Tracklista:1. Turn! Turn! Turn!2. Ballad of Easy Rider3. It Won't Be Wrong4. The Water Is Wide5. Mr. Tambourine Man6. Nashville West7. Lover of the Bayou8. Jesus Is Just Alright9. Jesus Is Alright10. This Wheel's On Fire11. Jesus Is Alright12. Eight Miles High13. Break Song
Trzypłytowe wydawnictwo zawiera aż 5 oryginalnych, kultowych, zremasterowanych albumów Milesa Davisa. Są to: "'Round About Midnight", "Miles Ahead", "Porgy And Bess", "Kind Of Blue", "Sketches Of Spain". Całość opakowana jest w rozkładany digipack. Tracklista: CD 1 1. 'Round Midnight 2. Ah-Leu-Cha 3. All Of You 4. Bye Bye Blackbird 5. Tadd's Delight 6. Dear Old Stockholm 7. Springsville 8. The Maids Of Cadiz 9. The Duke 10. My Ship 11. Miles Ahead 12. Blues For Pablo 13. New Rhumba 14. The Meaning Of The Blues 15. Lament 16. I Don't Wanna Be Kissed (By Anyone But You CD 2 1. The Buzzard Song 2. Bess, You Is My Woman Now 3. Gone 4. Gone, Gone, Gone 5. Summertime 6. Bess, Oh Where's My Bess 7. Prayer (Oh Doctor Jesus) 8. Fishermen, Strawberry And Devil Crab 9. My Man's Gone Now 10. It Ain't Necessarily So 11. Here Come De Honey Man 12. I Loves You, Porgy 13. There's A Boat That's Leaving Soon For New York 14. So What 15. Freddie Freeloader CD 3 1. Blue In Green 2. All Blues 3. Flamenco Sketches 4. Concierto De Aranjuez 5. Will O' The Wisp (From "El Amor Brujo") 6. The Pan Piper 7. Saeta 8. Solea
Wydanie 180 gr. Tracklista: LP 1 Side A 1. How Was It For You 2. Taxi Au Moulin 3. Pablo's Blues (Feat. Robert Johnson) 4. Excellounge Bar 5. Disco-Tek (Boogie All Night Long) Side B 1. Kind Of Cool (Miles Et Juliette) 2. Sold My Soul (Feat. Robert Walker) 3. ¿Yo… Que Pasa? 4. I'm Not A Woman, I'm Not A Man 5. Rock Your Baby (Nighttime Mix) (Feat. George Mccrae) LP 2 Side C 1. Groove Me Up 2. Tom's Song 3. Poor Boy's Blues #2 (For Nick Drake) 4. L'hotel Beat 5. Chet's Chat Side D 1. Beautiful Day 2. Ride On (Feat. Paul Carrack) 3. Marvin & Miles 4. You're My Medicine (Feat. Marvin Gaye) 5. Dish Of The Day 6. Come To The Ball (James Bond Mix) 7. Summertime (Fresh Mix)
2-płytowe wydawnictwo zawiera zapis koncertu, który odbył się 30 marca 1974 roku w Carnegie Hall w Nowym Jorku. Skład zespołu: Miles Davis (trumpet, organ) Dave Liebman (soprano & tenor saxophones, flute) Azar Lawrence (tenor saxophone) Reggie Lucas, Pete Cosey, Dominique Gaumont (guitar) Michael Henderson (electric bass) Al Foster (drums) Mtume (percussion) Wszystkie nagrania zostały zremasterowane. Krążek został wydany ponownie w 2016 roku przez wytwórnię "Music On CD". Został opakowany w tzw. Super Jewel Case - plastikowe pudełko nowej generacji z grubego tworzywa z zaokrąglonymi rogami. Tracklista: CD 1 1. Moja [part 1] - Davis miles 2. Moja [part 2] - Davis miles 3. Willi [part 1] - Davis miles 4. Willi [part 2] - Davis miles CD 2 1. Tatu [part 1] - Davis miles 2. Tatu [part 2] ("Calypso FRELIMO") - Davis miles 3. NNE [part 1] ("IFE") - Davis miles 4. NNE [part 2] - Davis miles
Tracklista:1. After Hours2. Moonlamps3. Metalix Déja Vu4. You Just Never Know5. Prairie6. Miles Through You7. Still Lingering8. Mirror9. Abstraction10. Iceland Dark11. The Day After
