Oś Londynu i Bristolu wyprodukowała bombę od Mumdance, Pincha i Riko Dana. "Big Slug" trzyma się mocno brytyjskiego brzmienia, podziurawionego piekielnymi metalicznymi widmami. Tracklista: 1. Big Slug Featuring – Riko Dan 2. Lucid Dreaming
W 2010 roku uwagę muzycznego świata przykuła jej debiutancka płyta "Lights". Dwa lata później album "Halcyon" odniósł prawdziwy sukces, nadając jej karierze zawrotne tempo. Ostatni singiel "Love Me Like You Do" ze ścieżki dźwiękowej "Fifty Shades of Grey" przypieczętował jej status światowej gwiazdy, stając się numerem jeden list sprzedaży w 70 krajach! Brytyjska artystka Ellie Goulding ma wiele powodów do dumy - 20 milionów sprzedanych płyt, dwie statuetki Brit Awards, dwa albumy na szczytach list sprzedaży. Kolejnym krokiem na jej artystycznej drodze jest "Delirium", popowy album, który podsumowuje dotychczasowe prywatne i zawodowe doświadczenia wokalistki. Płyta powstawała w studiach Londynu, Herefordshire, Szwecji i Los Angeles, a do współpracy zostali zaproszeni czołowi kompozytorzy i producenci muzyki pop m.in. m.in. Max Martin, Greg Kurstin, Ryan Tedder (OneRepublic), Klas Ahlund, Guy Lawrence (Disclosure) oraz Jim Eliot. "Delirium" to hipnotyzująca płyta o niezwykłym brzmieniu, potwierdzająca ogromny talent Ellie Goulding. Album zapowiada singiel "On My Mind".
Album dedykowany pieśniom Roberta Schumanna. Wykonawcami są: Christian Gerhaher – baryton oraz pianista Gerold Huber. Gerhaher to jeden z najwybitniejszych śpiewaków współczesnych specjalizujących się w wykonywaniu pieśni. Nagrodzony Royal Philharmonic Society Music Award (Best classical Singer Of 2014), a także International Opera Award (wokalista), w 2014 roku otrzymał również nagrodę za wybitną interpretację w spektaklu “Don Giovanni” w Operze Frankfurckiej. Występował wielokrotnie na Festiwalu w Salzburgu, na scenach operowych Monachium, Wiednia, Londynu, Frankfurtu nad Menem, Tuluzy i innych. Współpracował z takimi dyrygentami jak: Nikolaus Harnoncourt, Simon Rattle, Herbert Blomstedt, Kent Nagano, Mariss Jansons, Daniel Harding, Bernard Haitink i Christian Thielemann. Album dedykowany pieśniom Roberta Schumanna. Wykonawcami są: Christian Gerhaher – baryton oraz pianista Gerold Huber. Gerhaher to jeden z najwybitniejszych śpiewaków współczesnych specjalizujących się w wykonywaniu pieśni. Nagrodzony Royal Philharmonic Society Music Award (Best classical Singer Of 2014), a także International Opera Award (wokalista), w 2014 roku otrzymał również nagrodę za wybitną interpretację w spektaklu “Don Giovanni” w Operze Frankfurckiej. Występował wielokrotnie na Festiwalu w Salzburgu, na scenach operowych Monachium, Wiednia, Londynu, Frankfurtu nad Menem, Tuluzy i innych. Współpracował z takimi dyrygentami jak: Nikolaus Harnoncourt, Simon Rattle, Herbert Blomstedt, Kent Nagano, Mariss Jansons, Daniel Harding, Bernard Haitink i Christian Thielemann.
