Piotr Czajkowski jest autorem jednego z najbardziej rozpoznawalnych koncertów fortepianowych na świecie. Mimo to jego nazwisko dosyć rzadko pojawia się w repertuarze utworów solowych na fortepian. Jego solowe dzieła, mimo że mało znane, potrafią być jednak zaskakująco urocze, co odkrywa znakomity pianista Freddy Kempf.
Tracklista:1. If I Needed You (Feat. Emmylou Harris)2. Pancho and Lefty (Feat. Freddy Fender, Rubin Rannos, Doug Sahm & Augie Meyer)3. Waiting Around to Die (Feat. Calvin Russell)4. Blue Wind Blew (Feat. Jerry Jeff Walker)5. Kathleen (Feat. The Chromatics)6. No Lonesome Tune (Feat. Willie Nelson)7. Brother Flower (Feat. Kimmie Rhodes)1. Two Girls (Feat. Doug Sahm)2. Marie (Feat. Willie Nelson)3. Quicksilver Daydreams of Maria (Feat. Freddy Fender, Rubin Rannos, Doug Sahm & Augie Meyer)4. Snowin' On Raton (Feat. James McMurtry)5. At My Window (Feat. Kathy Mattea)6. No Place to Fall (Feat. Willie Nelson)
Dziesiąte studyjne wydawnictwo legendy nowojorskiego hard core'a, której od ponad 30 lat przewodzą Roger Miret i Vinny Stigma. Kolejna porcja bezpardonowej krytyki współczesnych polityków, korupcji i innych plag społecznych. Nie ma co się spodziewać rewolucji stylistycznej. Agnostic Front są wierni krótkim, szybkim i niezwykle intensywnym numerom, dzięki którym wychowali kilka pokoleń hardcore'owych maniaków. To nie tylko muzyka, to styl życia. Trzynaście piosenek nagrano i wyprodukowano w Mana Recording Studio w Tampa, na Florydzie. Za proces odpowiadał muzyk i ceniony producent Erik Rutan (Madball, Goatwhore, Cannibal Corpse) wraz z Freddy Cricienem z Madball, prywatnie kuzynem Mireta. Za mastering odpowiedzialny był Alan Douches (Nile, Mastodon). "Nagraliśmy chyba najbardziej chwytliwą płytę w karierze. Te piosenki będziecie mogli z nami śpiewać na koncertach" - zapowiada Roger. Pozostaje czekać na kolejne wizyty Agnostic Front w Polsce, w której zawsze ciepło ich przyjmowano.
Polska premiera albumu doskonałych Fat Fredy’s Drop „Bays” to dźwięki na zimowe chłodne wieczory i poranki. Następcy Thievery Corporation, znani m.in. ze świetnego występu na festiwalu Open’er, kolejny raz nie zawodzą.„Bays” to słoneczna fuzja brzmień soul, acid jazz, funku, wibracji reggae, w wykonaniu prawdziwych mistrzów. Świeże brzmienia z Antypodów zawsze w cenie! Nowozelandczycy z Fat Freddy’s Drop na świecie sprzedali już milion płyt, a bilety na ich koncerty rozchodzą się równie szybko, co na mecze rugbystów „All Blacks”! Porównywany do Thievery Corporation siedmioosobowy kolektyw na swoim nowym krążku na szczęście nie eksperymentuje, lecz przypomina sprawdzoną recepturę ze swojego poprzedniego, bestsellerowego krążka „Blackbird”. Wspaniale brzmiące dęciaki, bujająca sekcja, świetny liryczny wokal Joe Dukie’go (Dallas Tamaira) miłośnikom downtempo i brzmień chillout z pewnością dadzą sporo radości.„Bays” to płyta niezwykle dopieszczona aranżacyjnie i produkcyjnie, a takie kawałki jak wibrujący „Slings And Arrow” czy niespieszny „10 Feet Tall” mogą równać sie z największymi klasykami downtempo. Na krążku nowozelandzkie gwiazdy chwilami odważniej dryfują w taneczną stronę, jak w doskonałym singlu „Razor”, z pulsującym mocnym basem i niemal hipnotycznym rytmem. Ten utwór mógłby trafić na płytę Depeche Mode, gdyby Ci dorastali w słonecznym Wellington. Niespodzianką jest też delikatnie bluesujący, a przy tym slow-funkowy, finał w postaci piosenki swojsko zatytułowanej „Novak”. Nowozelandczycy prawdziwie zachwycają w przepięknym „Makkan” - z subtelnie jazzującą melodią prowadzoną przez saksofon i liryczny wokal, obudowaną delikatnymi akordami gitary. To najwspanialszy fragment albumu! Fat Freddy’s Drop potwierdzają swoją wszechstronność, doskonały smak, wykonawczy kunszt i klasę. Nic dziwnego, że ich koncerty wyprzedają się na pniu. W marcu Fat Freddy’s Drop grają w londyńskim 02 Brixton dwa razy z rzędu. My wspominamy ich świetny występ na gdyńskim Open’erze w 2011 roku.Tracklista:1. Wairunga Blues2. Slings & Arrows3. 