Ronnie Earl oddaje hołd swojemu zmarłemu ojcu, Akosowi albumem "Father's Day" , dziewiątym nagranym dla wydawnictwa Stony Plain. Przygotuj się na 79 absolutnie zadziwiających minut magii bluesa, z kilkoma niezwykle uduchowionymi balladami R & B i soul-jazzowym z późnych lat 50-tych. Fani bluesa z Chicago West Side dostają cztery doskonałe covery najlepszych klasyków wszechczasów Otisa Rusha i Magic Sama. Kilka utworów: "Time", "Right Place, Wrong Time" i "It Takes Time" otrzymuje intensywne makeover z płonącą gitarą Earla i potężnym, dusznym wokalem Michaela Ledbettera. "All Your Love", ulubiona melodia Magic Sama, jest eksplorowana przez siedem plus minut, z innym znakomitym wokalem Ledbettera i "oślepiającą", "kłującą" gitarą Earla.. Skład zespołu: Bass – Jim Mouradian Drums – Lorne Entress Guest (Baritone Saxophone) – Scott Shetler Guest (Guitar) – Larry Lusignan, Nicholas Tabarias, Tim O'Connor (7) Guest (Tenor Saxophone) – Mario Perrett Guest (Vocals) – Diane Blue, Michael Ledbetter Guitar – Ronnie Earl Piano, Organ (Hammond B3) – Dave Limina Ronnie Earl jest według wielu opinii najlepszym gitarzystą jaki kiedykolwiek pojawił się w muzyce rockowej. Urodził się 10 marca 1953 roku w Nowym Jorku. Z pochodzenia jest Węgrem (właściwe nazwisko - Horvath, ojciec - Akos, matka - Mutcika). Jako dziecko uczył się grać na fortepianie. Interesował się muzyką jazzową, głównie twórczością John'a Coltrane'a, Sonny'ego Rollins'a, West'a Montgomery'ego i Charles'a Mingus'a. Wiele wolnych chwil spędzał w różnych klubach jazzowych, głownie w "Village Vanguard". W 1974 roku przeniósł się do Bostonu, by podjąć studia na jednym z bostońskich uniwersytetów. W 1975 roku przypadkowo znalazł się w jednym z bostońskich klubów bluesowych, na koncercie Muddy'ego Waters'a. Koncert ten zafascynował go do tego stopnia, że od tej chwili zaczął słuchać wyłącznie płyt bluesowych (głownie B.B. King'a, Alberta King'a, Magic'a Sam'a, Otis'a Rush'a, Buddy'ego Guy'a oraz T-Bone'a Walker'a). Postanowił, że będzie grał bluesa, zaczął więc intensywnie ćwiczyć grę na gitarze. W 1977 roku założył swój pierwszy zespół - Guitar Johnny& The Rythm Rockers. W latach 80-tych Ronnie Earl był już członkiem wysoko cenionego w USA big-bandu blusowo-jazzowego Roomful of Blues, gdzie w 1979 roku zastąpił samego Duke'a Robillard'a. W zespole tym występował przez 8 lat, stając się jego pierwszoplanową postacią. Roomful of Blues z Ronnie Earl'em w składzie zagrał niezliczone ilości koncertów (wg. niektórych źródeł do 300 rocznie) oraz nagrał 6 płyt. W 1987 roku Ronnie Earl opuścił szeregi Roomful of Blues i poświęcił się karierze solowej. Założył własny zespół - Ronnie Earl & The Broadcasters. Okres od 1993 do 1997 roku jest bezsprzecznie najlepszym okresem w karierze Ronnie'go Earl'a. Zdobył w tym czasie kilka prestiżowych nagród: w corocznej ankiecie pisma "Down Beat" płyta "Grateful Hearts: Blues & Ballads" została uznana za "Album roku", dwukrotnie uhonorowano go bardzo liczącą się nagrodą W.C. Handy'ego (tzw. "Bluesowy Oskar") dla najlepszego bluesowego gitarzysty roku (1997 i 1998).
- Wykonawca Ronnie Earl & The Broadcasters
- Data premiery 2018-12-27
- Nośnik CD