Columbia Records / Legacy Recordings prezentuje premierę ścieżki dźwiękowej do filmu "Miles Davis: Birth of the Cool" w reżyserii Stanleya Nelsona. Obraz ten został nominowany do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy film muzyczny”. Wyselekcjonowane przez reżysera utwory Davisa połączone z krótkimi fragmentami audio z filmu to muzyczny rarytas zarówno dla doświadczonych fanów Milesa, jak i nowych słuchaczy. Muzyka, która znalazła się na tej ścieżce dźwiękowej łączy w sobie nagrania ukazujące muzyczną ewolucje artysty od „Donny Lee” (z legendarnym saksofonistą altowym Charlim Parkerem) po „Moon Dreams” z przełomowych sesji z 1949 roku. Utwory, które tu usłyszymy zrewolucjonizowały świat jazzu i muzyki pop. Usłyszymy tu muzykę m.in. z albumu Miles Ahead oraz najpopularniejszego albumu jazzowego wszech czasów Kind of Blue. Dzięki utworom z płyty "Sketches of Spain" i "Someday My Prince Will" poznamy również ewolucję Milesa w latach 60. oraz jego triumfalny powrót w połowie lat 80.z albumem Tutu (1986) Na ścieżce dźwiękowej znalazł się również premierowy utwór „Hail To The Real Chief” z nagrania studyjnego Davisa w połączeniu z muzyką Lenny'ego White'a oraz gwiazdorskim składem, w którym znaleźli się: White, Wilburn, Marcus Miller, Emilio Modeste, Jeremy Pelt, Antoine Roney, John Scofield, Bernard Wright, oraz Quinton Zoto. Tracklista: 1. Commentary: Herbie Hancock, Jimmy Heath 2. Milestones (1958) 3. Commentary: Greg Tate 4. Donna Lee (Charlie Parker with Miles Davis) (1947) 5. Commentary: Ashley Kahn, Symphony Sid Introduction 6. Moon Dreams (1949) 7. Commentary: George Wein 8. ‘Round Midnight (1957) 9. Commentary: Carlos Santana 10. It Never Entered My Mind (1959) 11. Commentary: Vincent Bessieres 12. Generique (1958) 13. Commentary: Jimmy Cobb 14. So What (1959) 15. Commentary: Gil Evans 16. New Rhumba (1957) 17. Commentary: Frances Taylor Davis 18. The Pan Piper (Alborada de Vigo) (1960) 19. Commentary: Jack Chambers 20. Someday My Prince Will Come (1961) 21. Commentary: Wayne Shorter 22. Footprints (1967) 23. Commentary: Carlos Santana, Quincy Troupe 24. Miles Runs The Voodoo Down (45RPM Single Edit) (1970) 25. Commentary: Marcus Miller 26. Tutu (1986) 27. Commentary: Erin Davis 28. Hail To The Real Chief (niepublikowny utwór)
Na estradzie zadebiutował w wieku 11 lat, grając koncert fortepianowy Mozarta wraz z Chicago Symphony Orchestra. Jako jazzman dał się poznać dopiero w latach 60., kiedy przeprowadzał się do Nowego Jorku i nawiązał współpracę z Blue Note Records. W 1963 r. zrealizował swój debiutancki album "Takin' Off" w którego nagrywaniu udział wzięli m.in. Dexter Gordon i Freddie Hubbard. Płyta prezentowała zdolnego pianistę, ale także ciekawego kompozytora. Standardami stały się m.in. utwory "Watermelon Man", "The Maze", "Blind Man". Interesujące były też kolejne albumy, "My Point of View" oraz "Succotash". Hancock znalazł się na początku lat 60. w centrum zainteresowania nowojorskiej elity jazzowej i chętnie był zapraszany do udziału w koncertach i nagraniach przez muzyków tej klasy do Sam Rivers, Wayne Shorter, Bobby Hutcherson. Z innymi muzykami (np. Tonym Williamsem, Ronem Carterem, Freddiem Hubbardem) realizował albumy firmowane własnym nazwiskiem (np. "Maiden Voyage", "Empyrean Isles"). W 1963 r. pianistą zainteresował się Miles Davis, który organizował swój legendarny już dzisiaj kwintet. W składzie grupy, która w połowie lat sześćdziesiątych wywarła znaczny wpływ na muzykę jazzową, znaleźli się: Wayne Shorter, Ron Carter, Tony Williams i Herbie Hancock. Wkrótce okazało się, że Miles potrzebował nie tylko doskonałych muzyków, którzy by perfekcyjnie zrealizowali jego pomysły, lecz także oczekiwał