Utwory na lutnię solo kompozytora epoki wczesnego baroku Giovanniego Girolamo Kapsbergera. Wykonawca to włoski lutnista Stefano Maiorana, tutaj gra na instrumencie zwanym chitarrone.
Tak jak Norma, rola Leonory z “Il trovatore” wymaga zarówno umiejętności śpiewu bel canto, jak i wyjątkowej głębi wokalnej i dramatycznej. Jednakże Callas wykonywała ją zaledwie ok. 20 razy. To nagranie – w którym ona, Fedora Barbieri, Giuseppe fi Stefano i Roland Panerai stworzyli wyjątkowy kwartet pierwszoplanowych głosów – jest także jej pożegnaniem z pełnymi rolami operowymi. Kończy również jej współpracę z Herbertem von Karajanem.
Stefano Landi był wraz z Claudio Monteverdim nowatorem w dziedzinie opery. Ich dzieła skomponowane na początku XVII wieku dały początek temu gatunkowi muzycznemu. Opera Landiego La morte d’Orfeo oparta jest na micie Orfeusza. Wykonawcy to Cecilia Molinari, Gaia Petrone, Rosina Fabius i Magdalena Pluta - mezzosoprany, Kacper Szelążek - kontratenor, Juan Francisco Gatell i Emiliano Gonzales Toro - tenory, Renato Dolcini - baryton, Alexander Miminoshvili - bas baryton, Salvo Vitale - bas oraz zespół Les Talens Lyriques pod dyrekcją Christophe Rousseta. Reżyseria - Pierre Audi.
Album został zarejestrowany w składzie: Enrico Pieranunzi - piano, Hein Van de Geyn - bass, Hans van Oosterhout - drums, Bert Joris / Fabrizio Basso – trumpet, Stefano D’Anna / Toon Roos - saxophone. Challenge Records dało Enrico możliwość oderwania się od intymności trio i zasugerowało nagranie jego muzyki w kwintecie. Delikatność kompozycji została zachowana i rozszerzona. Ten Kwintet Enrico Pieranunzi daje nam swoje piękne kompozycje w szerokim brzmieniu; zapierające dech w piersiach improwizacje. Muzyka dnia dzisiejszego, muzyka jutra. Od kilku lat Enrico Pieranunzi występuje ze swoim europejskim trio, w którym basista Hein Van de Geyn i perkusista Hans van Oosterhout odgrywają ważną rolę. Hein wydaje się być idealnym odpowiednikiem Enrico: ciepły dźwięk, subtelny, pełen przygód, pełen namiętnej melodii. Hans maluje obraz rytmiczny. Zawsze czujny, zawsze podejmujący muzyczną decyzję, pełen życia. Na trąbkę i flugelhorn został zaproszony Bert Joris. Bert, jeden z najbardziej lirycznych i elastycznych trębaczy na dzisiejszej scenie; znany z wieloletniej współpracy z Philipem Catherine. Na saksofonie tenorowym gra Stefano D’Anna, Cudowny instrumentalista z Palermo. Stefano został uznany za jednego z wiodących graczy na tubach we Włoszech. Jego gra pokazuje dużą dojrzałość. Dźwięk tych dwóch rogów z pewnością nada dodatkowy wymiar muzyce Enrico Pieranunzi. Toon Roos gra na saksofonach. Toon to bardzo szanowana postać na holenderskiej scenie jazzowej, nagradzana przed ukończeniem dwudziestki, został uznany za jednego z ważnych nowych saksofonistów w Europie. Fabrizio Rosso z Rzymu to szybko wschodząca gwiazda na włoskiej scenie. Cudowny instrumentalista, dojrzały improwizator. Album wydała holenderska firma fonograficzna i wytwórnia Challege założona przez Hein van de Geyna , Anne de Jong i Joost Leijena w 1994 roku. Challenge dystrybuuje także wiele niezależnych holenderskich i niemieckich wytwórni jazzowych. Szekspir napisał: „Jeśli muzyka jest pokarmem miłości, graj dalej!”. Dla Challenge Records i jej wytwórni muzyka jest nie tylko pokarmem miłości, ale i samym życiem. Chcemy dzielić się muzyką i namiętnymi historiami naszych artystów w czasach, gdy tak bardzo ich potrzebujemy!. Wytwórnia przywiązuje bardzo wielką wagę do wysokiej jakości brzmienia swoich nagrań. Tracklista: 1. Persona 06:07 2. Don't Forget The Poet 04:28 3. Child Of The Real And Ideal 04:32 4. Coralie 04:57 5. Time's Passage 05:41 6. Newsbreak 05:39 7. A Nameless Gate 05:14 8. With My Heart In A Song 03:02 9. It Speaks For Itself 06:18 10. Hindsight 04:38 11. Seaward 06:22