10 Feet Tall4. Wheels5. Razor6. Makkan7. Fish In The Sea8. Cortina Motors9. Novak
Tracklista:1. For the Cause2. Someday (Feat. Freddy Cricien)
Freddy Cole zazwyczaj sam sobie akompaniuje na fortepianie. Tu towarzyszy mu mistrzowskie trio Billa Charlapa. Wydawnictwo było nominowane w 2007 roku do nagrody Grammy w kategorii najlepszy jazzowy album wokalny. Muzycy: Freddy Cole: vocals Bill Charlap: piano Peter Washington: bass Kenny Washington: drums Tracklista: 1. I'll Never Be The Same 2. My Ideal 3. Medley: Don't Take Your Love From Me/I Never Had A Chance 4. Music, Maestro, Please! 5. If I Love Again 6. Why Did I Choose You? 7. Once In A While 8. You Leave Me Breathless 9. There Are Such Things 10. You Could Hear A Pin Drop 11. How Do You Say Auf Wiedersehn?
Początkowo Ayo zamierzała nagrać album z nowymi wersjami jej własnych piosenek, takich jak "Down on my Knees" i "Help is Coming". Kilka dni przed sesją całkowicie zmieniła taktykę: "Czułam, że mam więcej do zaoferowania niż tylko stare piosenki. Nie widziałam sensu tej płyty, mimo że uwielbiam moje pierwsze albumy. To, co miała do zaoferowania, rodziło się z głośności i jasności "Royal". Proste melodie, które trafiają prosto do serca, pewny ton, poczucie pulsującego rytmu. Wysłałam kilkanowych piosenek i wszystko połączyło się całkiem naturalnie, jak tylko zaczęliśmy pracę w studio; wszystko było bardzo naturalne i ciepłe. Jeśli chodzi o stronę produkcyjną, pojawił się Freddy Koella, który wcześniej grał m.in. z takimi tuzami jak Bob Dylan czy Willy Deville. Ayo całkowicie skupiła się na głosie. Byłam w dużej mierze dziewczyną grającą na gitarze, ale tym razem używam tylko tego instrumentu w utworze "Fix Me Up". Chociaż inne utwory były komponowane na gitarze, chciałam mieć fizyczną swobodę nie grania podczas śpiewania. Ponieważ mój głos jest instrumentem. I to głos, który znalazła w każdym znaczeniu tego słowa. Po pierwsze, ponieważ w wieku 39 lat dojrzała. Ma za sobą liczne doświadczenia, występy na scenach i nagrania w studiach, chwile szczęśliwe i te smutne. Narodziny jej dzieci przyniosły potwierdzenie jej miejsca w świecie, pragnienie poświęcenia się całkowicie muzyce, tak jak ją rozumiała od początku. To nie fakt, że stałam się matką, uczynił mnie kobietą; ale porzucenie swoich lęków. Wcześniej bałam się, że nie będę lubiana. Chciałam, aby moja praca była doceniana, ale byłam nieśmiała, niezbyt pewna siebie... Teraz jestem w pełni Ayo i nie muszę już być chroniona. Mam więcej zaufania do siebie i to pokazuje w sposobie, w jaki śpiewam. Pokazuje to także w entuzjastycznych inspiracjach, kryjących się za takimi piosenkami, jak folkowym "Rest Assured" i rytmicznym "Like the Ocean" -nie zapominając o "Royal", balladzie, której akustyczne brzmienie dotyka serc. Kiedy śpiewa "I'm In Love" na tle jamajskich rytmów, trudno jest się nie zakochać. To samo dotyczy deklaratywnego "Beautiful", w którym splecenie smyczków i perkusji czyni z niego urzekający hymn jazzowego popu. "Royal" to zarówno nowy początek, jak i powrót do domu, prowadzony przez instynktowną wiarę Ayo. Moją główną