od poszczególnych jazzmanów własnej inwencji. To właśnie w zespole Davisa pianista (wraz z basistą Ronem Carterem i perkusistą Tonym Williamsem) stworzyli muzycznie nową kategorię dla jazzowej, nowoczesnej sekcji rytmicznej. To także dla zespołu Davisa Hancock skomponował (dzisiaj wielkie standardy jazzu) "Maiden Voyage", "Dolphin Dance", "Cantaloupe Islands", "The Sorcerer", "Speak Like A Child", "Madness" czy "Riot". W grupie Milesa Davisa muzyk po raz pierwszy zainteresował się fortepianem elektrycznym. Jedną z prób był jazzrockowy album "In A Silent Way", w którym fascynacje elektroniką stanowiły ciekawy, ale nie w pełni rozwinięty eksperyment. Hancock brał udział w licznych sesjach dla Blue Note Records, ale coraz wyraźniej interesował się własną muzyką. W 1968 r. opuścił kwartet Milesa Davisa, by założyć własną grupę (z saksofonistą Joem Hendersonem) i wydać album o jazzowym i rhythmandbluesowyrn brzmieniu ("Fat Albert Rotunda"). Eksperymenty elektroniczne tak pochłaniają Hancocka, że decyduje się na konsekwentne wprowadzanie nowego brzmienia do swojej muzyki. Aby zrealizować własne koncepcje, pianista założył w 1968 r. własny sekstet. Wykonywanie własnego materiału w gronie muzyków takich, jak Julian Priester, Buster Williams i Eddie Henderson, sprawiło, że zespół ten wnet zyskał uznanie i popularność w rodzącym się wtedy jazz rocku i fusion. Od 1969 r. Hancock używał elektrycznego fortepianu oraz innych elektronicznych instrumentów klawiszowych, w tym syntezatorów. W 1973 r. trudności finansowe sprawiły, że okroił swój zespół do kwartetu, z Bennie Maupinem jako solistą (grał on już wcześniej w sekstecie). Zespół ten nadal wykonywał muzykę fusion, tym razem jednak mocniej nakierowaną na funky. Pierwsza nagrana przez Hancocka z kwartetem płyta "Headhunters", lansująca elektroniczną i przebojową muzykę, została doskonale przyjęta przez publiczność i krytyków. Kiedy album ukazał się w 1973 r., jazzowy świat zastanawiał się, czy styl, jaki prezentowała, zdominuje twórczość wybitnego jazzmana. Pierwszy zachwyt Hancocka elektroniką przyniósł nagranie "Mwandishi" i był konsekwencją mody fusion, którą proponował album Milesa Davisa "Bitches Brew". Na liczne zarzuty oraz pytania o sens takiej muzyki Hancock odpowiadał wtedy: "Ciężej pracuje mi się z jazzmanami, którzy chcą grać funk, niż z muzykami funky, którzy chcą grać jazz". Album "Grossings" był jeszcze nieśmiałą próba, ale kolejne płyty ("Mwandishi", "Sextant", a zwłaszcza "Headhunters") stanowiły już manifestację nowej konwencji i jazzfunkowej mody. Po komercyjnym sukcesie "Headhunters" oraz nagraniu przebojowego "Watermelon Maxi" Hancock znalazł się w centrum zainteresowania środowisk pozajazzowych. Nagrany wspólnie z Donaldem Byrdem album "Black Byrd" spowodował także, że jazzman przyjmowany był jako gwiazda muzyki elektronicznej. Z kolei po skomponowaniu muzyki filmowej (np. "Blow-Up", "Fat Albert Rotunda", "Death Wish") Hancock wyrósł na idola muzyki pop. W końcu 1976 r., zmęczony swym funkowym wcieleniem i statusem jazzoworockowej gwiazdy, artysta decyduje się wrócić do swych jazzowych zainteresowań. Zakłada zespół VSOP (Very Special Onetime Performance), w którego skład wchodzą muzycy słynnego kwintetu Milesa Davisa. Samego Davisa zastąpił Freddie Hubbard, co nie zmieniło konwencji przyjętej przez Hancocka i VSOP (na początku lat 90. Hancock powróci do tej koncepcji w ramach kwintetu Tribute