W czasie śmierci bliskiej osoby muzyka jest jednym z ważnych elementów, które pomagają nam osiągnąć ten etap. Może wyrażać to, co czujemy, przywoływać to, czego nie potrafimy powiedzieć naszymi słowami. Ten album oferuje medytacyjne utwory dla ludzi, którzy przechodzą przez bolesny mękę żałoby. Do medytacji indywidualnej lub rodzinnej lub do użytku podczas ceremonii pogrzebowych.
Trzeci album obdarzonej ujmującym głosem pół-Włoszki pół-Islandki. Emiliana Torrini kazała swym fanom czekać na "Me And Armini" aż trzy lata. Ale czekać było warto.Torrini stała się znana szerszej publiczności dzięki piosence "Gollum's Song", włączonej do soundtracku filmu "Władca pierścieni: Dwie wieże". Międzynarodowy sukces zawdzięcza jednak swemu drugiemu albumowi - "Fisherman's Woman" z 2005 roku, którym uwiodła bez reszty amatorów wyciszonej, intymnej ballady, dobrze kojarząc się z takimi wokalistkami, jak Björk (dla której firmy One Little Indian nagrała w 1999 roku swój debiutancki album "Love In The Time Of Science") czy Beth Orton. Jak widać z częstotliwości wydawanych przez Torrini płyt, pracuje ona bardzo niespiesznie i doprawdy trzeba było łagodnego ale stanowczego nacisku szefa Rough Trade, Geoffa Travisa, by wreszcie nagrała następny album - "Me And Armini". To znowu jest owoc jej współpracy ze starym przyjacielem, Danem Careyem, który jest współtwórcą jej nowego repertuaru, a także instrumentalistą i aranżerem. Wcześniej, tzn. w 2005 roku oboje zdobyli nagrodę Grammy za wkład do przeboju "Slow" Kylie Minogue, teraz po długiej przerwie znowu razem weszli do studia i efekt jest olśniewający. W przeciwieństwie do bardzo stonowanego "Fisherman's Blues", nowy album oferuje o wiele większą różnorodność stylistyczną. Obok ballad uważanych za znak rozpoznawczy Torrini ("Fireheads", "Beggar's Prayer") jest tutaj sporo utworów sugerujących fascynację obojga tradycją bluesową z południa USA (np. "Heard It All Before" czy "Gun"), jednak w ujęciu wokalistki i jej guru uległa ona daleko idącemu przetworzeniu, czy może raczej "skameralizowaniu". To bowiem, co słuchacze w jej muzyce cenią najwyżej to bynajmniej nie fajerwerki ekspresji (prawie rockowy, witalny "Jungle Drum" jest wyjątkiem), lecz intymność i nastrojowość. Torrini w studiu ani na chwilę o tym nie zapominała.
Sinfonia Varsovia właśnie wydaje pierwszą płytę swojego zespołu blaszanego Sinfonia Varsovia Brass. Pełen energii i mocy album z jedenastoma utworami trafi na półki sklepów muzycznych 24 marca 2017 roku.Sinfonia Varsovia Brass to trzynastoosobowy brass ensamble z symfonicznym rodowodem, którego pierwszy występ na Placu Defilad podczas festiwalu Sinfonia Varsovia Swojemu Miastu spotkał się z ogromnym entuzjazmem publiczności. Kilka miesięcy po pełnym sukcesów koncercie zespół nagrał energetyczną płytę będącą kompilacją klasyki, jazzu i muzyki latynoamerykańskiej. To również utwory nawiązujące do korzeni najlepszych amerykańskich big bandów, ale przede wszystkim znane publiczności z ekranów kin, np. ze ścieżki dźwiękowej do filmów „Rock”y czy „The Children of Sanchez”.To chyba pierwsza taka płyta na naszym fonograficznym rynku. Legendarna sekcja dęta Sinfonii Varsovii z bogatymi perkusjonaliami oferuję nam rewelacyjną płytę z muzyką inspirowaną kinem. – pisze Paweł Sztompke – Zapomniana tradycja big bandów jazzowych, orkiestr wojskowych w powiązaniu ze świetnie zestrojoną klasyczną sekcją blachy - wszystko to tworzy świat brzmień nieznanych do tej pory na naszej profesjonalnej muzycznej scenie.
