Utwory wokalne renesansu w wykonaniu zespołu Huelgas Ensemble pod dyrekcją Paula Van Nevela. Program płyty oparty jest muzyczną ilustracją biografii słynnego hiszpańskiego malarza Francisco de Zurbarána (1598-1664).
Sony Classical zaprasza do wysłuchania albumu Vocalise w wykonaniu doskonałej sopranistki Nurii Rial oraz 8 wiolonczelistów ze słynnej Sinfonieorchester Basel. W programie usłyszymy interesujący wybór utworów katalońskich, hiszpańskich i argentyńskich. Urodzona w 1975 roku Nuria Rial należy do najbardziej cenionych głosów, o czym świadczą występy z uznanymi zespołami i orkiestrami m.in. takimi jak: Il Giardino Armonico, Simphonieorchester Basel czy Les Musiciens du Louvre. Jako solistka śpiewała pod batutą między innymi Rene Jacobsa, Giovanni Antoniniego, Paula Goodwina, Pierre’a Cao, Howarda Griffithsa,Thomasa Hengelbrocka. Potwierdzeniem jej wybitnego talenu były występy na najważniejszych festiwalach europejskich, jak również koncerty w Boliwii, Meksyku, Izraelu i na Kubie.
Paul Motian utworzył to trio dla potrzeb specjalnego projektu w nowojorskim Village Vanguard w lutym 2009r. Z trwających tydzień nagrań koncertowych Motian i producent Manfred Eicher wybrali materiał prezentowany teraz na Lost In A Dream. Ballady Paula są szeroko otwarte na improwizacyjne ingerencje oraz znakomicie pozwalają na pokazanie specyficznych zdolności muzyków - Chrisa Potter i Jasona Morana.
Reedycja dziewiątego solowego albumu legendarnego Sir Paula McCartneya. Album Off The Ground został wydany w 1993 roku jako Jego pierwszy studyjny album lat 90tych; jest następstwem uznanego wcześniej albumu Flowers in the Dirt z 1989. Paul nagrał ten album w studio w formie „live”, to znaczy wszystkie utwory zostały nagrane w całości z udziałem całego zespołu jednocześnie. To bardzo znaczący album w karierze Paula McCartney. Obowiązkowa pozycja na półce fanów jego muzyki.
Nagrania muzyki wokalnej Heinricha Schutza, największego niemieckiego kompozytora przed Bachem, w wykonaniu zespołu Ars Nova Copenhagen pod dyrekcją Paula Hilliera.
Kompozycje religijne flamandzkiego kompozytora tworzącego we Włoszech w XVI wieku. Msza Cipriano de Rore w wykonaniu zespołu Huelgas-Ensemble pod dyrekcją Paula Van Nevela.
„Młoda Polska 2” czyli kontynuacja składanki z najciekawszymi zjawiskami na polskiej scenie muzycznej. Na dwóch płytach usłyszymy jeszcze większą dawkę młodej energii. Przed Wami podróż między rockowym graniem, hiphopowym sznytem, elektronicznym brzmieniem, a wszystko to doprawione swobodą muzycznych poszukiwań, których nie sposób zaszufladkować. W rolach głównych: Fisz/Emade/Tworzywo, Daria Zawiałow, Julia Pietrucha, Dawid Podsiadło, Miuosa, Paula i Karol, Bovska i wielu, wielu innych. Młoda Polska to ONI! Tracklista: CD 1 1. Daria Zawiałow - Malinowy chruśniak 2. Fisz Emade Tworzywo – Telefon 3. Bovska – Kaktus 4. Julia Pietrucha – On My Own 5. Piotr Zioła – Safari 6. Pustki – O krok 7. Paula i Karol – Our Town 8. Krzysztof Zalewski - Miłość Miłość 9. Ten Typ Mes – Jak nikt 10. Shy Albatros – Moonlight 11. Endy Yden - Are You a Wizard? 