Ronnie Earl jest według wielu opinii najlepszym gitarzystą jaki kiedykolwiek pojawił się w muzyce rockowej. Urodził się 10 marca 1953 roku w Nowym Jorku. Z pochodzenia jest Węgrem (właściwe nazwisko - Horvath, ojciec - Akos, matka - Mutcika). Jako dziecko uczył się grać na fortepianie. Interesował się muzyką jazzową, głównie twórczością John'a Coltrane'a, Sonny'ego Rollins'a, West'a Montgomery'ego i Charles'a Mingus'a. Wiele wolnych chwil spędzał w różnych klubach jazzowych, głownie w "Village Vanguard". W 1974 roku przeniósł się do Bostonu, by podjąć studia na jednym z bostońskich uniwersytetów. W 1975 roku przypadkowo znalazł się w jednym z bostońskich klubów bluesowych, na koncercie Muddy'ego Waters'a. Koncert ten zafascynował go do tego stopnia, że od tej chwili zaczął słuchać wyłącznie płyt bluesowych (głownie B.B. King'a, Alberta King'a, Magic'a Sam'a, Otis'a Rush'a, Buddy'ego Guy'a oraz T-Bone'a Walker'a). Postanowił, że będzie grał bluesa, zaczął więc intensywnie ćwiczyć grę na gitarze.W 1977 roku założył swój pierwszy zespół - Guitar Johnny& The Rythm Rockers. W latach 80-tych Ronnie Earl był już członkiem wysoko cenionego w USA big-bandu blusowo-jazzowego Roomful of Blues, gdzie w 1979 roku zastąpił samego Duke'a Robillard'a. W zespole tym występował przez 8 lat, stając się jego pierwszoplanową postacią. Roomful of Blues z Ronnie Earl'em w składzie zagrał niezliczone ilości koncertów (wg. niektórych źródeł do 300 rocznie) oraz nagrał 6 płyt. W 1987 roku Ronnie Earl opuścił szeregi Roomful of Blues i poświęcił się karierze solowej. Założył własny zespół - Ronnie Earl & The Broadcasters. Okres od 1993 do 1997 roku jest bezsprzecznie najlepszym okresem w karierze Ronnie'go Earl'a. Zdobył w tym czasie kilka prestiżowych nagród: w corocznej ankiecie pisma "Down Beat" płyta "Grateful Hearts: Blues & Ballads" została uznana za "Album roku", dwukrotnie uhonorowano go bardzo liczącą się nagrodą W.C. Handy'ego (tzw. "Bluesowy Oskar") dla najlepszego bluesowego gitarzysty roku (1997 i 1998). Ronnie Earl będąc wspaniałym muzykiem występował i nagrywał w doborowym towarzystwie. Oprócz muzyków wymienionych w powyższym tekście, w różnych składach The Broadcasters lub gościnnie na płytach Ronnie'go Earl'a wystąpili: Kaz Kazanoff, Jerry Portnoy, Darrell Nulisch, Ron Levy, Curtis Salgado, Robert Jr. Lockwood, David "Fathead" Newman i wielu innych. Ale i Ronnie Earl bardzo chętnie był zapraszany przez innych wykonawców do udziału w sesjach nagraniowych do ich płyt. Materiał został zarejestrowany w systemie DSD (Direct Stream Digital). Tracklista:1. Churchin'2. Catfish Blues3. Idle Moments4. Thembi5. Blues for Shawn6. Glimpses of Serenity7. Lunch at R&M's8. Song for a Brother9. Belladonna10. Blues on a Sunday11. Amazing Grace

