1. Dr Frutt Bättruef2. Danse d'Appenzell en Ré3. Danse suisse Alpbarock4. Lied des jungen Grafen5. Petit coucou pour orgue6. Dursli und Bäbeli7. Schottisch8. Heiner Sebis Hochzigdanz9. Emmenthaler Hochzeittanz10. Guggisberger11. Bergamasca Alpbarock12. Fantaisie instrumentale sur le ranz des vaches13. De roth Schwyzer14. Danses d'Appenzell en Fa15. Totentanz - Danse des morts16. Hey to the Camp17. Schottisch18. Montferrine
Renaud Capuçon rozszerza swoją szeroko zakrojoną dyskografię koncertową o dwa koncerty skrzypcowe Bartóka. Skomponowane w odstępie prawie trzech dekad mocno ze sobą kontrastują, prezentujac bardzo różne emocjonalnie i muzycznie światy. Wybitnemu skrzypkowi towarzyszy London Symphony Orchestra pod dyrekcją François-Xaviera Rotha. Dyskografia koncertowa Renaud Capuçona obejmuje repertuar od J.S. Bacha do kompozytorów współczesnych. Do tej pory jedynie koncerty Berga i Korngolda reprezentowały pierwszą połowę XX w. w dyskografii artysty, lecz wraz z tym wydaniem do tego gatunku muzyki dołączają dwa dzieła Bartóka. Dyrygent, który poprowadził te nagrania – François-Xavier Roth, wskazuje, że "Te dwa utwory dzieli prawie 30 lat i powstały w bardzo różnych okolicznościach. Poza tym, że oba utwory Bartoka są koncertami na skrzypce solo i orkiestrę, nie ma pomiędzy nimi bezpośredniego porównania". Koncert skrzypcowy nr 1powstał w latach 1907-1908, kiedy Bartók miał zaledwie dwadzieścia kilka lat i jest pełen wylewnej miłości (nieodwzajemnionej) do młodej skrzypaczki Stefi Geyer, której portret zamierzał przedstawić w utworze. Interesowała go również w tym okresie muzyka Debussy’ego i Straussa. Był to początek eksploracji muzyki ludowej, którą badał wraz ze swoim przyjacielem i rodakiem Zoltanem Kodály. Bartók napisał koncert dla Stefi Geyer i na jej prośbę przesłał jej rękopis, ale niestety został on zapomniany i niepublikowany do czasu jego premiery w 1958 r., dwa lata po śmierci Geyer i 13 lat po śmierci Bartóka. "Możemy usłyszeć i poczuć, że pisał ten utwór dla kobiety, w której był namiętnie zakochany", mówi François-Xavier Roth. "Język muzyki jest młodzieńczy, z pięknym prowadzeniem skrzypiec i orkiestry i jest jak dźwięczny instrument. Szczególnie druga część utworu jest wirtuozowska, radosna, pulsująca". Prawie trzy dekady później, w 1936 r., Bartók zaczął komponować drugi koncert skrzypcowy. Jego premiera odbyła się w Amsterdamie w 1939 r. pod dyrekcją Zoltana Székely, dyrygenta Hungarian Quartet i Concertgebouw Orchestra. Pisząc utwór – pochodzący z tego samego okresu co Muzyka na smyczki, perkusję i czelestę oraz Sonata na dwa fortepiany i perkusję – Bartók studiował również partytury ostatnich koncertów skrzypcowych takich kompozytorów jak Berg, Szymanowski i Weill. W następnym roku opuścił rozdartą wojną Europę i wyjechał do USA, gdzie zmarł na białaczkę wkrótce po zakończeniu II wojny światowej. "Wyraźnie słychać, że Drugi koncert jest już utworem bardziej dojrzałego i wyrafinowanego kompozytora" – mówi Roth. "Jest to utwór dłuższy, znacznie bardziej rozwinięty, a faktura orkiestrowa jest bardzo złożona, angażując się w