Serdeczne kumpelki Lemmy'ego i Motorhead, znakomita żeńska formacja Girlschool, istnieje już blisko 38 lat, a wciąż łoi aż miło! "Guilty As Sin" to trzynasty studyjny materiał kapeli z Londynu, który nagrały trzy oryginalnie członkinie – Kim McAuliffe (wokal, gitara), Enid Williams (wokal, gitara basowa), Denise Dufort (perkusja) i ta, która dołączyła w 2000 roku, gitarzystka Jackie Chambers. Nowe piosenki cztery bardzo dojrzałe rockandrollowe dziewczyny z Londynu, nagrywały w Ecology Room Studios w Kent, a za konsoletą siedziała wielka legenda produkcji albumów, Chris Tsangarides (m.in. Judas Priest, Thin Lizzy). Zarejestrowano kilkanaście piosenek. Dziesięć znalazło się na wersji podstawowej, zaś dwie dodatkowe trafiły na edycję deluxe – "Tonight" i "Coming Your Way". Girlschool pokusiły się też o przeróbkę klasyka Bee Gees "Stayin' Alive".Album "Guilty As Sin" to esencja gitarowego, bezkompromisowego, naładowanego potężną energią hard rocka i rock and rolla. Śmierdzącego petami, piwem, whisky. Idealnego na zabawę bez trzymanki. I przy tym wspaniale melodyjnego i chwytliwego.Tracklista:1. Come The Revolution2. Take It Like A Band3. Guilty As Sin4. Treasure5. Awkward Position6. Staying Alive7. Perfect Storm8. Painful9. Night Before10. Everybody Loves (Saturday Night)11. Coming Your Way (Bonus Track - Deluxe Edition)12. Tonight (Bonus Track - Deluxe Edition)
"Your Queen Is A Reptile" to społeczny manifest i protest skierowany pod adresem brytyjskiej monarchii, która, według lidera grupy Sons Of Kemet – Shabaki Hutchingsa, hołduje niesprawiedliwości klasowej i przyzwala na dyskryminację rasową w Zjednoczonym Królestwie. Hutchings przeciwstawia się poglądowi, że istnieją ludzie "lepiej urodzeni", tym samym uznając kult brytyjskiej Królowej za bałwochwalstwo. Hutchings oferuje alternatywę: własne Królowe. "Nasze Królowe napędza działanie, nasze Królowe potrafią słuchać. Przeistaczają okrutną, niesprawiedliwą przeszłość w przyszłość, która mieni się jasnymi barwami". Każdy utwór na płycie poświęcony jest innej Królowej: "My Queen Is Ada Eastman", "My Queen Is Harriet Tubman", "My Queen Is Angela Davis", "My Queen Is Yaa Asantewaa", "My Queen Is Mamie Phipps Clark" i wielu innym. Muzyczne inspiracje, które słychać na tym albumie, rozciągają się od Nowego Orleanu po Karaiby, od Londynu po Bliski Wschód. Dźwięki tuby, bębnów i saksofonu przywodzą na myśl karaibską diasporę. Wokal jest mieszaniną rapu i słowa mówionego. Całość, mająca w sobie elementy dubu, jest swoistym podkreśleniem roli jazzu w dzisiejszym, nastawionym na hip-hop, świecie.
Ayo ma w sobie to „coś”, z czym rodzą się tylko prawdziwe gwiazdy. Naturalny wdzięk, ogromny talent a przy tym niewinność i skromność. Wielu innych artystów chciałoby posiąść takie cechy! Jednak nie każdy może być Ayo! Jej płyty to niezwykła mieszanka muzyki soul, reggae i folk. Te elementy, plus bardzo osobiste, emocjonalne interpretacje wokalistki, to recepta na doskonałe albumy. Także teksty Ayo, niosą w sobie bardzo pozytywny przekaz. Ayo mówi o nich tak: „Nawet, kiedy jest ci bardzo ciężko, nie możesz zapominać o tym jak cieszyć się życiem. Nie możesz zgubić tej drogi, która cię motywuje do działania i jest dla ciebie najlepsza”. Ayo podąża swoją drogą wprost do wielkiego sukcesu! Z uśmiechem na twarzy i gitarą w dłoni.Ayo urodziła się w 1980 roku w Niemczech, jako córka nigeryjskiego studenta i rumuńskiej cyganki. Taka niespotykana mieszanka zaowocowała niezwykłym talentem muzycznym, wspaniałym głosem oraz, co nie mniej ważne, niesamowitą urodą. Nawet