12. Bisquit – Prawda 13. Anna Olivia Livki - Abby!Abby! (Choir Girl Remix) 14. Natalia Nykiel – Error 15. Bemy – Time 16. Rosalie. – Pozwól 17. BOWNIK – Delfina 18. Lilly Hates Roses – Mokotów 19. Pablopavo i Ludziki – Ostatni dzień sierpnia 20. Zagi – Piesek CD 2 1. Dawid Podsiadło - Pastempomat 2. Marcelina feat. Piotr Rogucki – Karmelove 3. Oxford Drama – 110 4. Miuosh & Nosowska – Tramwaje i Gwiazdy 5. Bisz / Radex – Potlacz 6. Wojtek Mazolewski feat. Justyna Święs - Organizmy piękne 7. Romantic Fellas - First Lover 8. Marika feat. Grubson – Niebieski ptak 9. A_gim – Rajka 10. Salk – Dizonaur 11. Sonar – Pętle 12. Łaki Łan – Pola Ar 13. Ballady i Romanse – Przyszłam do miasta 14. MaJLo feat. Ralph Kaminski – Lights 15. Bokka – Town Of Strangers 16. Soniamiki – Lemoniada 17. Jazzpospolita feat. Paulina Przybysz – Combination 18. Holak – Analogowe serce 19. Bitamina – Dom
Sześciopłytowy box zawiera pochodzące z lat 1972-1984 płyty Conception Vessel, Tribute, Dance, Le Voyage, Psalm i It Should’ve Happened A Long Time Ago. Występy perkusisty, Paula Motiana, z wybitnymi zespołami Bila Evansa i Paula Bleya zapewniły temu artyście miejsce w encyklopediach historii jazzu. Ale dopiero ECM zaproponowało Motianowi, by nagrał płytę z własnym składem firmowanym jego nazwiskiem. Conception Vessel otworzyło drzwi kreatywności. Na wszystkich płytach słyszymy nie tylko ewolucję zespołów Motiana, ale też jesteśmy świadkami narodzin istniejącego wciąż Motian/Frisell/Lovano trio, jak i towarzyszymy muzycznemu rozwojowi wielu wyjątkowych twórców jazzowych. W muzyce Paula wspomnienia tureckich i ormiańskich melodii, które słyszał w dzieciństwie, przefiltrowane zostały przez stylistykę jazzu.
Jedno z najwybitniejszych wykonań Haendlowskich suit klawesynowych, cenionych zarówno za grę Paula Nicholsona jak i za jakość nagrania. Płyta zdobyła uznanie prestiżowego BBC Radio 3.
THERE GOES RHYMIN’ SIMON (1973) Producenci: Paul Simon, Phil Ramone, Roy Halee i in. Inżynier dźwięku: Phil Ramone, Roy Halee i in. Jeżeli pierwszy solowy album Paula Simona (PAUL SIMON) był zaledwie zalążkiem fantastycznej kariery artysty po rozpadzie duetu Simon & Garfunkel, to na drugim wszystkie jego pomysły rozkwitają w imponującym stylu. Pierwszy singiel, hit # 2 Kodachrome nawiązywał stylem do czasów rock’n’rolla. Przejmujące Tenderness (z udziałem kwartetu wokalnego The Dixie Hummingbirds) to kompozycja stylizowana na muzykę soul i kontynuująca tradycję standardu Try A Little Tenderness, znanego choćby z nagrań Otisa Reddinga i Arethy Franklin, ale także Franka Sinatry i Roda Stewarta. Kontynuacją tych czarnych inspiracji jest nagranie Take Me to the Mardi Gras – hołd złożony muzyce Nowego Orleanu. Mistrzowska forma tego nagrania sprawia, że utwór – rozpoczynający się na głos i gitarę akustyczną – rozwija się do pełnego fajerwerku orkiestry jazzowej. Dodatkową atrakcją jest gościnny występ kaznodziei, Rev. Claude Jetera, wykonującego niezwykłą partie wokalną falsetem. Folkowy rodowód Paula Simona potwierdza piosenka Was A Sunny Day, nagrana w bliskiej, „górskiej” harmonii – chodzi oczywiście o Apallachy – z siostrami Roche (swego czasu studentkami Paula Simona na New York University, gdzie po rozpadzie duetu Simon & Garfunkel nauczał… po prostu pisania piosenek). Czasy duetu Simon & Garfunkel powracają w brzmieniu utworu Learn How To Fall (gitara i organy), natomiast kołysanka St. Judy’s Comet z podkreślonymi pogłosem akcentami fortepianu elektrycznego zapowiada brzmienie następnej płyty artysty. Inwencję poetycką Paula Simona najkrócej oddaje aforystyczny tytuł piosenki One Man's Ceiling Is Another Man's Floor [Sufit jednego to podłoga drugiego]. Po prostu ogólna teoria względności – w jednym zdaniu! I tylko malkontenci zwracają uwagę, że zasada nie sprawdza się na parterze i ostatnim piętrze (warunki ekstremalne). Zwraca uwagę niekonwencjonalne zakończenie instrumentalne tej kompozycji. Niedocenioną perłą z tego albumu była piosenka Something So Right – szczęśliwie przypomniały o niej wokalistki: Phoebe Snow, Trisha Yerwood oraz Annie Lennox, która wydała ją nawet na singlu promującym znakomity album MEDUSA (1995). Trzy piosenki z THERE GOES RHYMIN’ SIMON wchodzą do kanonu artysty (numer w nawiasach oznacza miejsce na liście US Hot 100 Singles Chart): Kodachrome (#2) Rytmiczna, wesoła piosenka opowiada o wspomnieniach zapisanych na starych zdjęciach, głównie o szkole i o dziewczętach, które traciły wiele ze swojej powabności na czarno-białych fotografiach. Refren wykorzystuje nazwę handlową Kodachrome 64 (slajdy), popularnego filmu 35 mm utożsamianego w latach 70. z „naturalnymi kolorami”. Firma Kodak nakazała zastosowanie znaku handlowego przy tytule piosenki, a sama użyła jej w reklamach dopiero pod koniec lat 90. Piosenka dotarła do drugiego miejsca na liście US Hot 100 magazynu Billboard (i zajęła pierwsze na liście kanadyjskiej) natomiast w Wielkiej Brytanii w ogóle nie została wydana na singlu, ponieważ BBC odmówiło emitowania utworu, który zawierał nazwę handlową (niezgodne ze statutem mediów publicznych). Loves Me Like A Rock (#2, złota płyta) Kolejny wielki hit z drugiego albumu Paula Simona jest także piosenką żartobliwą i mówi o miłości (matczynej, ale niekoniecznie) bez względu na wiek i zajmowaną pozycję – po prezydenta USA włącznie. Artysta w genialny sposób wykorzystał murzyńską grupę wokalną The Dixie Hummingbirds w technice call & response. Zaskoczeniem było użycie świeckiego tekstu w ramach tak religijnej muzyki. American Tune (#35) Jeden z najważniejszych utworów w całym dorobku Paula Simona, uznany przez magazyn Rolling Stone za „Piosenkę roku 1973”. Refleksja nad samotnością życia we współczesnej Ameryce sięga do czasów pierwszych pielgrzymów, którzy przybyli w 1620 roku na galeonie „Mayflower”. Kontekst ów uzasadnia zapożyczenie w warstwie muzycznej: część linii melodycznej zwrotki pochodzi z „Pasji wg Św. Mateusza” Jana Sebastiana Bacha. Poruszająca wizja „Statuy Wolności odpływającej za morze” to obraz alienacji pokolenia obudzonego z amerykańskiego snu przez aferę Watergate. Znani muzycy, którzy wzięli udział w nagraniach (wybór): The Dixie Hummingbirds (męska grupa wokalna gospel), wielebny Claude Jeter (falset), Maggie & Terry Roche (duet wokalny, później The Roches), Onward Brass Band (nowoorleańska orkiestra dęta), Quincy Jones (aranżacje sekcji smyczkowej), Allen Toussaint (aranżacje sekcji dętej), Airto Moreira (instrumenty perkusyjne), David Spinozza (gitara), Bob James (klawisze), Rick Marotta (perkusja) Album # 2 w USA, na czwartym miejscu w Wielkiej Brytanii.