“Pnącza” to kolejny autorski album utrzymany w konwencji akustycznego jazzu z elementami brzmień folk. Nowa płyta stanowi kolejny krok w kierunku kreacji oryginalnego i autorskiego podejścia do współczesnego idiomu jazzowego.
Belgijski dyrygent Sigiswald Kuijken poprowadził Orkiestrę Kameralną Akademii Muzycznej w Gdańsku w nagraniu trzech kompozycji o wielkiej wadze dla rozwoju gatunku symfonii. Pierwszą z nich jest dzieło C. Ph. E. Bacha powstałe w latach 1775-76. Syn najwybitniejszego twórcy epoki baroku prezentuje się tutaj, jako artysta o indywidualnym stylu, wyraźnie różniącym się od klasycystycznego idiomu, którego doskonałym wyrazicielem jest z kolei Joseph Haydn w swojej Symfonii g-moll. Pierwsza symfonia Ludwiga van Beethovena jest po części hołdem złożonym Haydnowskiej tradycji, jednocześnie jednak wyraźnie zapowiada, że ostatni z klasyków wiedeńskich skieruje muzykę orkiestrową na zupełnie nowe tory.
"Gdy słuchałem jedną po drugiej z dwunastu kompozycji Leszka Kułakowskiego, obsesyjnie pojawiały się, z otchłani pamięci, dwa słowa: "Soul Brothers". Przecież jednak nie o muzykę chodziło! Wspólne dzieło Kułakowskiego i Sikały w żaden sposób nie może być porównane, ani odwoływać się do płyty Raya Charlesa i Milta Jacksona, z roku 1958. W płynące z głośników dźwięki wklejał się jednak ów tytuł, bezdyskusyjnie potwierdzając absolutną harmonię idei, stylistyki, wrażliwości i techniki obu muzyków. Są oni jak dwie strony tej samej monety. Złotej monety z najlepszego kruszcu. Kułakowski jest zręcznym, profesjonalnym kompozytorem. Jednak tym, co go stawia na piedestale, są fortepianowe brzmienia, wykreowane dzięki niepowtarzalnym, wysoce indywidualnym składnikom akordów. I trzeba było muzyka z wyobraźnią (jakim jest Maciej Sikała), obejmującą rozległe rejony idiomu jazzu ostatnich kilkudziesięciu lat, brzmieniem sopranu dopełniającego emocje zawarte w kolejnych frazach, by dzieło zaczęło żyć własnym życiem, perfekcyjnie zaplanowanym, bezalternatywnym. A teraz żarcik: to najlepsza płyta ECM w ostatnich kilku latach… choć wydana przez Soliton." - Stanisław Danielewicz
Nazwa krążka „Simple Words” jest nieprzypadkowa. Muzyka zawarta na płycie to chęć niewerbalnego wyrażania uczuć i emocji za pomocą prostych słów, w tym przypadku instrumentów muzycznych. Niezależnie od wielokulturowości zespołu muzycy mówią wspólnym językiem, przekazują te same wartości za pomocą idiomu jazzowego.
{oh!} - Orkiestra Historyczna to katowicki zespół złożony z pasjonatów muzyki dawnej. W swoim drugim nagraniu płytowym artyści {oh!} Prezentują solowe koncerty skrzypcowe i klawesynowe ze zbiorów Biblioteki w Dreźnie. Imponujące zbiory zgromadzone przez Johanna Georga Pisendla, kapelmistrza na dworze Augusta II Mocnego, obejmują całą paletę różnorodnych tendencji stylistycznych późnego baroku, od idiomu włoskiego po północnoniemiecki.Cechą wspólną tych kompozycji jest retoryczna koncepcja muzyki jako „mowy dźwięków” odwzorowującej bogactwo ludzkich emocji i afektów - właściwość bezbłędnie oddana przez specjalizujących się w historycznym wykonawstwie katowickich instrumentalistów.