efektowny dialog z solistą; utwór jest pełen kontrastów. Rozpoczyna się od prostej serenady, podczas której skrzypce dominują śpiewnie nad harfą, basem i wiolonczelą, ale w finale orkiestra jest jak potwór, który przeciwstawia się soliście". Capuçon i Roth znają się od lat, ale to nagranie jest pierwszą współpracą z London Symphony Orchestra, której Roth od początku sezonu 2017-2018 jest głównym gościnnym dyrygentem. "Wielkim zaszczytem był dla mnie występ w tym nagraniu" – mówi Roth, Renaud jest obecnie jednym z największych skrzypków, a sesje nagraniowe choć wymagające, były także pełne humoru i radości”. Pod koniec 2017 r. Capuçon wykonał Koncert skrzypcowy nr 2 Bartóka w Berlinie. Roth zadyrygował orkiestrą Staatskapelle. Berliner Morgenpost napisał potem: "Capuçon zaprezentował dźwięk, który, choć zakorzeniony w romantyzmie XIX w., był jednocześnie przesycony klasyczną klarownością (...) Orkiestra Staatskapelle brzmiała jasno, czysto i genialnie, nie wnosząc ani odrobiny nadmiaru czy wybujałego romantyzmu do tej interpretacji. Roth znakomicie rozumiał się z solistą i ustalił szybkie tempo. Wyeksponował instrumenty smyczkowe i dęte i spójnie umiejscowił cudowne wariacje Bartóka (w drugiej części) gdzieś pomiędzy austriackim ekspresjonizmem a francuskim neoklasycyzmem. Na równi z Capuçonem, który podtrzymywał swój romantyczny ton, także orkiestra ukazała swoją odrębność. Artyści uzupełniali się nawzajem. Dzięki Rothowi utwór Bartóka nigdy nie brzmiał zbyt romantycznie, a dzięki Capuçonowi – zbyt nowocześnie".
François-Xavier Roth conducts Les Siècles with the Marguerite Lousie Choir led by Gaetan Jarry in this performance of the opera by Hector Berlioz.
Gabrielle Roth jest uznaną na arenie międzynarodowej reżyserką teatralnym, nauczycielką tańca i badaczem, filozofem i uzdrowicielem. Od 35 lat naucza zasady katharsis poprzez ruch w rytualnych warsztatach teatralnych i występach na całym świecie. Fala, którą opracowała, to medytacja taneczna oparta na pięciu uniwersalnych rytmach: Flowing (kobieta), staccato (mężczyzna), chaos (chaotyczna mieszanka poprzednich dwóch), Lyrical (zabawny) i Stillness (cisza). "Double Wave" przedstawia kompilację dwóch kolejnych fal tanecznych. Autorką wszystkich kompozycji jest Gabrielle Roth. Tracklista: 1. Mother Night (flowing) 2. Road Rock-It (staccato) 3. Snake (chaos) 4. Tsunami Lyrical (lyrical) 5. Shavisana (Stillness) 6. Cloud Mountain (flowing) 7. Tracks (staccato) 8. Tsunami Chaos (chaos) 9. Ghost Dancer (lyrical) 10. Still Chillin' (stillness)
Fly to the Rainbow - drugi album Scorpions wydany w roku 1974. 1. Speedy's Coming - Scorpions, Meine, Klaus2. They Need a Million - Scorpions, Shecnker3. Drifting Sun - Scorpions, Roth, Uli Jon4. Fly People Fly - Scorpions, Schenker, Michael5. This Is My Song - Scorpions, Schenker, Rudolf6. Far Away - Scorpions, Schenker, Michael7. Fly to the Rainbow - Scorpions, Shenker
Tracklista:1. In One Time And Another2. Julian's Ballad3. LTMBBQ4. Sweeter Than The Day5. Irondbound6. Waltz From The Oven7. In The Lounge8. The Beautiful Number 39. The Little Parade10. George's SoloMuzycy:Wayne Horvitz - piano, prepared pianoTimothy Young - 6 & 12 string electric guitarKeith Lowe - acoustic bassAndy Roth - drums
