Pytanie "Od czego zacząć?" jest często stawiane przez wielu słuchaczy i wykonawców, którzy dopiero zapoznają się z konkretnym instrumentem. Seria "Best Loved" firmy Naxos stanowi w jakimś stopniu pomoc w tej sprawie. Jest ona doskonałym wprowadzeniem do stylu i specyfiki muzycznych instrumentów. Niniejsza płyta poświęcona jest altówce.
Pytanie "Od czego zacząć?" jest często stawiane przez wielu słuchaczy i wykonawców, którzy dopiero zapoznają się z konkretnym instrumentem. Seria "Best Loved" firmy Naxos stanowi w jakimś stopniu pomoc w tej sprawie. Jest ona doskonałym wprowadzeniem do stylu i specyfiki muzycznych instrumentów. Niniejsza płyta poświęcona jest organom.
Virgin Killer - czwarty album studyjny Scorpions wydany w roku 1976. Jego okładka, przedstawiająca nagą, nieletnią dziewczynę wzbudziła kontrowersje w Stanach Zjednoczonych i poza nimi; dlatego po jakimś czasie opublikowano nową okładkę. Dziewczyną która pozowała do zdjęcia jest córka jednego z członków zespołu
Pytanie "Od czego zacząć?" jest często stawiane przez wielu słuchaczy i wykonawców, którzy dopiero zapoznają się z konkretnym instrumentem. Seria "Best Loved" firmy Naxos stanowi w jakimś stopniu pomoc w tej sprawie. Jest ona doskonałym wprowadzeniem do stylu i specyfiki muzycznych instrumentów. Niniejsza płyta poświęcona jest wiolonczeli.
Nowy album Methyl Ethel „Triage” ukazał się nakładem 4AD. Singiel „Real Tight” zapowiadał wydawnictwo, towarzyszył mu teledysk w reżyserii Matta Sava. „Triage” to trzeci studyjny album grupy z australijskiego Perth. Został napisany, wyprodukowany i wykonany przez wokalistę Jake'a Webba, zmiksowany przez Martę Salogni i zmasterowany przez Hebę Kadry. Mając trzydzieści lat, Webb poczuł, że tworząc „Triage” w jakimś sensie się zamyka. Methyl Ethel zawsze był surrealistycznym tworem - mroczną i niewyraźną ekspresją życia osadzoną na tle popowych przebojów. „Triage” jest jednak bardziej refleksyjnym albumem - takim, który bada pojęcie dorastania, tylko po to, by go przywołać w odniesieniu do mijających wspomnień.
Po nominowanym do nagrody Grammy albumie „Hurry Up, We’re Dreaming”, na którym znalazł się multiplatynowy singiel „Midnight City” oraz po dwuletniej triumfalnej trasie koncertowej, Gonzalez – muzyczny architekt, kompozytor, frontman i główny wokalista M83 – powraca z artystyczną ewolucją, o której mówi: „na tym albumie chciałem pokazać moje inne oblicze. Chciałem wrócić z czymś bardziej intymnym, z czymś gdzie w jakiś sposób będzie… mniej mnie!”.Czując odnowione pokrewieństwo z wcześniejszymi inspiracjami spod znaku Tangerine Dream, Aphex Twin oraz poszerzającymi granice gatunku wizjonerami jak Brian Wilson i Kevin Shields, na tej płycie Gonzalez powraca do swoich korzeni, stawiając przy tym kolejny krok na przód. Chociaż na każdej płycie M83 łączyło gatunki w nostalgiczny i prowokujący sposób – od shoegaze i ambientu do synthpopu i alternatywnego rocka lat 90-tych – na „Junk” eksperymentuje ze stylami i gatunkami, których wcześniej nie było słychać w jego muzyce.Pierwszym opublikowanym utworem jest otwierający album „Do It, Try It”, który przynosi połączenie staromodnego house'u, fortepianów oraz syntezowanych partii wokalnych.Tytuł płyty „Junk” (który można przetłumaczyć jako „śmieci”) Gonzalez tłumaczy: „wszystko, co dziś tworzymy, skończy w pewnym momencie na śmietniku. Uznałem, że to jest zarazem fascynujące, jak i przerażające. Ale w jakimś stopniu także piękne. Wyobraziłem sobie kawałki ludzkości unoszące się w przestrzeni, stracone na zawsze. Odnosi się to także to tego, że dziś wszystko dzieje się tak szybko i każdy w jakimś stopniu wyrzuca sztukę. Ludzie będą słuchali płyty, a następnie dodadzą ulubiony utwór do swojej playlisty. Nie zamierzają poświęcać czasu, by słuchać całej płyty po raz drugi, bo muszą zająć się czymś innym”.