Dedykowana iberyjskiej scenie muzyki improwizowanej seria wydawnicza Multikulti Project - Spontaneous Music Tribune konsekwentnie się rozrasta. Dwunasta jej część to płyta „Multiverse”, którą debiutuje w Multikulti Project portugalski kontrabasista, kompozytor i improwizator Gonçalo Almeida. Trio uzupełniają – doskonale już znany z serii, brazylijski saksofonista Yedo Gibson oraz także po raz pierwszy w naszym katalogu portugalski perkusista Vasco Furtado. Guy Peters, belgijski dziennikarz znany z wielu publikacji dotyczących muzyki improwizowanej, tak pisze o tym nagraniu: „Piszę te słowa w dniu urodzin Johna Coltrane’a. Dziś miałby 92 lata, gdyby nie opuścił nas po krótkiej i nieudanej walce z nowotworem w 1967 roku. Coltrane był moja bramą do świata jazzu ćwierć wieku temu. Odkrywanie jazzu z postacią tej rangi było oczywiście bezcenne, ale miało też jeden niepożądany efekt uboczny: w porównaniu z Coltrane’m, znaczna część jazzu wydawała się płaska, pozbawiona osobowości, a przede wszystkim - intensywności.” „(…) Intensywność to coś, co Almeida, Gibson and Furtado dostarczają w dużych dawkach, nie tylko poprzez postawienie nogi na pedale i tworzenie wybuchowego koktajlu, lecz poprzez połączenie sił i podanie kontekstów, których oczekują koledzy (…). Intensywność często wiąże się z ekstremalną głośnością lub długością. Ten album zdecydowanie oferuje chwile czystej błogości, niemal deliryczne wybuchy, kiedy wszystko grozi eksplozją. Ale oferuje też coś więcej. Otwierający utwór „Chant” tworzy jednolity, inspirowany wschodem trans, który buduje i utrzymuje nas w napięciu niemal nie do zniesienia. „Quick Angles” i „Slow Tachyon” płyną swobodniej, ale wyróżniają się ogromną dynamiką i nerwową interakcją, podczas gdy „Verdade ou Consequencia” nagle zaczyna gwałtownie kołysać się wśród rozgrzanych do czerwoności strumieni oszalałych saksofonów i natarczywych basowych motywów.” Muzycy: Goncalo Almeida: double bass Yedo Gibson: soprano and tenor saxophones Vasco Furtado: drums
Dziś bardziej znany z muzyki organowej, za życia Clérambault uważany był za mistrza kantaty. Płyta ta oferuje jedne z najpiękniejszych kantat kompozytora, które odniosły wówczas wielki sukces.
„Chiaroscuro” to wspaniały efekt współpracy dwóch muzyków i unikalnej instrumentacji, jaką jest połączenie gitary akustycznej (lub innych) z trąbką (lub flugelhornem). Krążek ten jest 22 albumem gitarzysty Ralpha Townera dla ECM spośród ponad 30 tytułów jego dyskografii. Muzyka, jaką oferuje nam Chiaroscuro to dawne i nowe kompozycje Ralpha Townera, improwizacje oraz „Blue In Green” z „Kind of Blue” Milesa Davisa.
„Chiaroscuro” to wspaniały efekt współpracy dwóch muzyków i unikalnej instrumentacji, jaką jest połączenie gitary akustycznej (lub innych) z trąbką (lub flugelhornem). Krążek ten jest 22 albumem gitarzysty Ralpha Townera dla ECM spośród ponad 30 tytułów jego dyskografii. Muzyka, jaką oferuje nam Chiaroscuro to dawne i nowe kompozycje Ralpha Townera, improwizacje oraz „Blue In Green” z „Kind of Blue” Milesa Davisa.
Kolekcja Królowej jazzowej wokalizy – "Absolutely Essential" oferuje 60 najlepszych nagrań, w tym "A-tisket, A-Tasket", "Love & Kisses" i wiele innych Trzy płytowy box zawierający 60 utworów Królowej i cena, która skusi każdego.
DBA to Derringer, Bogert & Appice, a album "The Sky Is Falling" został wydany w 2001 roku w wytwórni Steamhammer (z tytułem "Doin 'Business As ..."). Teraz wznowiony z dwoma dodatkowymi utworami na żywo. To trio tworzyli - renomowany gitarzysta i producent Rick Derringer, były basista Vanilla Fudge Tim Bogert i Rock & Roll über-perkusista Carmine Appice. "The Sky Is Falling" to hard rockowy album z dobrze napisanymi kompozycjami, świetną produkcją, doskonałym wokalem i muzykalnością. 17 lat po wydaniu tego albumu muzyka wciąż brzmi świetnie. Oferuje doskonałe melodie i harmonie wokalne. Tracklista: 1. Blood From A Stone 2. The Sky Is Falling 3. Grey Day 4. Everybody's Comin' 5. Bye Bye Baby 6. Telling Me Lies 7. Dawn Of Love 8. Turn On The Light 9. Boys Night Out 10. Alone Now 11. Rapsody In Red 12. Hang On Sloopy 13. Rock 'N' Roll Hoochie Coo
Numb.er jest dźwiękowym dziełem fotografa i artysty wizualnego z siedzibą w Los Angeles, Jeffa Friborga. Mając doświadczenie w projektowaniu graficznym, Friborg nasyca swoją pracę wyczuciem kompozycji architektonicznej, nakładając na siebie kanciaste gitarowe riffy i analogowe syntezatory ponad pulsującą perkusją i napędzającym basem. Fribourg rozwinął swój romans z syntezatorami i jego otwarte podejście do muzyki jako członek-założyciel LA Punk. Jednak dopiero dzięki stworzeniu Numb.er udało mu się w pełni poznać jego eklektyczne muzyczne skłonności. Łącząc elementy punków, shoegazów i postpunków, projekt nigdy nie jest oparty na pojedynczym światopoglądzie, pozwalając wizji Friborga dotrzeć wszędzie, bez żadnego ironii i wymuszeń. Wraz z wydaniem „Goodbye”, pierwszej płyty zespołu, Numb.er oferuje genialny dokument dźwiękowy, który pozwolił im maksymalizować potencjał twórczy studia, pozostając wiernym dynamicznemu i porywającym brzmieniom na żywo. Miksowany i zmasterowany przez Mikey Young z Total Control, Numb.er przyjmuje starannie zorkiestrowane podejście do chaosu i dodaje subtelny talent Friborga do niezapomnianych haczyków i delikatnych, melodyjnych fragmentów.