Pochodzący z Kanady wybitny jazzman Gil Evans (Ian Ernest Gilmore Green), urodzony w 1912 roku w Toronto, zmarł w 1988 roku w Cuernavaca. Artysta zajmował się komponowanie, był aranżerem, oraz był wirtuozem pianina w swoim gatunku. Wniósł dużo w rozwój takich odłamów jazzu jak: free jazz, jazz modalny, jazz rock.
Wywodzący się z rodziny emigrantów karaibskich zamieszkałych w Londynie, saksofonista Denys Baptiste jest już muzykiem utytułowanym, ze sporym doświadczeniem. Niebywale precyzyjny w swych improwizacjach, jako autor nowoczesnych, wewnętrznie złożonych tematów klasą przypomina Branforda Marsalisa. Poziom iście mistrzowski! Wypowiedzi prasy ("Denys podbija Europę jak burza, stając się ikoną brytyjskiego jazzu" - Time Magazine) są bez cienia przesady. Bywa porównywany do Sonny'ego Rollinsa, Wayne'a Shortera czy Branforda Marsalisa. Wydał właśnie album, pod wiele mówiącym tytułem "The Late Trane". Wczesne kompozycje Johna Coltrane'a stały się standardami jazzowymi - "Blue Train", "Giant Steps", "Naima", "Moment's Notice" ... Inaczej stało się jednak z jego późniejszymi pracami. Brytyjski saksofonista Denys Baptiste próbuje skorygować tę nierównowagę, sięgając do ośmiu kompozycji z ostatnich lat Coltrane'a. Każdy fan jazzu wie, że to właśnie ostatni okres Trane'a należy do tych kilku nielicznych, prawdziwie rewolucyjnych w historii gatunku, o których można powiedzieć, że były momentami przełomowymi. Można użyć tu określenia "międzyepoka". Mamy bowiem do czynienia z twórcą wybiegającym w przyszłość, który wprowadził do swojej sztuki, a tym samym do sztuki w ogóle, cechy nowe. Twórcą-wynalazcą, twórcą-wizjonerem. Kwartet Baptiste'a, w niektórych utworach rozrastający się do sextetu gra utwory Trane'a w sposób bardzo głęboki i emocjonalny, skutecznie wymykający się tej cukierkowej estetyce, do której przyzwyczaili nas powołujący się na jego dziedzictwo konwencjonalni saksofoniści. Tam gdzie John Coltrane wyprowadzał jazz modalny w przestrzeń kosmiczną, Brytyjczycy skupiają się na rdzeniu każdego z tematów, snując na jego bazie ekscytujące wariacje. Tak na przykład monumentalny, free-bopowy "Transition" staje się emocjonalną, ambientową balladą, a free-jazzowe "Ascent" i "Vigil" nabierają mocy przestrzennego space jazzu. W tym zespole nikt nie stara się górować nad pozostałymi, wszyscy grają w sposób zrównoważony, spontaniczny i nasycony. Tracklistę uzupełniają dwie kompozycje lidera - "Neptune" i "Astral Trane" - przepełnione transcendentną energią. Krzysztof Szamot Muzycy: Denys Baptiste: tenor and soprano saxophones Nikki Yeoh: piano and keyboards Neil Charles: bass RodOYoungs: drums
Jego muzyka hipnotyzuje, odurza słuchacza przepięknymi melodiami. Sam jest enigmą, ukrywającą twarz za mroczną, a zarazem piękną maską. Nie wiadomo o nim wiele, lecz jedna rzecz nie ulega wątpliwości – Lambert jest artystą niezwykle utalentowanym. Jego twórczość ma w sobie coś magicznego.Podobno urodził się w Niemczech, gdzie rozpoczął naukę gry na fortepianie. Trzy lata temu, gdy zaczęło być o nim głośno, Lambert miał już na sobie maskę, która jednym przypomina słynnego królika z Donnie Darko, innym zaś przywodzi na myśl plemienne maski z Sardynii. Artysta zdradził, że inspiracją dla maski były kostiumy karnawałowe. Lambert uczynił z niej główny element swojego wizerunku. Stworzył image pełen romantyzmu, powabny, a jednocześnie niezwykle zagadkowy. Tajemnica, która spowija Lamberta, rezonuje w jego twórczości, a zwłaszcza w pięknych, chwytających za serce melodiach.Jego kompozycje poruszają. Bazując na formach muzyki klasycznej, wprowadza do niej perkusję oraz najnowszą technologię. Od Erika Satie przez jazz modalny po wzniosły, romantyczny pop – Lambert, mieszając ze sobą rozmaite wpływy, tworzy coś unikalnego i intrygującego. Jego debiutancki singiel - Sweet Apocalypse w naturalny sposób łączy ze sobą muzykę klasyczną, pop i rocka.Nieokrzesany, niemal plemienny rytm perkusji przeciwstawia się łagodnym dźwiękom fortepianu i smyczków. Na pierwszym planie jawi się piękna melodia, która swoją słodyczą spaja cały utwór.