Tracklista: 1. A ja mam psa 2. Gramy w kolory 3. Ja mam ciocię w samolocie 4. Kochajcie czarownice 5. Dziadek na rowerze 6. Trzymaj się Feluś 7. Boogie Woogie dla Papugi 8. Co dziś będzie w Gawędzie 9. Uliczka Babci 10. Umówiłam się z deszczem 11. Straszne żaby 12. Wędrówka wesoła 13. Dziurawy kapelusz 14. Pan Mozart 15. Liryczny strażak
Kiedy w 2007 roku sardyński trębacz Paolo Fresu, francuski akordeonista Richard Galliano i szwedzki pianista Jan Lundgren nakładem wytwórni ACT opublikowali album zatytułowany "Mare Nostrum", zarówno krytycy jak odbiorcy uznali go za płytę zjawiskową. To muzyka w wyjątkowo liryczny sposób łącząca tradycje kultur każdego z instrumentalistów, a zarazem jawiąca się, jako rodzaj ponadczasowego dźwiękowego piękna.
Tricky - mroczny książe triphopu, powraca z nową płytą w towarzystwie znakomitych gości! “Skilled Mechanics” stworzony został wspólnie z weteranem sceny Bristolu - DJ Milo (The Wild Bunch czyli pre-Massive Attack) oraz Luke’m Harrisem. Krążek uświetniają znakomite kobiece głosy - Francesca Bellmonte, Ivy czy Oh Land. Tytuł krążka „Skilled Mechanics”, Tricky zaczerpnął z filmu o szpiegach: „Oglądałem dokument o agencie C.I.A, który mówił o zabójcach wysyłanych w świat, by inspirować rewolucje i obalać rządy. To na nich mówiono „skilled mechanics”. Pomyślałem, że to wspaniała nazwa: mroczna i cyniczna.” “Skilled Mechanics” to też poniekąd szyld nowej grupy Tricky’ego i zarazem jego przewrotna odpowiedź na zarzuty, że w studio i na scenie ukrywa się za śpiewającymi kobietami. Na nowym krążku to on częściej przejmuje mikrofon, choć oczywiście nie zabrakło na nim też utalentowanych gości. Po prostu Tricky jako lider chciał stworzyć platformę do wspólpracy z różnymi muzykami. „Ostatni raz na scenie jako samodzielny wokalista występowałem ponad 20 lat temu, jeszcze przed „Maxinquaye”. To dla mnie duże wyzwanie” - przyznaje. Tricky nieprzypadkowo wspomina czasy, gdy nagrywał i występował jako jeden z frontmanów Massive Attack - choćby w legendarnym kawałku „Karmacoma”. Nowe dzieło można bowiem uznać za jego powrót do trip-hopowych korzeni. To prawdziwy upalony „Bristol Sound”. W powstawaniu albumu ogromny udział ma DJ Mylo - przyjaciel Tricky’ego z czasów szkolnych i jeden z założycieli legendarnego kolektywu The Wild Bunch, który tworzyli też Robert Del Naja - 3D, Mushroom i Daddy G z Massive Attack. „Jako ośmiolatkowie wspólnie z Milo mieszkaliśmy u mojej ciotki (…) W wielku 16 lat Milo grał już z The Wild Bunch i to on wciągnął mnie do tej bandy. Mieliśmy próby i imprezowaliśmy w domu Daddy’ego G z Massive Attack” - wspomina Tricky. Twórca „Maxinquaye” przyznaje, że od lat myśleli o wspólnym projekcie, który odzwierciedlałby ich fascynacje muzyką soul, hip hopem, wibracją dub, bogactwem brzmień ulicznych soundsystemów. “Skilled Mechanics” to odwrót od ciężkich rockowych dźwięków, które można było usłyszeć na koncertach Anglika. Choć, paradoksalnie, na płycie znalazło się miejsce dla dwóch coverów z rockowego kanonu - kompozycji znanego ze Slipknot Coreya Taylora „Bother”, którą wykonuje Luke Harris i pięknej piosenki „Diving Away” opartej na melodii „Porpoise Head” Porno For Pyros, grupy Perry’ego Farrella (także Jane’s Addiction), z którymi Tricky przed laty koncertował. Nowy krążek to jednak przede