inspiracją jest Bóg -wyjaśnia. Ale nie z teologicznego punktu widzenia. Allah, Yaveh, Buddha, Jah... Bez względu na to, jak się nazywał, zawsze był tam przed wynalezieniem religii. Światło, wszystko, co przynosi wiarę i miłość, jest Bogiem. To sprawia, że jesteśmy królem lub królową, sprawia, że istniejemy. Jaki jest lepszy sposób na zmierzenie się z tym czasami okrutnym i trudnym światem? Mieszkając w New Jersey od kilku lat, Ayo cierpiała okropności polityki Trumpa, która chciała oddzielić ją od dzieci z powodu problemów wizowych. Ostatnie dwa lata zajęło uporządkowanie jej sytuacji administracyjnej. Rezultatem jest płyta, która dąży do spokoju, która bada możliwość bycia kimkolwiek chcesz być, skądkolwiek pochodzisz . Jest to deklaracja miłości do muzyki, więc na "Royal" znalazło się też trochę coverów. I nie tylko. Jest "Né Quelque Part", oda uniwersalnego uroku Maxime le Forestier, który pokazuje jej delikatny urok. Martwiłam się, że nie dam rady -wyznaje Ayo. Ale Jean-Philippe Allard i Freddy byli przekonani, że powinnam spróbować, pomimo mojej słabej znajomości języka francuskiego, ponieważ jest to mocna piosenka, która dobrze mnie odzwierciedla. Bez wątpienia! Ayo reinterpretuje także "Throw it Away" jazzowej wokalistki Abbey Lincoln oraz utwór Lhasy, innej silnej kobiety w muzyce. Odkryłam ją dzięki Freddy'emu, który dużo z nią pracował. Była piękną osobą, wewnątrz i na zewnątrz, słodką i pokorną. Ludzie muszą wiedzieć o niej więcej... To było bardzo emocjonalne nagranie "Fool's Gold".. czuliśmy się, jakby wciąż żyła dzięki swojej muzyce. Gdzieś pomiędzy czystym folkiem a soulem, "Royal" to album, który ponownie łączy Ayo, teraz silniejszą niż kiedykolwiek wcześniej, dzięki swojej audiowizualności. To ta płyta, na którą czekała od dawna. My także".
Separately, both Freddy Kempf and the team of Bergen Philharmonic Orchestra under Andrew Litton have recorded music by Prokofiev for BIS, resulting in highly acclaimed releases. Freddy Kempf’s 2003 Prokofiev solo recital was described as ‘a superb disc’ in Gramophone, whose critic went on to write: ‘Kempf is joyfully exuberant, flashing through every savage challenge with the assurance and instinct of a born virtuoso.’ Four years later, the Bergen orchestra and Litton recorded the twenty movements from the composer’s three Romeo and Juliet suites, performed in the order the music appears in the ballet score. The outcome of this original approach was widely praised, for instance by the reviewer on the German website Klassik Heute: “a European top orchestra and an American conductor with great insights into the Russian repertoire meet up, and the result is sparkling, colourful, ardent and with great presence…” Kempf, Litton and the Bergen PO now join forces in an all-Prokofiev programme that includes the most popular of his five piano concertos, namely the Third, a spontaneous work, vigorous and melodic in turns and full of striking material presented in a typical Prokofiev manner. This is coupled with the Second Piano Concerto, which Prokofiev himself premièred in 1913, shocking the audience with its modernistic sounds and jagged rhythms. The original score was lost during the Russian Revolution and Prokofiev reconstructed the work in Paris in 1923. According to the composer himself, the new version was so completely rewritten that it almost constituted a new work. Between the two concertos Freddy Kempf performs the Second Piano Sonata, a key work in Prokofiev’s development and full of striking and individual ideas.