Po niedawnym sukcesie Selvy Monteverdiego The Sixteen wraz z niezastąpionym Harrym Christophersem nie zwalniają tempa i przedstawiają jeden z najbardziej znaczących zbiorów muzyki sakralnej tego samego kompozytora. Mowa oczywiście o Vespers, dziele wielkim zarówno w koncepcji, jak i konstrukcji; rewolucyjnej techniki cantando, które to zebrane razem przyniosły oszałamiający efekt.
Tytuł płyty odwołuje się do nie nowej, ale stosowanej po nowatorsku techniki "cut & paste”, która tu jest efektywnie podporządkowana budowaniu melancholijnych, lirycznych i medytacyjnych klimatów, przywołujących na myśl muzykę filmową.
Premiera pierwszego albumu The Mystery Of The Bulgarian Voices z nagraniami studyjnymi po 20 latach, odbędzie się 25 maja 2018 roku. Le Mystère des Voix Bulgares (zwycięzcy Grammy za "Najlepsze Tradycyjne Nagranie Folkowe") wydadzą płytę pod tytułem "BooCheeMish". Przy kilku utworach współpracowali z niesamowitą artystką - Lisą Gerrard (współzałożycielką duetu Dead Can Dance). To spowodowało połączenie bardzo różnych muzycznych światów. Gerrard, jest także znana z pracy nad soundtrackami do filmów "Gladiator" i "Informator", często mówi o wpływie jaki chór miał na jej techniki śpiewu, kiedy odkryła ich we wczesnych latach 80'. Albumowi udało się połączyć bułgarski folklor z innymi tradycjami i kulturami. Zachowuje on unikalną tożsamość składowych głosów, stylistyki wokalnej i techniki poszczególnych członków chóru, nawet gdy zestawi się je z akustycznym akompaniamentem instrumentów strunowych z perkusjonaliami i beatboxem. Kiedyś zostali określeni jako "małżeństwo avantgardy ze średniowieczem". Magia zespołu polega na doskonaleniu różnorodnych sztuk dawnych wokali bułgarskiej kultury z nowoczesnym i oryginalnym brzmieniem, dzięki unikalnym chóralnym strukturom i wielowarstwowym kompozycjom acapella. To dzięki zestawieniu tych cech, są w stanie wydobyć z siebie tak niesamowite dźwięki.
Płyta poświęcona jest twórczości solowej Mariana Borkowskiego, znakomitego kompozytora, muzykologa i pianisty związanego z warszawskim konserwatorium. Borkowski przez wiele lat poświęcał się pracy pedagogicznej na stołecznej uczelni jednocześnie doskonaląc i wzbogacając własny język muzycznego wyrazu. Utwory zarejestrowane na płycie stanowią zapis tych stylistycznych poszukiwań, w których wykorzystane są techniki sonorystyczne, aleatorystyczne, oryginalna koncepcja czasu muzycznego oraz eksperymentalna notacja rezygnująca z pięciolinii na rzecz papieru milimetrowego. Imponujący jest również wykorzystany aparat wykonawczy.
"Jeśli jeszcze nie słuchałeś tej płyty, zrób to teraz i przestań czytać. Wiesz lepiej niż ktokolwiek, że muzykę można wytłumaczyć tylko przez muzykę (słowa, tak konkretne i funkcjonalne, nigdy nie wystarczą); instrumenty i techniki to tylko instrumenty i techniki; a muzycy ćwiczą swoje zmysły, aby magicznie reagować na dźwięk." ...cały ten emocjonalny tekst, jako wstęp do płyty, zamieszczono na okładce. Natomiast nagranie improwizowanej sesji sprzed 20 lat odnalazła i dodała do swojego katalogu wydawniczego na rok 2019 Fundacja Słuchaj! Muzycy: Agustí Fernández: piano William Parker: bass Susie Ibarra: drums
Premiera pierwszego albumu The Mystery Of The Bulgarian Voices z nagraniami studyjnymi po 20 latach, odbędzie się 25 maja 2018 roku. Le Mystère des Voix Bulgares (zwycięzcy Grammy za "Najlepsze Tradycyjne Nagranie Folkowe") wydadzą płytę pod tytułem "BooCheeMish". Przy kilku utworach współpracowali z niesamowitą artystką - Lisą Gerrard (współzałożycielką duetu Dead Can Dance). To spowodowało połączenie bardzo różnych muzycznych światów. Gerrard, jest także znana z pracy nad soundtrackami do filmów "Gladiator" i "Informator", często mówi o wpływie jaki chór miał na jej techniki śpiewu, kiedy odkryła ich we wczesnych latach 80'. Albumowi udało się połączyć bułgarski folklor z innymi tradycjami i kulturami. Zachowuje on unikalną tożsamość składowych głosów, stylistyki wokalnej i techniki poszczególnych członków chóru, nawet gdy zestawi się je z akustycznym akompaniamentem instrumentów strunowych z perkusjonaliami i beatboxem. Kiedyś zostali określeni jako "małżeństwo avantgardy ze średniowieczem". Magia zespołu polega na doskonaleniu różnorodnych sztuk dawnych wokali bułgarskiej kultury z nowoczesnym i oryginalnym brzmieniem, dzięki unikalnym chóralnym strukturom i wielowarstwowym kompozycjom acapella. To dzięki zestawieniu tych cech, są w stanie wydobyć z siebie tak niesamowite dźwięki.
