Kolejna płyta prezentująca dorobek Pawła Łukaszewskiego (DUX Łukaszewski Collection). Charakterystyczny język stylistyczny Łukaszewskiego, bliski jest takim artystom jak Arvo Pärt, John Tavener czy Mikołaj Górecki, a jednocześnie bardzo mocno nawiązuje do przed-nowożytnych tradycji renesansowej muzyki wokalnej i chorału gregoriańskiego.
Kolejna pozycja z hiszpańskiej firmy Cantus, przypominająca najlepsze nagrania tego wydawnictwa. Oprócz muzycznego mistrzostwa jest to także niezwykle atrakcyjna edycja z obszerną książeczką pełną wnikliwych uwag, pięknych zdjęć i ilustracji oraz ciekawych anegdot. Płyta poświęcona w całości brzmieniu gitary renesansowej, instrumentu wynalezionego w połowie XVI wieku w Hiszpanii. Jest to światowa premiera, w której fascynujący repertuar muzyki renesansowej odżywa w rękach Michaela Craddocka. Prawdziwy skarb dla miłośników muzyki dawnej.
Muzyczne ramy płyty les Escapades tworzą łacińskie introity, przeznaczone na cztery niedziele adwentowe. Zespół wybrał dobrze znane utwory autorstwa starych mistrzów, Praetoriusa, Eccarda, Lasso i Izaaka. Są one interpretowane w zwyczajowej renesansowej praktyce alternatim, dzięki czemu możliwe jest zróżnicowane części przeznaczonej na viole da gamba i dwóch solistów wokalnych, co uwydatnia zawarte w pieśniach niuanse.
Cipriano de Rore (1515-1565), kompozytor z kręgu renesansowej polifonii franko-flamandzkiej, wywarł duży wpływ swoją twórczością na europejską muzykę wieku XVI. Był uczniem Adriana Willaerta, kapelmistrzem w kościele św. Marka w Wenecji i kompozytorem na dworze księcia d’Este w Ferrarze. W przypadku nagranej na płycie tytułowej mszy „Doulce Mémoire” mamy do czynienia z inspiracją, którą Cipriano zaczerpnął od francuskiego kompozytora Pierre Sandrin’a. Jego chanson „Doulce Memoire” była w XVI wieku jedną z najbardziej popularnych pieśni. Tego typu „zapożyczenia” i opracowywanie w cyklu mszalnym stanowiło praktykę powszechną. Motety religijne były często zależne od gustów pracodawcy. Kompozycje Cipriano w dużej mierze to odzwierciedlają w odniesieniu do księcia z Ferrary. Nie tylko zachwyca ich piękna polifonia, ale także fragmenty zaskakujące, bardziej „namiętne” muzycznie. Kompozytor bowiem „mieszał” emocjonalność świeckich madrygałów ze sferą motetowego sacrum. Różnorodność, cieniowanie, subtelność, a jednocześnie dyscyplina i przejrzystość polifoniczna charakteryzują utwory Cipriano de Rore. I jest to słyszalne w zachwycającej interpretacji muzyków zespołu Laudantes Consort. Nie tylko dla koneserów muzyki renesansowej.
Piąta część wolumenu poświęconego jednemu z mistrzów polifonii renesansowej - Palestrinie. Wybór jego dzieł śpiewa jeden z najwybitniejszych zespołów, specjalizujących się w renesansowej polifonii, The Sixteen, jak zawsze pod opieką genialnego Harry Christophersa.
Na płycie nagrane są utwory sakralne od śreniowiecza (chorał gregoriański) do polifonii renesansowej w wykonaniu zespołu Obsidienne pod dyrekcją Emmanuela Bonnardot.
Jeden z najlepszych zespołów wokalnych na świecie, The Hilliard Ensemble, cieszy się sławą zarówno w dziedzinie muzyki dawnej, jak i współczesnej. Program prezentuje przykłady świadczące o ich wyjątkowym stylu i wysokim kunszcie. Oś albumu stanowi dzieło zamówione przez zespół u współczesnego brytyjskiego kompozytora, Rogera Marsha: Il Cor Tristo, będące opracowaniem Pieśni XXXII i XXXIII z Piekła Dantego, które z powodzeniem miesza tradycje muzyki renesansowej z idiomem współczesnym. Punkt odniesienia dla kompozycji Marsha stanowią cykle madrygałów szesnastowiecznych kompozytorów włoskich, Bernarda Pisano (1490-1548) i Jacoba Arcadelta (ok. 1507-1568). Jak to zwykle bywa w przypadku Hilliard Ensemble, przejście między starym a nowym odbywa się niezauważalnie.
Wybitny kompozytor pochodzenia franko. flamandzkiego Pierre de la Rue, urodzony w 1460 w Tournai, zmarł w 1518 roku w Kortrijk, trudnił się on w muzyce klasycznej, oraz renesansowej. Nauki pobierał u Johannesa Ockeghema. Następnie jego drogi zeszły się z nadworną kapelą dworu burgundzkiego.
Po dwuletniej przerwie, przerwanej tylko dwoma premierowymi nagraniami na firmową składankę 4AD "Lonely Is An Eyesore" (1986), trzeci album Dead Can Dance praktycznie wprowadza grupę Lisy Gerrard i Brendana Pery'ego w okres twórczej dojrzałości. Kultowy sukces "Spleen And Ideal" zapewne zniwelował wszelkie obiekcje ze strony kierownictwa 4AD, dotyczące finansowania projektów DCD. Na tej płycie z 1987 roku pojawiają się sekcje smyczków i instrumentów dętych, a podział albumu na dwie równorzędne części - zagospodarowane przez Gerrard i Perry'ego - podkreśla pewną odmienność obu artystów (i wtedy jeszcze życiowych partnerów) w podejściu do muzyki. Perry konsekwentnie pozostaje wierny tradycji zachodu, ze szczególnym podkreśleniem mistyki i tajemniczości muzyki średniowiecznej oraz dworskiej elegancji muzyki renesansowej, podczas gdy Gerrard z jednej strony ukazuje fascynację raczej muzyką romantyczną w jej monumentalnym, wagnerowskim wydaniu ("Dawn Of The Iconoclast"), a z drugiej - coraz śmielej (jak choćby w "Cantara") nasyca sygnowane przez siebie utwory etnicznymi dźwiękami, brzmieniami i klimatami.Uwaga: Wszystkie albumy z tej reedycji Dead Can Dance zostały zremasterowane przez MFSL (Mobile Fidelity Sound Laboratory), jeden z najbardziej liczących się labeli w USA.