wszystkim elektroniczne brzmienie, hipnotyczny groove, rytm i liryczny mrok, które odsyłają wprost do brzmień lat 90. Wystarczy posłuchać znakomitych „How’s Your Life” czy „Necessary”, które śmiało mogłyby trafić na „Maxinquaye” czy „Nearly God”. Pierwszym świadectwem tej przemiany był znakomity singiel „Beijing To Berlin,” z udziałem chińskiej raperki Ivy. W podobnej estetyce utrzymany jest utwór „Boy” - być może najbardziej osobisty w karierze Brytyjczyka. Tricky wspomina w nim traumy swojego dzieciństwa - samobójczą śmierć matki i pierwsze spotkanie z ojcem. To kawałek mroczny, liryczny, a jednocześnie niezwykle witalny, jak cały album. Dla Tricky’ego bowiem twórczość, to życiowa konieczność, pasja, ale i rodzaj publicznego oczyszczenia. Choć każde jego kolejne dzieło od klasycznych już pozycji z lat 90 „Maxinquaye” czy „Pre-Millenium Tension", po znakomite „Knowle West Boy” i „Mixed Race”, przynosi niezwykle intensywną miksturę dźwięków, „Skilled Mechanics” zapowiada się jednak szczególnie ekscytująco. Po 20 latach solowej kariery jedna z najbardziej fascynujących postaci brytyjskiej sceny wraca z materiałem i nowym zespołem bezpośrednio nawiązującym do brzmienia bristolskiej ulicy. Artysta z nowymi muzykami będzie promował wydanie albumu w Polsce trzema koncertami, już na początku lutego. Lista utworów: ‘I’m Not Going’ (featuring Oh Land) ‘Hero’ (featuring Ann Dao) ‘Don’t Go’ ‘Beijing To Berlin’ (featuring Ivy 艾菲) ‘Diving Away’ ‘Boy’ ‘Bother’ ‘How’s Your Life’ ‘Here My Dear’ ‘We Begin’ (featuring Francesca Belmonte) ‘Well’ ‘Necessary’ ‘Unreal’ (featuring Xdare)
Luciano Pavarotti (ur. 12 października 1935 w Modenie, zm. 6 września 2007 tamże) – włoski śpiewak operowy (tenor liryczny). Uważany za jednego z najwybitniejszych śpiewaków XX wieku.
Niesamowita śpiewczka Anja Harteros ewoluowała w ciągu ostatnich dwóch lat, stając się jedną z największych gwiazd sceny operowej. Jednak jej rola Violetty w operze Verdiego przekracza wszelkie oczekiwania. Bez trudu radzi sobie z koloraturą w pierwszym akcie, osiągając apogeum dramatyczne w drugim, by w końcu wzruszyć widzów do łez w finale trzeciego aktu. Jej liryczny sopran jest zdecydowanym atutem tej płyty, lecz nie należy zapominać o Piotrze Beczale, którego wspaniała rola Alfredo Germonta również podnosi rangę płyty, która w 2008 roku otrzymała bardzo prestiżową nagrodę Grammy. Polecamy!
Dwupłytowy album zawiera aż 40 nagrań wybitnego tenora Mario Lanzy. Mario Lanza, właśc. Alfredo Arnold Cocozza (ur. 31 stycznia 1921 w Filadelfii, zm. 7 października 1959 w Rzymie) – amerykański tenor i aktor pochodzenia włoskiego, który odnosił sukcesy w późnych latach 40. i 50. XX wieku. Jego liryczny tenor był porównywany z Enrico Caruso, którego Lanza grał w roku 1951 w filmie „The Great Caruso”. Lanza śpiewał zarówno arie operowe, jak i popularne melodie. Zmarł na zator płucny.
Genialny debiut duetu Yazoo, legendy synthpopou i electropopu, wydany w 1982 roku. Wspaniała wokalistka Alison Moyet oraz znany również z Depeche Mode, a później z Erasure klawiszowiec i kompozytor Vince Clarke, stworzyli na "Upstairs At Eric's" 11 piosenek, wśród których znalazły się dwa wielkie hity formacji, pierwszy singel "Don't Go" oraz liryczny "Only You". Większość piosenek napisał Vince, w tym wymienione przeboje.
