Marek Kądziela jest gitarzystą jazzowym, kompozytorem. Muzyk twórczy, aktywnie współpracujący ze środowiskiem duńskim (tam ukończył The Carl Nielsen Academy of Music w Odense), niemieckim, czeskim i polskim. Wyróżnia się charakterystycznym brzmieniem, biegłością rodem z najlepszych stron świata jazzu, co w konsekwencji daje szansę słuchaczowi zatopienia się w emocjach.
Opera Christopha Willibalda Glucka Orfeusz i Eurydyka wystawiona zgodnie z autentycznym wykonawstwem z epoki. Spektakl został nagrany w jednym z dwóch zachowanych w Europie barokowych teatrów na zamku w Czeskim Krumlowie. Wykonawcy to soliści (m.in. kontratenor Bejun Mehta) oraz zespoły Collegium 1704 i Collegium Vocale 1704 pod dyrekcją Václava Luksa.
Wysoko oceniony projekt wytwórni Decca z 2014, obejmujący komplet symfonii i koncertów Dvořáka, został uznany przez New York Times za jedno z najlepszych nagrań 2014 roku: “…ten komplet stanowi wymowne świadectwo triumfalnego powrotu wybitnej orkiestry do międzynarodowej pozycji...” - James R. Oestreich, New York Times.Maestro Belohlavek wraz z Orkiestrą Czeskiej Filharmonii tym razem prezentują niezapomniane Tańce słowiańskie Dvořáka, należące do najbardziej popularnych dzieł czeskiego mistrza.To doskonałe nagranie, zrealizowane przez muzyków mających we krwi miłość do muzyki swojej ojczyzny, ukazuje wielkie emocje i liryzm urzekających Tańców. Album prezentuje idealny stop elementów konieczny do prawdziwie autentycznej interpretacji tych dzieł: wiodąca czeska orkiestra z czołowym czeskim dyrygentem nagrywająca we wspaniałej akustyce słynnej sali Rudolfinum w Pradze. Złożony z dwóch cykli op. 46 Tańców Słowiańskich okazał się takim sukcesem wydawniczym (w końcu lat 80. XIX wieku), że wydawca Dvořáka natychmiast zamówił kolejny cykl (który znamy jako op. 72), który spotkał się z podobnie entuzjastycznym przyjęciem. Barwne i pełne życia oba cykle zawierają różnorodne tradycyjne formy taneczne; Dvořák w mistrzowski sposób prezentuje skoczne galopy, polki, typowo czeskie tańce takie jak odzemek i skočná razem z bardziej melodyjnymi mazurkami i typowo czeskim tańcem zwanym sousedska.“Powrót [Belohlavka] do Orkiestry Filharmonii Czeskiej w roli dyrektora muzycznego to powrót do muzycznych i emocjonalnych korzeni. W dziełach Dvořáka i Smetany, bezbrzeżny liryzm i typowo czeska melancholia zostają oddane w sposób tak autentyczny, jak tylko może tego dokonać orkiestra” - The Guardian.