Pytanie "Od czego zacząć?" jest często stawiane przez wielu słuchaczy i wykonawców, którzy dopiero zapoznają się z konkretnym instrumentem. Seria "Best Loved" firmy Naxos stanowi w jakimś stopniu pomoc w tej sprawie. Jest ona doskonałym wprowadzeniem do stulu i specyfiki muzycznych instrumentów. Niniejsza płyta poświęcona jest harfie.
Po genialnym powrocie - "Blood Of The Nations" z 2010 roku, i niezwykle udanej światowej trasie koncertowej, która objęła także Polskę, jedna z największych legend heavy metalu przedstawia drugi po reaktywacji krążek studyjny! Fani Accept na pewno się nie zawiodą. Accept po fenomenalnym sukcesie "Blood Of The Nations" (płyta nominowana do tytułu "Metalowy album roku" w ponad 50 krajach!) postawił ponownie na współpracę z producentem Andym Sneapem. W jego studiach powstało kilkanaście piosenek na "Stalingrad". Choć trudno w to pewnie wielu będzie uwierzyć, Accept przebił samych siebie. Stworzył jeszcze lepiej brzmiący materiał, a każda z piosenek to potencjalna kandydatka na metalowego evergreena. Niemiecka grupa nie szła przy tym na żadne kompromisy. I wierzy, że fani to docenią. "Sami wywarliśmy na sobie ogromną presję, aby po tym koncertowym maratonie, podczas którego dwa razy okrążyliśmy naszą planetę, jak najszybciej zabrać się za nowy materiał. Ale jesteśmy bardzo dumni z rezultatu, który uzyskaliśmy na »Stalingrad«. Mamy wielką nadzieję, że nasi fani również będą z nas dumni. Niezwykle trudno jest pisać utwory, które w jakimś stopniu przypominają przeszłość, ale jednak nią nie są".Dumni fani będą na pewno, co do tego trudno mieć wątpliwości. I na pewno chętnie pospieszą, aby wyrazić swoje uwielbienie dla Accept 22 kwietnia 2012, kiedy to formacja wystąpi w warszawskiej Stodole. Obok nieśmiertelnych klasyków niemieckiego zespołu na pewno będzie można usłyszeć kompozycje ze "Stalingrad". Bitwa o to miasto zakończyła się dla hitlerowskiej armii klęską, która odmieniła oblicze wojny. Niemiecki Accept płytą "Stalingrad" z pewnością wygra bitwę… o serca i dusze kolejnych fanów metalu.
Pytanie "Od czego zacząć?" jest często stawiane przez wielu słuchaczy i wykonawców, którzy dopiero zapoznają się z konkretnym instrumentem. Seria "Best Loved" firmy Naxos stanowi w jakimś stopniu pomoc w tej sprawie. Jest ona doskonałym wprowadzeniem do stylu i specyfiki muzycznych instrumentów. Niniejsza płyta poświęcona jest skrzypcom.
W jakimś sensie, zważywszy przynależność do stajni 4AD, Broken Records zdają się być logicznym ucieleśnieniem starych ideałów tej firmy, których projekcją był w latach 80. cykl This Mortal Coil, łączący w sobie kameralny pop, folkowe akcenty i może jeszcze szczyptę rocka, a przy tym zbytnio nie troszczący się o stylistyczną spójność. Broken Records to jakby domyślne przedłużenie tej linii, może nawet jej zwieńczenie - zważywszy niezwykłą maestrię Szkotów w żonglerce stylami, brzmieniami (w których słychać skrzypce, altówki, mandoliny, akordeony), ale też klimatami, rozciągającymi się od smętnie celtyckich ballad ("A Promise"), po skoczne niby bałkańskie rytmy ("A Good Reason"), co zbyt mocno trąci DeVotchKą, by mogło być przypadkiem. Nic jednak na tej płycie nie jest jednoznaczne. Raz coś zabrzmi ciut znajomo, nawet jak Queen pomieszany z majestatycznym soundem Arcade Fire ("Slow Parade"), ale doprawdy na tej płycie nic nie jest jednoznaczne.