imię Ayo, ma wpływ na dobrą energię wokół artystki, ponieważ w języku Joruba oznacza „Radość”.Wychowywując się w atmosferze miłości do muzyki, stale podróżując i poznając nowych ludzi, było niemal oczywiste, że pewnego dnia zostanie artystką. Kiedy skończyła dziewiętnaście lat, przeniosła się do Londynu, to miasto jednak nie przyniosło jej spełnienia marzeń, dopiero Paryż, w którym zamieszkała jakiś czas później okazał się miejscem, w którym życie może stać się bajką!Tracklista:1. How Many People2.I'm Gonna Dance3. Black Spoon4. I Can't5. Flowers6. Real Love7. Julia8. My Man9. It's Too Late10. Who Are They ?11. We've Got To12. Before14. Believe15. I Want You Back16. I Know A Place
"Long Way Home" to pełnowymiarowy debiut dziewiętnastoletniej wokalistki, kompozytorki i producentki z Londynu, Holly Fletcher, szerzej znanej jako Lapsley. Płyta, która ukazała się nakładem XL Recordings, przynosi dwanaście utworów i zawiera między innymi nowe wersje ciepło przyjętych piosenek: "Hurt Me", "Falling Short", "Painter" i "Station", a także nowy singel "Love Is Blind". "Long Way Home" dokumentuje burzliwy czas w życiu Lapsley, kiedy za sprawą rozwijającej się kariery muzycznej, przebyła drogę z Liverpoolu do Londynu, a następnie znalazła się w Los Angeles, by ostatecznie wrócić do serca Wielkiej Brytanii. "To jest autobiograficzna opowieść mówiąca o emocjach i miejscach, które odwiedziłam podczas ostatniego roku" - mówi Holly. "Wszystko, co się wydarzyło, zamieniało się w piosenkę, niezależnie, czy dotyczącą związku na odległość, czy tego, co poczułam. Zamykając się w studiu przywoływałam wspomnienia".
Ferdinand Ries, ur. przed 28 XI 1784 (data chrztu), Bonn, zm. 13 I 1838, Frankfurt n. Menem, niem. pianista i kompozytor; uczeń L. van Beethovena (gra fortepianowa) i J.G. Albrechtsbergera (kompozycja) w Wiedniu; odbywał liczne podróże koncertowe, m.in. do Sztokholmu, Petersburga, Londynu. Komponował symfonie, koncerty fortepianowe, utwory kameralne i na fortepian solo, oratoria, opery; jest współautorem (z F.G. Wegelerem) Biographische Notizen über L. van Beethoven (1838).
Zespół Morcheeba stworzyli bracia Ross i Paul Godfreyowie, muzycy zafascynowani amerykańskimi brzmieniami lat 60. Inspiracje czerpali z twórczości takich gwiazd, jak: Neil Young, Bob Dylan czy Marvin Gaye. Morcheeba przez 4 lata tworzyli jedynie utwory instrumentalne. W 1995 roku przenieśli się do Londynu, gdzie spotkali wokalistkę Skye Edwards.
Nasza londyńska przygoda pt. "Antyidol" udała się moim zdaniem w 70%. Mieliśmy angielskie studio i realizatora, ale niestety polski budżet, dlatego też wszystko nie mogło się udać, nie starczało czasu i pieniędzy. Na jedenaście kawałków z płyty ja osobiście lubię siedem, a czterech nie trawię. Tak czy owak piosenki takie jak "Banalny", "Anty", "133" czy "Ambicja" pokazują zespół w bardzo dobrej formie. "Antyidol" to bardzo szczera, osobista płyta, większość tekstów miała związek z moim ówczesnym samopoczuciem, a szczerość w rock’and’rollu to rzecz bardzo cenna, dlatego też dziś uważam, że nasza podróż do Londynu nie była czasem straconym. "Antyidol" nie zawierał przebojów radiowych, dlatego też sprzedał się najsłabiej z wszystkich naszych płyt. Był przeznaczony dla prawdziwych przyjaciół T.LOVE. Londyńska wycieczka zaowocowała współpracą z Neilem Simmonsem, który realizował również następny album "Model 01". Muniek Staszczyk, maj 2003 Tracklista: Side A 1. Banalny 2. 133 3. Anty 4. Mów do mnie 5. Ambicja 6. Piosenka Side B 1. E.M.I. 2. S.O.S. SKA 3. Dla ciebie 4. Popsong 5. Jak dzieci