Khemmis to doom metalowa załoga z Kolorado. Zadebiutowali w 2015 roku, a "Desolation" jest ich trzecim wydawnictwem. Na płycie mieszają się doom, stoner, sludge, death, a także elementy epickie, a krytycy określają album jako swojego rodzaju przewodnik po tym, co przez 40 lat było w muzyce metalowej najlepsze.
Po minimalistycznych arcydziełach garage-rocka (debiutancki "Keep On Your Mean Side", 2003) i popu ("No Wow", 2005) przyszła pora na trzeci album The Kills. Po ponad rocznej trasie promującej "No Wow" zespół poświęcił aż 18 miesięcy na nagrania do "Midnight Boom". W czterech studiach przygotowali aż 45 kompozycji, z których wybrał 12 najlepszych. Minimalistyczna oszczędność w budowaniu mega hitów gitarowego grania nadal jest znakiem markowym londyńskiego duetu. Krytycy zgodnie przyznają, że to najlepszy z dotychczasowych albumów zespołu.Lista utworów:1. URA Fever2. Cheap And Cheerful3. Tape Song4. Getting Down5. Last Day Of Magic6. Hook And Line7. Black Balloon8. MEXICO9. Sour Cherry10. Alphabet Pony11. What New York Used To Be12. Goodnight Bad Morning
Kiedy w 2007 roku sardyński trębacz Paolo Fresu, francuski akordeonista Richard Galliano i szwedzki pianista Jan Lundgren nakładem wytwórni ACT opublikowali album zatytułowany "Mare Nostrum", zarówno krytycy jak odbiorcy uznali go za płytę zjawiskową. To muzyka w wyjątkowo liryczny sposób łącząca tradycje kultur każdego z instrumentalistów, a zarazem jawiąca się, jako rodzaj ponadczasowego dźwiękowego piękna.
Pierwszy singiel z tej płyty: "City Lights" doskonale radził sobie na radiowych playlistach (m.in. BBC), a zespół trafił pod opiekę muzycznych "astemaker’ów" z obozu Ninja Tune. Ich muzyką zachwycił się Simon Green (Bonobo), zaś krytycy dokonania zespołu porównują do The Cinematic Orchestra, Massive Attack czy właśnie Bonobo.
Jedenasty album w dorobku Aerosmith, „Get A Grip”, oryginalnie ukazał się w kwietniu 1993. Gościnnie na albumie pojawiają się m.in. Don Henley oraz Lenny Kravitz. Krążek jest najlepiej sprzedającym się albumem w dorobku rockmanów na świecie - dotychczas zakupiono ponad 20 milionów kopii. Krytycy chwalili „Get a Grip” Aerosmith za udane odświeżenie brzmienia.
Pochodząca z Pensylwanii grupa Crobot robi coraz więcej zamieszania na rockowej scenie.Mieszając funk, bluesa, metal oraz stary dobry rock and roll w wyjący wir, w którym kręcą się wokale Yeagleya, gitara Bishopa, a podstawę dają bębny Figueroi, Crobot stworzył album pełen wspaniałych oldschoolowych chwytliwych rockowych numerów, które dziś są równie inspirujące, co nurt AOR w roku 1974. „Dorastaliśmy przy takiej samej riffowej muzyce, której dziś najwyraźniej brakuje” – mówi Yeagley.„Gdy zaczęliśmy jammować, nie próbowaliśmy znaleźć określonego brzmienia lub stylu. Taka muzyka po prostu z nas wypłynęła. Taką lubimy, takiej słuchamy. To było podświadome” – dodaje Jake.Nad płytą „Something Supernatural” Crobot pracował z producentem, który posługuje się ksywką Machine (m.in. Clutch, Lamb Of God) w jego Machine Shop Studios. Zawartość płyty to hard rock starej szkoły, głęboko i ciepło brzmiący, opatrzony kapitalnymi wokalami Brandona Yeagleya. Krytycy określili grupę jako „połączenie Wolfmother i Kings Of Leon na amfetaminie”.Współczesna kapela, z poczuciem humoru, własnym stylem, słynąca z szalonych koncertów.Tracklista:1. Legend Of The Spaceborne Killer2. Nowhere To Hide3. The Necromancer4. La Mano De Lucifer5. Skull Of Geronimo6. Cloud Spiller7. Fly On The Wall8. Night Of The Sacrifice9. Chupacabra10. Wizards11. Queen Of The Light12. Tapdancing On A Tightrope
