Niedługo po ukazaniu się znakomitej płyty "Asylum", chicagowska formacja Disturbed zawiesiła działalność. Letarg definitywnie zakończy się 21 sierpnia, kiedy premierę będzie mieć szósty studyjny album zespołu, zatytułowany "Immortalized".
"Mamy silne wrażenie, że nie przetrwalibyśmy długo, gdybyśmy tworzyli płyty z przeciętnymi piosenkami" - mówi o muzyce Skunk Anansie charyzmatyczna wokalistka Skin. Oto szósty materiał brytyjskiego kwartetu, dowodzący niezbicie, że w pisaniu piosenek nieprzeciętnych nie ma on sobie równych. Skunk Anansie tym razem pracowali w Londynie i Los Angeles. Za konsoletą siedział Chris Sheldon (Foo Fighters, Biffy Clyro, Pixies), zaś za miksy odpowiadali Jeremy Wheatley oraz Adrian Bushby. Powstało 11 znakomitych, pełnych energii i emocji kawałków. W jednym z nich, "Spit You Out", pojawiają się gościnnie muzycy Shaka Ponk. Na pierwszy singel wybrana została kompozycja "I Believed In You", która do rozgłośni radiowych trafi w lipcu 2012. Także w tym miesiącu będzie można obejrzeć ilustrujący piosenkę wideoklip. Skunk Anansie otwierają płytą "Black Traffic" nowy rozdział w swojej wspaniałej karierze. Krążek ukazuje się bowiem nakładem założonej przez muzyków wytwórni Boogooyamma i we współpracy dystrybucyjnej z earMUSIC/Warner. Członkowie kwartetu nie kryją, że bardzo cieszą się z takiego rozwiązania. "Chcieliśmy mieć wpływ na naszą karierę. Od lat ludzie z branży jęczą, jak to jest źle w obecnym muzycznym biznesie, lecz my patrzymy na niego pod kątem nowych możliwości, które daje" - tłumaczy Skin. "Możemy zmienić sposób pracy i mieć większą kontrolę nad tym, co robimy. Jesteśmy bardzo podekscytowani przyszłością zespołu" - dodaje charyzmatyczna wokalistka. "Dziś, po tylu latach, potrafimy powiedzieć to, co chcemy w sposób bardziej zwięzły oraz mocno przyłożyć, gdy jest taka potrzeba. Jesteśmy niczym poczwórny miecz trafiający prosto w serce".
Justin Bieber to piętnastoletni Kanadyjczyk, który dzięki umieszczanym na YouTubie filmom ze swoimi wykonaniami piosenek Ushera, Chrisa Browna czy Stevie Wondera zyskał ogromną popularność. Dzięki pomocy właśnie Uchera, Justin pod koniec 2008 roku podpisał kontrakt z Island Records a efektem był jego album „My Word”. Debiutancka płyta to ogromny sukces a Justin stał się idolem numer jeden wśród nastolatek na całym świecie! Teraz przyszła pora na drugi album! 22 marca będzie mieć swoją premierę „My World 2.0”! Znajdzie się na nim 10 nowych kompozycji! Justin przygotował też kolejną nie lada gratkę dla fanów. Tego samego dnia, 22 marca będzie mieć swą premierę płyta „My WorldS”, która jest kompilacją utworów z pierwszego i drugiego albumu. Oba wydawnictwa promuje utwór „Baby” w którym gościnnie wziął udział znany raper Ludacris!
Johnny Winter, właśc. John Dawson Winter III (ur. 23 lutego 1944 w Beaumont, zm. 16 lipca 2014 w Zurychu) – amerykański wokalista, gitarzysta i kompozytor. Reprezentant nurtów takich jak rock’n’roll, blues, rhythm’n’blues. Swoją karierę zaczynał grając z bratem Edgarem w lokalnych teksańskich klubach. Aktywność Johnny’ego przypada głównie na lata 70., w których blues przestawał mieć powoli znaczenie wśród konsumentów młodego pokolenia. Wielokrotnie próbowano wykreować postać Wintera jako „supergwiazdę”. Styl Wintera poznać można po charakterystycznej grze na gitarze, często na najcieńszej strunie.
Damon Albarn po raz pierwszy współpracował z Tony’m Allenem (Fela Kuti) w 2002 roku, dwa lata później Tony i Simon Tong (The Verve) dołączyli do Damona w studiach Aphrodisia w Lagos, na dwutygodniową sesję nagraniową. Kilka lat później, w roku 2005 Damon spotkał się z Paulem Simononem (The Clash), aby omówić nowy pomysł na współpracę muzyków. Albarn zaprosił Paula do przesłuchania nagrań z Nigerii. "Wpadłem posłuchać dwóch kawałków i od razu usłyszałem, jaką powinny mieć linię basu” - mówi Paul. Simonon rozpoczął współpracę z Damonem, Tony’m i Tongiem: "Pomyśleliśmy, że po prostu warto spróbować zrobić coś razem...taki był punkt wyjścia... i nagle powstała cała płyta.” Album “The Good, The Bad and The Queen” wyprodukował Dangermouse.
