Uzupełnienie projektu Tempesta di Mare. Trzy kompozycje francuskiego teatru komediowego. Wszystkie koncentrują się na roli tańca w teatrze.
Niemieckie requiem Brahmsa, jest jednym z pierwszych dzieł tego typu, łamiących tendencję do eksponowania rozpaczy i żałoby, wprowadzając na ich miejsce pociechę i szczerą nadzieję. Na tym nagraniu ceniony dyrygent Hervé Niquet i muzycy z Radio Choir i Brussels Philharmonic koncentrują się na warstwie ekspresyjnej, łącząc ją z retoryczną istotą muzyki, która dzięki temu sprawia wrażenie jednocześnie wielkiej jak i kameralnej.
The XX stworzyli wokalistka Romy Madle Croft obdarzona zmysłowym, jakby lekko przydymionym i wyalienowanym głosem, jej partner przy mikrofonie, basista Oliver Sim, Baria Qureshi (gitara, klawisze) i odpowiedzialny za beaty, sample i produkcję Jamie Smith. Debiutancki album "xx" został ciepło przyjęty przez krytykę i trudno się temu dziwić. Łącząc jednocześnie brzmieniowe sygnatury kilku dekad - od lat 80. (Young Marble Giants, Weekend, The Cure, New Order), przez lata 90. (Galaxie 500, They Might Be Giants, Pixies, Portishead), po współczesny R& B (Aaliyah, Rihanna) - udało się im wykreować styl niezwykle urokliwy i świeży, a jednocześnie przyjemnie znajomy i oswojony. The XX koncentrują się w swych tekstach na różnych aspektach i odcieniach miłości i seksu, co jest dość miłe w dzisiejszym, upolitycznionym rockowym światku. Utwory utrzymane w ciemniejszej, nokturnalnej kolorystyce wyróżniają się wielką urodą i bezpretensjonalnością, dość powołać się na post-dubstepowy "Islands".
Uzupełnienie projektu Tempesta di Mare. Trzy kompozycje francuskiego teatru komediowego. Wszystkie koncentrują się na roli tańca w teatrze.