• Wykonawca Earl Ronnie
• Data premiery 2016-02-10
• Nośnik CD

Ameryka dała światu wielu znakomitych gitarzystów i mnóstwo kapitalnych zespołów hardrockowych. Niektóre z nich, niesłusznie!, żyją w pamięci tylko pasjonatów gatunku. A z pewnością zasługują na to, by je lepiej poznać i rozkoszować się ich muzyką. Do takich należy choćby grupa Montrose, stworzona przez świetnego gitarzystę Ronniego Montrose'a. Ronnie to znakomity muzyk, wcześniej współpracownik takich mistrzów, jak Van Morrison i Edgar Winter. W 1973 roku postanowił zacząć działać na własny rachunek. Stworzył zespół, któremu dał swoje nazwisko. W jego składzie znalazł się młodziutki i mało wówczas znany wokalista Sammy Hagar. Wydana w 1973 roku debiutancka płyta, "Montrose", może nie powaliła pod kątem wielkości sprzedaży, lecz z pewnością przyprawiła wielu o wytrzeszcz oczu z powodu zdumienia poziomem muzycznym. Dziś krążek jest uznawany za jeden z kluczowych dla hard rocka i heavy metalu. Świetny głos Sammy'ego, genialna gra na gitarze Ronniego, a do tego rewelacyjna sekcja rytmiczna Bill Church / Denny Carmassi, zrobiła powalające wrażenie na krytykach. Numer "Space Station #5" po latach przerobili Iron Maiden. Debiut wyprodukował Ted Templeman, który później zasłynął jako producent… Van Halen, z którymi lata później związał się Sammy. Poziomu z pierwszego krążka nie udało się już Montrose powtórzyć. Po drugim albumie "Paper Money" z 1974 roku odszedł Sammy Hagar, uznając, jak się okazało słusznie, że ten zespół już wiele nie zwojuje. Płyta jest poza tym mniej hardrockowa, więcej na niej delikatniejszego, popowego wręcz grania. Montrose na swoją dwójkę nagrali kilka coverów, w tym "Connection" The Rolling Stones. Hagara zastąpił Bob James i można go usłyszeć na trzecim wydawnictwie kapeli, "Warner Brothers Presents... Montrose!" z 1975 roku. Zwiastował on powrót do nieco mocniejszego grania, aczkolwiek nie brakowało tu lżejszych, akustycznych momentów. Ronnie przygotował także cover "Twenty Flight Rock" Eddiego Cochrana, który wyszedł naprawdę dobrze. Podobnie "O Lucky Man!" Alana Price'a. Kolejny album z Bobem Jamesem na wokalu to "Jump On It" z 1976 roku, z prowokacyjną, jednoznacznie kojarzącą się seksualnie okładką, która w połączeniu z tytułem nie pozostawia wątpliwości co do tego, co twórca miał na myśli. Materiał, choć miał kilka dobrych momentów, przeszedł praktycznie niezauważony. Dwa lata później, w 1978 roku, Ronnie zaproponował kolejne wydawnictwo. Ukazało się ono sygnowane jego imieniem i nazwiskiem pod tytułem "Open Fire". Płytę wypełniła zupełnie inna, bardziej jazzowa, instrumentalna muzyka, wskazująca na fascynację Jeffem Beckiem i fusion. Sporo tu dźwięków akustycznych, subtelnych. Najważniejsi są jednak współpracownicy Ronniego, a jest wśród nich choćby Edgar Winter. Muzyka oczywiście nie miała szans na sukces komercyjny, lecz wzbudziła podziw tych, którzy cenią u twórców poszukiwania nowych dróg ekspresji, wyczucie stylu. Montrose dzięki tej płycie dostał zaproszenie na wspólne koncerty po Japonii od wielkiego jazzowego perkusisty Tony'ego Williamsa. Miał też okazję współpracować z legendarnym Billym Cobhamem. Niech to będzie najlepszą rekomendacją tego krążka.

• Wykonawca Montrose
• Data premiery 2011-10-17
• Nośnik CD

Historyczny i triumfalny powrót Rolling Stones'ów w Hyde Parku był niewątpliwie wydarzeniem lata. Ponad 100 tysięcy rozentuzjazmowanych fanów w każdym wieku, w jednym parku dla dwóch spektakularnych koncertów - żeby zobaczyć Micka Jagger,'a Keith'a Richards'a, Charlie'go Wattsa i Ronnie'go Wooda. Stonesi dali pięciogwiazdkowy występ, który miał i fanów, i krytyków.

• Wykonawca The Rolling Stones
• Data premiery 2013-11-11
• Nośnik Blu-ray Disc

Historyczny i triumfalny powrót Rolling Stones'ów w Hyde Parku był niewątpliwie wydarzeniem lata. Ponad 100 tysięcy rozentuzjazmowanych fanów w każdym wieku, w jednym parku dla dwóch spektakularnych koncertów - żeby zobaczyć Micka Jagger,'a Keith'a Richards'a, Charlie'go Wattsa i Ronnie'go Wooda. Stonesi dali pięciogwiazdkowy występ, który miał i fanów, i krytyków.

• Wykonawca The Rolling Stones
• Data premiery 2013-11-11
• Nośnik DVD