Violetta i jej przyjaciele ze słynnego Studia 21 jak zwykle nas nie zawiedli. Płyta zawiera absolutnie genialne przebojowe utwory w wykonaniu Violetty i jej przyjaciół. Wspaniała muzyczna uczta dla wszystkich fanów Violetty i serialu. Jeśli kochasz Violettę – musisz mieć tę płytę.
„Obiad rodzinny” to trzeci, autorski album Wojciecha Młynarskiego. Płyta została nagrana we wrześniu 1969 roku. Na albumie znajdują się przeboje: „Nie ma jak u mamy”, „Lubię wrony”, „Przedostatni walc”, „Nie wytrzymuję” oraz doskonała tytułowa piosenka „Obiad rodzinny”. Młynarskiemu towarzyszą znakomite zespoły: kwartet Adama Makowicza, Zespół Adama Skorupki i Włodzimierza Kruszyńskiego. Mądre i piękne teksty, świetna muzyka, a wszystko to w oryginalnym winylowym brzmieniu. Tę płytę trzeba mieć w swojej płytotece. Bez wątpienia ten album trzeba mieć w swojej płytotece! Tracklista: Side A 1. Taka piosenka, taka ballada 2. Weź pan siekierkę 3. Ballada o szczurach 4. Najnowsza historia Adama i Ewy 5. Ballada o dzikim zachodzie 6. Nie wytrzymuję Side B 1. Obiad rodzinny 2. Szajba 3. Lubię wrony 4. Nie ma jak u mamy 5. Dzieci Kolumba 6. Przedostatni walc
Następca „Reputation” nazywa się „Lover”. „Lover” to siódmy album w dyskografii artystki. W rozmowie z magazynem „Billboard” Taylor mówi o albumie: „Będzie bardzo romantyczny. Ale nie będzie tam tylko piosenek o spełnionej miłości. Romantyzm może oznaczać też samotność, smutek czy przechodzenie przez konflikt… Najważniejsze, by mieć na to odpowiedni ogląd.” Album dostępny w formatach standard CD, Deluxe CD Boxset oraz czterech wariantach Deluxe Journal Versions.
Kuba Kapsa to polski pianista i kompozytor - znany z działalności w avant-jazzowym składzie Contemporary Noise Sextet. Oprócz tego zajmuje się on komponowaniem muzyki do filmów i sztuk teatralnych. W Denovali Kapsa powraca z albumem "Supersonic Moth" skomponowanym na pianino solo. Muzyka na "Supersonic Moth" to przenikające się warstwy kompozycji granych na pianinie, zaprogramowanej elektroniki oraz organicznych sampli instrumentu. Dzięki temu Kuba Kapsa wytworzył intymną głębię, której brzmienie pobudza emocje słuchacza. Muzyka jest spokojna, miejscami mroczna, ilustracyjna. Niektóre tytuły utworów odnoszą się do poematu, który pojawia się w ostatniej części albumu, a traktuje on o ćmie, która umiera, lecąc w kierunku światła. "Supersonic Moth" próbuje uchwycić specyficzną i paradoksalną cechę ludzkiej egzystencji, kiedy pożądamy za wszelką cenę czegoś, co może mieć zgubny wpływ na nasze życie. Wszystko może być pociągające w ten nieprzemożony sposób i wszystko może doprowadzić Ciebie do ostateczności i Ty o tym wiesz, ale nie potrafisz się temu oprzeć. Tracklista: 1. Always A Playground Instructor Never A Killer 2. Exciting The Last Flight 3. Rain Station 4. Swarm 5. Unspoken Is Better 6. Unfortunate The Night 7. Hope It Snows A Lot In Heaven Peter! 8. Reliever 9. Supersonic Moth
Obdarzona „głosem jednym na milion” (Telegraph) Lise Davidsen prezentuje swój debiut dla Decca Classics. Davidsen jest pierwszą skandynawską sopranistką, która podpisała z Deccą kontrakt na wyłączność od czasu Birgit Nilsson. Jest także pierwszą norweską wokalistką, która dołączyła do Decca Classics od czasu, gdy jej rodaczka Kirsten Flagstad dokonała ostatnich nagrań dla Decci w latach 50., w tym „Cztery Ostatnie Pieśni” Richarda Straussa na prośbę kompozytora na krótko przed jego śmiercią w 1949 roku. Nie bez znaczenia jest również Orkiestra Philharmonia, która wykonała premierowo razem z Flasgard kultowy cykl pieśni Straussa w Royal Albert Hall w maju 1950 roku. Davidsen o albumie: „Mogę jedynie mieć nadzieję, że te nagrania dadzą słuchaczom tyle przyjemności, co nam muzykom dało ich wykonanie. Chciałabym podziękować Esa-Pekka Salonenowi, wszystkim muzykom z Philharmonii i wszystkim z Decca za ciągłe wsparcie. Liczę, że będzie to początek wspaniałej i długiej współpracy”. Gramophone napisał: „Davidsen to nazwisko, które trzeba zapamiętać. Głos, który raz usłyszany zapada w pamięci na zawsze”.