To Miles, tym razem z trębaczem Wallace'em Roneyem). Entuzjastycznie przyjmowane koncerty utwierdziły Hancocka w przekonaniu, że akustyczny jazz ma wielu wiernych fanów, którzy nie poddali się przemijającej modzie fusion. W 1978 r. Hancock zorganizował zespół VSOP 2 (z Wyntonem i Brandfordem Marsalisami) oraz rozpoczął cykl recitali w duecie z pianistą Chickiem Coreą. Przedsięwzięcia te okazały się wielkim sukcesem, a artyście przyznano w końcu lat 70. liczne i prestiżowe nagrody. Hancock zawsze był twórcą eksperymentującym. Nie oparł się także modzie popjazzowej, a jego nagrania trafiły nawet na listy bestsellerów rocka (np. albumy "Mr. Hands" i "Rock It"). Nie przeszkadzało to artyście rozwijać zainteresowań nowoczesnym jazzem. Entuzjastycznie przyjmowano jego kolejny kwartet (Hancock, Marsalis, Carter, Williams), a wielkim sukcesem okazała się także muzyka jazzowa do filmu "Round Midnight", kwintet Tribute To Miles, eksperymenty w ramach modnego hip-hop jazzu oraz powrót do akustycznego jazzu (np. w ramach duetu z Wayne'em Shorterem) i jazzowych przebojów formacji The New Standards.
Tracklista:1. Release Me Girl2. Chimes of Freedom3. Here She Comes Again4. I'll Feel a Whole Lot Better5. Mr. Spaceman6. You Ain't Goin' Nowhere7. Feelin' Higher8. Backstage Pass9. He Was a Friend of Mine10. Chesnut Mare11. Turn! Turn! Turn!12. (So You Want Want to Be A) Rock 'N' Roll Star13. Eight Miles High14. Bye, Bye, Baby15. Don't You Write Her Off16. Crazy Ladies17. Train Leaves Here This Morning18. Bag Full of Money19. Fair and Tender Ladies
Tracklista:1. Nothing's Alright2. Devil to Pay3. I Never Believed4. Gimme Gimme Some5. Rock'n Roll6. 8887. Since the Day (You Walked Away)8. Eight9. Not Cool Enough10. Bang Bang11. Get the F**k Out12. (Ghost) Riders in the Sky13. Don't Look Down14. 100 Million Miles Away15. Watch Me Die16. Burn Baby Burn
Druga część najbardziej stylowego i wysmakowanego cyklu kompilacji Marka Sierockiego. Na Swingin’ Again 2 znalazły się utwory w wykonaniu takich mistrzów gatunku jak m.in. Tony Bennett, Vic Damone, Dave Brubeck, Stan Getz, Chris Botti, Peter White oraz Buddy Greco. W swingującym wcieleniu pojawia się także sam Miles Davis.Tracklista:CD 11. Mel Tormé - Strangers In The Night2. Bobby Vinton - Blue Velvet3. Tony Bennett - Stranger In Paradise4. Johnnie Ray - As Time Goes By5. Johnny Mathis - Misty6. Buddy Greco - The Lady Is A Tramp7. Andy Williams - Can't Help Falling In Love8. Doris Day - Sentimental Journey9. Les Brown - Just a Gigolo10. Vic Damone - Almost Like Being In Love11. Ray Conniff & His Orchestra - Lullaby Of Birdland12. Percy Faith & His Orchestra - The Girl from Ipanema13. Rosemary Clooney - Mambo Italiano14. Perry Como - Papa Loves Mambo15. Barry Manilow - Come Dance With Me/Come Fly With Me16. Miles Davis - Summertime17. Paul Desmond - Take Ten18. Dave Brubeck - The Song Is You19. Dave Grusin - Comes Once In A LifetimeCD 21. Chris Botti - Indian Summer2. Peter White - Caravan of Dreams3. Gato Barbieri - Cristiano4. Kenny G - Silhouette5. Marcin Nowakowski - Good Night Kiss6. Alison Moyet - Love Letters7. Ramsey Lewis & Earth, Wind & Fire - Sun Goddess8. Santana - Aqua Marine9. Bill Withers - Don't You Want to Stay?10. Charlie Byrd - It's Impossible11. Shuggie Otis - Island Letter12. The Isley Brothers - Summer Breeze, Pts. 1 & 213. Stan Getz - Keep Dreaming14. Ramsey Lewis - Brazilica15. Basia - Cruising for Bruising