Medea to postać szczególna w życiu Marii Callas. Na zawsze pozostanie związana z jej występami zarówno za czasów świetności La Scali, jak i z okresu, gdy już diwa operę opuszczała. Co ciekawe, Callas zagrała czarodziejkę również w filmie Piera Paolo Passoliniego.
Rejestracja wykonania opery Giacomo Rossiniego, które miało miejsce w mediolańskiej La Scali, w 1988 roku.
Dzieła Verdiego zawsze stanowiły fundament kariery Riccardo Mutiego. Szczególnie na przestrzeni jego 19 lat w La Scali w Mediolanie, kiedy to był dyrektorem muzycznym tego emblematycznego włoskiego teatru operowego. To właśnie z zespołem La Scali Muti nagrał "La forza del destino", dzieło epickie, niezwykle różnorodne, które zawiera w sobie wiele spośród najbardziej wysmakowanych i wysublimowanych inspiracji Verdiego. Sercem opery są przeżycia przeklętych kochanków Leonory i Alvaro, w których role wcielają się tu Mirella Freni i Placido Domingo.
Guy de Mey - belgijski tenor. Jego kariera rozkręciła się w 1975 roku, gdy wygrał Belgian National Pro Civitate competition. Koncertował w mediolańskiej La Scali, operze paryskiej, czy operze w Rhin. Nagrywał ze słynnymi kompozytorami, m.in. Johnem Eliotem Gardinerem, Rene Jacobsem, czy Tonem Koopmanem.
Po 40 latach współpracy z wytwórnią DECCA, mający na swoim koncie ponad 3 miliony sprzedanych albumów płytowych Riccardo Chailly rozpoczyna nowy rozdział swojego życia: od stycznia 2017 będzie zajmował stanowisko dyrektora artystycznego teatru La Scala w Mediolanie, jednego z najbardziej kultowych teatrów operowych na świecie.To jednocześnie triumfalny powrót do rodzinnego miasta: urodzony w Mediolanie Chailly debiutował w La Scali w 1978 jako asystent Claudio Abbado. Ojciec Chailly'ego, Luciano również pełnił stanowisko artystycznego dyrektora La Scali, tworząc w ten sposób podstawy pod rodzinną dynastię.Album Filarmonica Della Scala ukazuje trzy stulecia legendarnego teatru operowego, zawiera uwertury, preludia i intermezza Verdiego, Rossiniego, Pucciniego i wielu innych
Maria Callas po raz pierwszy zaśpiewała w legendarnej La Scali w Mediolanie na otwarcie sezonu 1951-52 (arię I vespri siciliani Verdiego) i bardzo szybko zaczęła być identyfikowana z teatrem, zwłaszcza dzięki produkcjom w reżyserii Luchino Visconti i jego protegowanego Franco Zeffirellego. Z innych realizacji należałoby wymienić jeszcze: "La vestale" Spontiniego w 1954 roku, "La sonnambulę" Belliniego w 1955 oraz wykonaną na finał sezonu w La Scali w 1962 "Medeę" Cherubiniego. Wszystkie spektakle zebrały znakomite recenzje magazynu "Gramophone". Tracklista: Side A La sonnambula (Romani) 1. Compagne, teneri amici … Come per me sereno (Act I) 2. Oh! se una volta sola … Ah! non credea mirarti … Ah! non giunge (Act III) Side B Medea (Hoffmann & Zangarini) 1. Dei tuoi figli (Act I) La vestale (De Jouy & Schmidt) 2. Tu che invoco (Act II) 3. O Nume tutelar (Act II) 4. Caro oggetto (Act III)
W 1939 r., jako 15-letnia uczennica w Atenach, Maria Callas zadebiutowała na scenie w wymagającej roli Santuzzy z Cavalleria rusticana”. Pięć lat później zaśpiewała z Grecką Operą Narodową. W 1953 r., gdy była już gwiazdą – tuż przed nagraniem “Tosci” – Tullio Serafin obsadził ją w ostatniej chwili w zastępstwie niedysponowanej wokalistki w jednoaktówce Mascagneigo w La Scali. Rezultatem było ragranie, w którym pełnokrwisty weryzm wzniesiony został na interpretacyjny szczyt.
Tak jak Łucja z Lammermooru i Elvira (Purytanie), Amina, delikatna heroina z opery “La sonnambula”, to rola, z którą zmierzyć się musi każda wokalistka obdarzona sopranem koloraturowym. Callas wniosła do niej nową jakość i subtelność, gdy Luchino Visconti wystawił dla niej tę operę w La Scali w 1955 r. Nagranie zostało dokonane dwa lata później, gdy przedstawienie wznowiono.
Requiem Verdiego w obsadzie marzeń: soliści, orkiestra mediolańskiej La Scali i jeden z największych dyrygentów dyrygenci naszych czasów!
Maria Callas po raz pierwszy zaśpiewała w legendarnej La Scali w Mediolanie na otwarcie sezonu 1951-52 (arię I vespri siciliani Verdiego) i bardzo szybko zaczęła być identyfikowana z teatrem, zwłaszcza dzięki produkcjom w reżyserii Luchino Visconti i jego protegowanego Franco Zeffirellego. Z innych realizacji należałoby wymienić jeszcze: "La vestale" Spontiniego w 1954 roku, "La sonnambulę" Belliniego w 1955 oraz wykonaną na finał sezonu w La Scali w 1962 "Medeę" Cherubiniego. Wszystkie spektakle zebrały znakomite recenzje magazynu "Gramophone". Tracklista: Side A La sonnambula (Romani) 1. Compagne, teneri amici … Come per me sereno (Act I) 2. Oh! se una volta sola … Ah! non credea mirarti … Ah! non giunge (Act III) Side B Medea (Hoffmann & Zangarini) 1. Dei tuoi figli (Act I) La vestale (De Jouy & Schmidt) 2. Tu che invoco (Act II) 3. O Nume tutelar (Act II) 4. Caro oggetto (Act III)