Od 2007 roku wiolonczelista Christian Poltera nagrał szereg płyt dla szwedzkiej wytwórni BIS, wykonując repertuar mniej znanych kompozytorów, Othmara Schoecka, Franka Martina, czy Samuela Barbera. Najnowsza płyta jest powrotem do klasyków, w tym przypadku do romantycznych koncertów Dworzaka. Poltera jest chwalony przede wszystkim za dojrzały, liryczny styl i świetną komunikację z resztą orkiestry.
Znakomite szwedzkie trio Bobo Stensona przeciwstawia się bierności i niezdecydowaniu, wydając piękny album. Jak zwykle, artyści czerpią z szerokiego zasobu materiałów źródłowych. Tęskny, tytułowy utwór kubańskiego śpiewaka i autora piosenek Silvio Rodrígueza, słowacka melodia ludowa w adaptacji Bartóka, fragment "Cançons" i "Danses Mompou" oraz "Elégie" Erika Satie stanowią część repertuaru, który uzupełniają oryginalne kompozycje Stensona i Andersa Jormina, a także improwizacje. Charakter grupy oraz muzyczna tożsamość każdego z jej członków sprawia, że dobór tego materiału był rzeczą logiczną, niemal organiczną. Liryczny sznyt Stensona, folkowy styl kontrabasisty Jormina, oparty na grze smyczkiem oraz gęsta, bogata w fakturę gra perkusyjna Jon Fälta brzmią na tej płycie wyjątkowo spójnie. Contra la indecision to pierwszy od sześciu lat krążek grupy. Album został nagrany w maju 2017 roku w Auditorio Stelio Molo RSI Studio w Lugano. Jego producentem jest Manfred Eicher.
Polska premiera albumu doskonałych Fat Fredy’s Drop „Bays” to dźwięki na zimowe chłodne wieczory i poranki. Następcy Thievery Corporation, znani m.in. ze świetnego występu na festiwalu Open’er, kolejny raz nie zawodzą.„Bays” to słoneczna fuzja brzmień soul, acid jazz, funku, wibracji reggae, w wykonaniu prawdziwych mistrzów. Świeże brzmienia z Antypodów zawsze w cenie! Nowozelandczycy z Fat Freddy’s Drop na świecie sprzedali już milion płyt, a bilety na ich koncerty rozchodzą się równie szybko, co na mecze rugbystów „All Blacks”! Porównywany do Thievery Corporation siedmioosobowy kolektyw na swoim nowym krążku na szczęście nie eksperymentuje, lecz przypomina sprawdzoną recepturę ze swojego poprzedniego, bestsellerowego krążka „Blackbird”. Wspaniale brzmiące dęciaki, bujająca sekcja, świetny liryczny wokal Joe Dukie’go (Dallas Tamaira) miłośnikom downtempo i brzmień chillout z pewnością dadzą sporo radości.„Bays” to płyta niezwykle dopieszczona aranżacyjnie i produkcyjnie, a takie kawałki jak wibrujący „Slings And Arrow” czy niespieszny „10 Feet Tall” mogą równać sie z największymi klasykami downtempo. Na krążku nowozelandzkie gwiazdy chwilami odważniej dryfują w taneczną stronę, jak w doskonałym singlu „Razor”, z pulsującym mocnym basem i niemal hipnotycznym rytmem. Ten utwór mógłby trafić na płytę Depeche Mode, gdyby Ci dorastali w słonecznym Wellington. Niespodzianką jest też delikatnie bluesujący, a przy tym slow-funkowy, finał w postaci piosenki swojsko zatytułowanej „Novak”. Nowozelandczycy prawdziwie zachwycają w przepięknym „Makkan” - z subtelnie jazzującą melodią prowadzoną przez saksofon i liryczny wokal, obudowaną delikatnymi akordami gitary. To najwspanialszy fragment albumu! Fat Freddy’s Drop potwierdzają swoją wszechstronność, doskonały smak, wykonawczy kunszt i klasę. Nic dziwnego, że ich koncerty wyprzedają się na pniu. W marcu Fat Freddy’s Drop grają w londyńskim 02 Brixton dwa razy z rzędu. My wspominamy ich świetny występ na gdyńskim Open’erze w 2011 roku.Tracklista:1. Wairunga Blues2. Slings & Arrows3. 10 Feet Tall4. Wheels5. Razor6. Makkan7. Fish In The Sea8. Cortina Motors9. Novak