Leopold Godowski, urodzony w 1870 r. w miejscowości Żośle koło Wilna, spędził większość życia w USA odbywając podróże koncertowe na wszystkich kontynentach świata. Co zaskakujące, ten znakomity wirtuoz fortepianu nigdy nie pobierał systematycznych lekcji gry i, wyjąwszy krótkie studia w Paryżu (pod kierunkiem Saint-Saëns’a) i Berlinie, był muzycznym samoukiem. Prezentowana na płycie twórczość Godowskiego w dużej mierze składa się z transkrypcji i bardzo wymagających studiów techniki fortepianowej biorących za punk wyjścia dzieła innych kompozytorów. Łukasz Kwiatkowski radzi sobie jednak znakomicie ze wszystkimi wykonawczymi trudnościami pozwalając słuchaczom cieszyć się twórczością mało znanego kompozytora.
"Apocalyptica była od początku pomyślana jako zespół kreatywny, mocno zakorzeniony tu i teraz", tak 24-letni Perttu Kivilakso, najmłodszy z trzech jeźdźców apokalipsy, wyjaśnia filozofię kryjącą się za nowym albumem. "Kiedyś przez kreatywność rozumieliśmy naśladowanie na wiolonczelach brzmienia typowej gitary heavy-metalowej. Teraz kreatywność to poszukiwanie naszych własnych muzycznych wizji. Chcieliśmy po prostu wykorzystać nasze instrumenty na szerszą skalę i spróbowaliśmy stworzyć nowe techniki gry na wiolonczeli." Setki niekończących się godzin spędzonych samotnie w studiu zaowocowały odnalezieniem własnego brzmienia. Oto efekt - jasny i prosty : "Stworzyliśmy nowy styl muzyczny - rock wiolonczelowy."
Sonaty fortepianowe zajmują centralne miejsce w twórczości Beethovena. Jako kompozytor i pianista wirtuoz, tworzył on utwory na fortepian od początku do końca swojej kariery, tak więc cykl sonat fortepianowych daje unikalny wgląd w ewolucje warsztatu kompozytorskiego oraz techniki pianistycznej Beethovena.
Urokliwy debiut jedenastoosobowego kolektywu, którego muzyka i styl życia przywołują pamięć podobnych zespołów z południowej Kalifornii z przełomu lat 60. i 70. Sporo nostalgii i mnóstwo serdecznych emocji, odwołujących się do złotej epoki rocka. To oczywiste, że utwory miniorkiestry dowodzonej przez Sharpe`a (to nowe wcielenie Alexa Eberta, byłego lidera Ima Robot) wywołują mnóstwo pozytywnych skojarzeń ze stylistyką Motown, Parliament, The Doors czy The Mamas And The Papas. Podobny epicki rozmach aranżacyjny, pewien religijno-hymnowy klimat części kompozycji oraz nawiązujące do techniki wall-of-sound Phila Spectora brzmienia stawiają Edwarda Sharpe`a & Magnetic Zeros po nostalgicznej stronie rockowego spektrum. Jednak, jeśli dobrze się wsłuchać, nie ma w tym ani cienia cynizmu, a za to tyle autentycznej pasji i szczerości, jakie mogłyby wypełnić niejeden album U2 (czego, dobrze się wsłuchajcie, dowodzi utwór „Carvis On").