "Touch Me", jest tą, która najbardziej podzieliła fanów formacji. Wszystko za sprawą smyczkowych aranżacji, które okrasiły kilka piosenek. Z okazji okrągłego jubileuszu przygotowano edycję "The Soft Parade" w postaci poszerzonego zestawu 3CD/1LP. Wydawnictwo "The Soft Parade: 50th Anniversary Deluxe Edition" zawiera cały oryginalny album oraz znany ze strony B utwór "Who Scared You". Nad nowym masteringiem czuwał Bruce Botnick, wieloletni inżynier The Doors. W sprzedaży dostępnych będzie zaledwie 15 tysięcy, numerowych egzemplarzy zestawu, który zawiera również 180-gramowy winyl oraz komentarz napisany przez rockowego dziennikarza Davida Fricke. We wnętrzu rozkładanej okładki "The Soft Parade: 50th Anniversary Deluxe Edition" fani znajdą limitowaną do 500 sztuk, ręcznie numerowaną litografię o wymiarach 16x18. Zasadniczą część wznowienia stanowi kilkanaście niepublikowanych wcześniej nagrań, w tym oszczędne, pozbawione aranżacji na smyczki i dęciaki tzw. "Doors Only" wersje pięciu utworów ("Tell All The People", "Touch Me", "Wishful Sinful", "Runnin’ Blue" oraz "Who Scared You"). W zestawie zamieszczono ponadto trzy te wersje z nowymi partiami gitar Robby'ego Kriegera ("Touch Me", "Wishful Sinful" oraz "Runnin' Blue"). Na wydawnictwo trafiły również trzy piosenki z prób z wokalem Raya Manzarka (ukrywającego się pod pseudonimem Screamin' Ray Danielsem), w tym wczesna wersja klasyka "Roadhouse Blues", który trafił w kolejnym roku na album "Morrison Hotel". We wspomnianych trzech nagraniach wykorzystano nowo nagrane partie basu, za które odpowiada Robert DeLeo ze Stone Temple Pilot. Muzyk dołączył do Kriegera i Johna Densmore'a na koncercie w hołdzie Rayowi Manzarkowi w 2016 roku, trzy lata po śmierci klawiszowca The Doors. Wersja "Roadhouse Blues" w wykonaniu Manzarka dostępna jest w serwisach streamingowych. Ostatni krążek z odrzutami ze studia zawiera również znany z bootlegów godzinny jam "Rock Is Dead", który tu po raz pierwszy pojawi się w całości. W nagraniu słyszymy The Doors przedstawiających historię rock and rolla od bluesa z delty przez surf rocka po death rocka. Tracklista: Side A 1. Tell All The People 2. Touch Me 3. Shaman's Blues 4. Do It 5. Easy Ride Side B 1. Wild Child 2. Runnin' Blue 3. Wishful Sinful 4. The Soft Parade