Pierwsze na CD wydanie albumu nagranego przez ojca brytyjskiego bluesa w klubie Whiskey A Go Go w Los Angeles w 1972 roku, który właśnie rozpoczął głębszy i owocny flirt z muzyką o jazowym rodowodzie. "Moving On" w pełni zasługuje na porównanie z klasycznym "The Turning Point".
Annie Clark, bo tak brzmi prawdziwe nazwisko St. Vincent, tłumaczy wybór swego pseudonimu w sposób prosty i rozbrajający. Jej zdaniem ktoś taki jak Annie Clark, to osoba, jaką raczej kojarzy się z kimś, kto codziennie zanosi brudną bieliznę do automatycznej pralni, a nie z działalnością sceniczną. I to o pewnych solennych ambicjach. Annie nie chce udawać prostej dziewuchy śpiewającej folk, ani też ukrywać swojego pochodzenia z klasy średniej. Specjalizuje się w piosence rzeczywiście sięgającej korzeniami amerykańskiej muzyki ludowej, ale też przywodzącej na myśl równie długą tradycję songów o zdecydowanie poetyckim, artystowskim rodowodzie. Jak bardzo jest ona ceniona w muzycznym świecie Ameryki Północnej świadczy fakt, że występowała jako support na trasie z Arcade Fire, a niebawem ma pojawić się w prestiżowym show Davida Lettermana. Droga do debiutu tej urodzonej w Oklahomie, a wychowanej na przedmieściach Dallas pieśniarki nie była być może długa, lecz obfitowała w znaczące momenty.
Niegdysiejszy lider kultowej formacji Van Der Graaf Generator, od 1971 roku nagrywający regularnie solowe albumy, na początku tego nowego stulecia odkrył jakby zupełnie nowe terytoria dla swej sztuki, osiągając wyżyny niedostępne dla często będących pod jego wpływem młodszych wykonawców, takich grup jak Coldplay czy Keane z tego grona nie wyłączając. Kolejne albumy tego nowego rzutu, "Clutch" (2002), "Incoherence" (2004) i - nagrany już po ciężkim zawale serca - "Singularity" (2006) to małe arcydzieła, w których klarowność muzycznej formy, elegancja melodyczna, naturalna skłonność do przydawania swym kompozycjom epickiego i teatralnego rysu o rodowodzie z lat 70. płynnie łączy się z już na wskoś współczesnymi mrocznymi klimatami. Taki zwłąszcza był niecierpliwie oczekiwany, pozawałowy "Singularity", nagrany w całości przez Hammilla i kończący się w iście apokaliptyczny sposób. Czy więc jego następca, niniejszy "Thin Air" miałby więc przynieść cykl postapokaliptycznych pejzaży?
Ariel Pink powraca z nowym albumem. Album, który trwa 69 minut i przynosi 17 utworów, opowiada o romansach, morderstwie, księżniczce żabie oraz galaretce Jell-O. Chociaż to jest pierwszy "solowy" album, sygnowany tylko moim nazwiskiem, jest to zdecydowanie najmniej "solowy" album ze wszystkich, które nagrałem - mówi sam muzyk. Pom pom przynosi współpracę z legendarnym Kimem Fowley`em, a takie piosenki jak Jell-O i Plastic Raincoats In The Pig Parade, powstały w szpitalu, gdzie Fowley toczy swoją walkę z rakiem. Na płycie nie zabrakło też radosnego popu (Put Your Number In My Phone, Dayzed Inn Daydreams), przybrudzonej muzyki o punkowym rodowodzie (Goth Bomb, Negativ Ed), a nawet dubowej psychodelii (Dinosaur Carebears). Wszystkie te elementy mogą sprawić, że pom pom będzie uznany za swoisty opus magnum Ariel Pink. Pom pom to trzeci po nagranych z Haunted Graffiti Before Today (2010) i Mature Themes (2012) album, który ukazuje się nakładem wytwórni 4AD.
Ariel Pink powraca z nowym albumem. Album, który trwa 69 minut i przynosi 17 utworów, opowiada o romansach, morderstwie, księżniczce żabie oraz galaretce Jell-O. Chociaż to jest pierwszy "solowy" album, sygnowany tylko moim nazwiskiem, jest to zdecydowanie najmniej "solowy" album ze wszystkich, które nagrałem - mówi sam muzyk. Pom pom przynosi współpracę z legendarnym Kimem Fowley`em, a takie piosenki jak Jell-O i Plastic Raincoats In The Pig Parade, powstały w szpitalu, gdzie Fowley toczy swoją walkę z rakiem. Na płycie nie zabrakło też radosnego popu (Put Your Number In My Phone, Dayzed Inn Daydreams), przybrudzonej muzyki o punkowym rodowodzie (Goth Bomb, Negativ Ed), a nawet dubowej psychodelii (Dinosaur Carebears). Wszystkie te elementy mogą sprawić, że pom pom będzie uznany za swoisty opus magnum Ariel Pink. Pom pom to trzeci po nagranych z Haunted Graffiti Before Today (2010) i Mature Themes (2012) album, który ukazuje się nakładem wytwórni 4AD.
Prince'owi zawsze dobrze pracowało się z kobietami. Przed laty nagrał wielkie piosenki i płyty z The Revolution, grupą, w której kluczowe role odgrywały Wendy Melvoin i Lisa Coleman. Po latach Książę znów stworzył projekt z paniami, który ochrzczono nazwą 3rdEyeGirl. Tuzin piosenek na płytę wraz z Prince'em nagrały: amerykańska perkusistka Hannah Ford, pochodząca z Kanady gitarzystka Donna Grantis oraz duńska basistka Ida Nielsen. Za brzmienie odpowiadają Książę oraz Joshua Welton.Album "Plectrumelectrum" zawierać będzie piosenki o bardziej funkowo-rockowym rodowodzie. Kilka z nich Książę ujawnił w minionych paru miesiącach, choćby "Pretzelbodylogic" i "Fixurlifeup".Tracklista:Side A:1. Wow2. Pretzelbodylogic3. Aintturninround4. Plectrumelectrum5. Whitecaps6. FixurlifeupSide B:1. Boytrouble2. Stopthistrain3. Anotherlove4. Tictactoe5. Marz6. Funknroll