8 Maja 2005 r. w tokijskim International Forum swój koncert zagrała supergrupa G3 - Steve'a Vai'a, Joe Satrianiego i Johna Petrucci'ego (Dream Theater). Prawie trzygodzinny show utrzymany został w znanej już fanom konwencji - najpierw solowe występy poszczególnych gitarzystów, potem ich wspólne jam-session (tym razem usłyszeć można było kawałki m.in. Jimi Hendrixa, ZZ Top czy Deep Purple). Warto dodać że formacja G3, mimo drobnych zmian w składzie, zawsze gromadziła czołówkę światowych gitarzystów - w 1996 roku byli to Satriani, Vai and Eric Johnson (DVD wydane z tej trasy w wielu krajach pokryło się Platyną). W 1997 roku Satriani i Vai połączyli swoje siły z Kenny Wayne Shepherdem i Robertem Frippem, rok później z Uli Jon Roth i byłym gitarzystą Scorpions - Michael Schenker. W 2001 roku skład G3 przedstawiał się jak dzisiaj: Satriani, Vai, Petrucci, z tym że przez pewien okres Petrucci zastąpiony został ponownie Robertem Frippem (z nim G3 zagrali rewelacyjny koncert na warszawskim Torwarze w maju 2004 r.) oraz Yngwie Malmsteenem. Nagrane z tym ostatnim DVD 'G3: Live in Denver' również osiągnęło status platynowy.
Album został wydany przez wytwórnię Haenssler (HC 20001). Tracklista: 1. Suite No. 2 for Flute and Piano 2. Fantasie uber das Lied El Senyor for Flute and Piano 3. Sonata No. 5 for Flute and Piano 4. Fantasie uber die Themen von Arnie Roth for Flute and Piano 5. Sonata Medjugorska for Flute and Piano
Tracklista:1. Intro (Feat. Travis Barker)2. Fair Warning3. Blast That (Feat. Black Milk)4. Shine So Brite5. You Need This Music (Feat. Dwele)6. I Do It for Yawl (Feat. Kardinal Offishall & Little Brother)7. How Long Will It Last? (Feat. Joy Denalane)8. A Dream Come True9. I Still Love You (Feat. Mayer Hawthorne)10. Dontcha Wanna Be (My Neighbor) (Feat. Asher Roth & Colin Munroe)11. No Money Down (Feat. Terese Cook)12. Never Caught Slippin' (Feat. Snoop Dogg & Royce Da 5'9)13. The Cycle (Feat. Joel Ortiz)14. Right Here (Feat. Bilal)
Na swojej pierwszej płycie dla wytwórni ANTI-, „wokalistka wokalistów" Kelly Hogan, wykorzystała doświadczenie zdobyte podczas pracy z Neko Case`em, Andrew Birdem, Mavisem Staplesem, Drive-By Truckers, The Mekons oraz wieloma innymi i przekształciła to w coś zarówno nowego, jaki i klasycznego. Na I Like To Keep Myself In Pain Hogan prezentuje ambitną kolekcję piosenek, wiele stworzonych specjalnie dla niej przez znanych niezależnych kompozytorów, takich jak M. Ward, Vic Chesnutt, Stephin Merritt z The Magnetic Fields, Jon Langford z The Mekons, The Handsome Family, Catherine Irwin z Freakwater, John Wesley Harding, Robbie Fulks, Gabriel Roth, Robyn Hitchcock czy wspomnianego Andrew Bird. Na płycie wspiera ją gwiazdorska grupa muzyków, wśród których znalazły się legendy R&B Booker T Jones i James Gadson (Bill Withers, Marvin Gaye, Beck), a także utalentowane młode wilki w postaci Gabriela Rotha (Daptone Records, The Dap-Kings) czy wieloletni współpracownik Hogan Scott Ligon.