Pełne, dwupłytowe, nagranie z mediolańskiej La Scali z Marią Callas, Giuseppe di Stefano i Tito Gobbi, prowadzone przez Victora de Sabata, jest nadal uważane za wykonanie idealne. Ponadczasowy dokument dźwiękowy. Obsada: Floria Tosca (Sławna śpiewaczka, sopran) - Maria Callas Mario Cavaradossi (Malarz, tenor) - Giuseppe di Stefano Baron Scarpia (Szef policji, baryton) - Titto Gobbi Cesare Angelotto (Uciekinier, były konsul, bas) - Franco Calabrese Il Sagrestano (Zakrystian, bas/baryton) - Melchiorre Luise Spoletta (Agent policji, tenor) - Angelo Mereuriali Sciarrone (Żandarm, bas) - Dario Caselli Un Carceeriere (Szef więzienia, bas - Dario Caselli Un Pastore (Pastor) - Alvaro Cordoba Orchestra & Coro Del Teatro Alla Scala, Mediolan Victor Sabata - dyrygent
Niekończąca się brutalna death metalowa rzeź sprowadzona na Ziemię przez założony w Rzymie zespół Hideous Divinity. Ich technika sprawia, że ludzie zbierają swoje szczęki z podłogi. Od 30 lat istnienia tego gatunku, nikt nie był wstanie naginać reguł w taki sposób jak ten skład, do którego dołączył Stefano Franceschini z Aborted. To ich 4 płyta studyjna, za pomocą której Włosi otwierają krwawe portale z innego świata.
Paolo Fresu jest aktywnym twórcą muzyki filmowej i teatralnej, nieustannie bierze też udział w projektach innych wykonawców jak choćby Nguyen Le, Ralph Towner, Uri Caine czy Omar Sosa. Swoje albumy nagrywa dla uznanych wytwórni płytowych jak ECM, ACT czy Blue Note, ale prowadzi też własną oficynę wydawniczą Tuk Music. To właśnie jej nakładem ukazał się album „Carpe Diem” - jednego z kilku prowadzonych przez Fresu równolegle zespołów Devil Quartet. Muzycy: Paolo Fresu - trumpet, flugelhorn Bebo Ferra - acoustic guitar Paolino Dalla Porta - bass Stefano Bagnoli - drums Tracklista: 1. Home 2. Carpe Diem 3. In Minore 4. Enero 5. Dum Loquimur, Fugerit Invida Aetas 6. Lines 7. Secret Love 8. Ballata Per Rimbaud 9. Ottobre 10. Un Tema Per Roma 11. Human Requiem 12. Quam Minimum Credula Postero 13. Giulio Libano 14. Un Posto Al Sole
VA: STOJAN GAGOV, DIMITAR KANEV, PHILIP KOUTEV, KIRIL STEFANOV....
W muzyce, którą proponuje nam Pastorale znajdziemy elementy folkloru śródziemnomorskiego czy arabskiego z regionów Andaluzji – jak np. w nagraniu “Sundance in Balkh”. Wyjątkowy rodzaj ekspresji muzycznej Pastorale uzyskany jest dzięki elektronicznej transformacji dźwięku. Eksperymenty na płaszczyźnie preparowania fortepianu wzbogacają zasób możliwości perkusyjnych, jak w “Tanztheater”. “Antifona” jest muzyczną modlitwą a krótki i tytułowy utwór “Pastorale” to piękna i archaiczna pastorałkowa melodia. Na albumie „Pastorale” Stefano Battaglia przypomina nam, że fortepian jest także instrumentem perkusyjnym. Muzyka jest inspirowaną idiomami folklorystycznymi, muzyką liturgiczną i artystycznym montażem.
Tracklista: 1. Anonymous: Adon Haslihot 2. Walter von der Vogelweide: Palästinalied 3. Anonymous: Morenica 4. Alfonso X el Sabio: Des oge mais 5. Alfonso X el Sabio: Por nos de dulta tirar 6. Anonymous: Surah As-Saff; Anonymous: Neva Çeng-i Harbi 7. Yeuda & Ebu Bekir Aga: Ye’oru libbi / Nühüft Yürük Semai 8. Giovanni Felice Sances: Stabat Mater 9. Salomone Rossi: Gagliarda norsina 10. Stefano Landi: Dirindin 11. Carlo Pallavicino: Sinfonia 12. Carlo Pallavicino: In amor 13. Giovanni Legrenzi: Belta 14. Antonio Caldara: Ahi! Come quella 15. Anonymous: Maoz-Tzur 16. Benedetto Marcello: Della vita 17. Anonymous: Gazel 18. Georg Friedrich Händel: Scherzano 19. Anonymous: Halleluya avdei adonai