Krytycy uznają album "Links" za najlepszy w dorobku Marka Murphy'ego - jego własnymi lirycznymi utworami oraz interpretacjami klasycznych melodii rozrywkowych Muzycy: Mark Murphy: vocals Dave Ballou: trumpet Allen Mezquida: alto saxophone Lee Musiker: piano Steve LaSpina, Sean Smith: bass Winard Harper, Tim Horner: drums Memo Acevedo: percussion Angela DeNiro: obbligato vocal (2) Tracklista: 1. In The Land Of Oo-bla-dee 2. The Lady's In Love With You 3. Don't Ask Why 4. Wheelers And Dealers 5. Taming Of A Rose 6. Breathing 7. A Flower Is A Lovesome Thing 8. Ode To The Road 9. Medley: Daydream / In A Sentimental Mood 10. I'm True With Love
Zespół odkryty przez Davida Sitka z TV On The Radio i objawienie w barwach cenionej wytwórni Tomlab. Znakomita płyta młodych muzyków z San Francisco to wyśmienita fuzja cudownych, nieco nostalgicznych popowych harmonii i konkretnego garażowego rocka. Zachwyceni krytycy piszą o muzyce Kalifornijczyków "The Mama’s And Papas na kwasie”, inni porównują ją do wspólnego jam-session Sida Barreta i The Stooges. Brzmi ekscytująco, tym bardziej, ze trzy z kompozycji wyprodukował lider TV On The Radio.
Album „Music for K” został wznowiony przez Polskie Nagrania w ekskluzywnej reedycji kultowej serii Polish Jazz, znanej fanom polskiej muzyki jazzowej od lat 60. Reedycję przygotowano z niezwykłą starannością, autorem odświeżonego brzmienia jest wybitny reżyser dźwięku - Jacek Gawłowski. Płyty zostały wytłoczone gramaturze 180. „Music For K”, został nagrany w styczniu 1970 roku i wydany w tym samym roku pod numerem 22 w serii Polish Jazz, jest czwartą z sześciu z udziałem Tomasza Stańki, to jego w pełni autorska płyta. „Music for K”, to elegia na śmierć bandleadera, mistrza i przyjaciela - Krzysztofa Komedy. Jest to pierwsza z trzech płyt Kwintetu Tomasza Stańki, a tym samym jego płytowy debiut jako lidera. Był to jeden z najwspanialszych zespołów w historii jazzu w Polsce. Quintet wniósł znaczący wkład w rozwój nowoczesnej muzyki jazzowej w Europie, na jego czele Stańko dołączył do elity europejskiej awangardy jazzowej, w jego składzie debiutował na wielkiej scenie Zbigniew Seifert. Krytycy magazynu „Jazz Forum” w ankiecie na jubileusz 50-lecia pisma uznali „Music For K” za szósty, a słuchacze Programu II Polskiego Radia w plebiscycie z okazji II Międzynarodowego Dnia jazzu za ósmy, najlepszy polski album jazzowy wszechczasów. Świetna płyta! Warta ponownego odkrycia. Płyta wydana na żółtym, przeźroczystym winylu. Tracklista" Side A 1. Czatownik 2. Nieskończenie mały 3. Cry Side B 1. Music for K 2. Temat / Czatownik
O Monteverdim można powiedzieć, że od niego rozpoczął się teatr muzyczny. "Orfeusz" powstał w 1607 roku i miał swoją premierę w Mantui. "Orfeusz" to muzyczna baśń o losach mitycznego śpiewaka, jak ją określił sam kompozytor. W operze Monteverdiego wyróżniają się wspaniałe partie koncertujące. Niniejsza wersja Orfeusza pierwszy raz została zaprezentowana 13 maja 1998 roku w La Monnaie w Brukseli. Trisha Brown (reżyser i choreograf przedstawienia) oraz René Jacobs (dyrygent) stworzyli przedstawienie, które krytycy określili jako symbioza tekstu, ruchu i muzyki. Jeden z dziennikarzy Daily Telegraph określił produkcję jako bliską perfekcji, a Christophe Vetter z ConcertoNet dodał: "chcesz oglądać Orfeusza wielokrotnie i za każdym razem sprawia ci to niesamowitą przyjemność".