Tysiące widzów z całej Europy przyjechało w 2013 roku do Baden – Baden, aby przeżyć tę unikalną i wyjątkową inscenizację jednej z najwspanialszych oper Wolfganga Amadeusza Mozarta – Don Giovanni w wykonaniu The Balthasar Neumann Choir and Orchestra pod dyrekcją Thomasa Hengelbrock’ a.
Perfume Genius na 5 maja 2017 zapowiedział swój czwarty album, zatytułowany "No Shape" (Matador Records). Album został nagrany w Los Angeles, jego produkcji podjął się Blake Mills, natomiast za miks odpowiadał Shawn Everett. Pierwszy singel "Slip Away" charakteryzuje odważne, ekspansywne i wyrafinowane brzmienie, połączone z pełną mocy, intymną piosenką, pokazującą nowy, imponujący dźwiękowy entuzjazm. Wyreżyserowany przez stałego współpracownika Björk, Andrew Thomasa Huanga teledysk, przedstawia fantazyjnie namalowany, intymny związek pomiędzy dwiema siostrami, z których jedna jest grana przez Perfume Genius. Wydany w 2014 roku, przełomowy album Perfume Genius "Too Bright" - który przyniósł hymn "Queen" - był muzycznym i wykonawczym skokiem, nieporównywalnym brzmieniowo do niczego, co było wcześniej, ani później.
Najsłynniejsza, najpiękniejsza i najstarsza historia – historia Bożego Narodzenia – opowiedziana przez Thomasa Quasthoffa, mówiącego i śpiewającego.
Pierwszy tom z serii Handel we Włoszech. London Early Opera do bogatej skarbnicy utworów Haendla dodaje kompzycje Thomasa Arne i Johna Hebdena.
Chóry The Sixteen, The Gabrili Consort oraz The Choir of King’s Collage Cambridge wykonują dzieła wokalne okresu renesansu m.in.: “Miserere” Gregorio Allegriego i “Lamentation of Jeremiah” Thomasa Tallisa. Teraz w wyjątkowej cenie!
Zbiór Lachrimae Pavans Johna Dowlanda jest uważany za jedno z najważniejszych dzieł w kanonie angielskiej muzyki kameralnej. W tym wybitnym nagraniu, skrzypek barokowy John Holloway tworzy koncertowy program zbudowany wokół tych siedmiu Pawan. Pomiędzy dziełami Dowlanda znajdziemy utwory wybitnych kompozytorów tamtej epoki: Henry Purcella, Williama Lawesa, Johna Jenkinsa, Thomasa Morleya i Matthew Locke'a. Ten urozmaicony program, pełen dzieł o kontrastowym charakterze i kolorycie, pozwala zespołowi wykonawców ukazać bogactwo zespołowej muzyki, która rozkwitała w Anglii w XVII wieku.
George Ivanovich Gurdjieff był jednym z najbardziej intrygujących kompozytorów XX wieku. Prace grecko-ormiańskiego mistyka opierały się przede wszystkich na spirytualnym tańcu. Większość jego fortepianowych kompozycji została spisana ze słuchu przez jego ucznia Thomasa de Hartmanna. Jego muzyka natychmiast wciągać słuchaczy w swój mistyczny świat, sprawiając, że czas wydaje się płynąć wolniej. Bardzo ciekawa płyta.
Tworząc zespół Jupiter lutnista Thomas Dunford chciał „odkryć ducha muzyki kameralnej w repertuarze barokowym. Silnie kontrastująca muzyka Vivaldiego wymaga właśnie takiego podejścia - prawie jak improwizacja ”. Śpiewaczka, francuski mezzosopran Lea Desandre wykonuje na płycie arie z oper, m. in. z „Il Giustino”, „Juditha triumphans”, „Il Farnace” i „Griselda”, a także słynną arię „Cum dederit” z Nisi Dominus. Na płycie mamy także cztery koncerty, na lutnię D-dur, na lutnię i skrzypce, na fagot g-moll i na wiolonczelę g-moll. Oprócz Thomasa Dunforda na lutni, Petera Whelana na fagocie i wiolonczelisty Bruno Philippe'a, występują tu także Jean Rondeau na klawesynie i organach, Cecilia Bernardini i Louis Creac'h (skrzypce), Jérôme Van Waerbeke (altówka) i Douglas Balliett (kontrabas).
Ambroise Thomas (1811-1896), kompozytor i przez ponad dwadzieścia lat dyrektor Paryskiego Konserwatorium, był przez wielu krytyków uważany za konserwatystę, który pragnie jedynie zaspokajać gusta mało wymagającej klasy średniej. Zarzuty te niewiele go obchodziły. Cenił sobie sukces komercyjny i nie widział nic złego w tworzeniu utworów #8220;lekkich, łatwych i przyjemnych" dla ucha. Większość z melodyjnych oper Thomasa odeszła w zupełne zapomnienie; do dziś przetrwały jedynie Mignon i Hamlet, niewątpliwie najlepsze utwory kompozytora.Premiera Hamleta 9 marca 1868 była największym sukcesem Thomasa. Publiczność tłumnie przychodziła do Opery Paryskiej, by oklaskiwać Jean-Baptiste#8217;a Faure w roli Hamleta i Christine Nilsson w roli Ofelii. Nikomu zbytnio nie przeszkadzały zmiany i uproszczenia dokonane w Szekspirowskim oryginale przez librecistów, Michela Carré i Julesa Barbiera (którzy napisali również libretta do m.in. Fausta i Romea i Julii Gounoda). Krytycy jak zwykle zarzucali Thomasowi stworzenie dzieła, które jest zaledwie zbiorem melodyjnych arii i efektownych chórów i okazją do koloraturowych popisów dla sopranu śpiewającego Ofelię (po Christine Nilsson błyszczały w tej roli takie gwiazdy, jak Emma Calvé, Nellie Melba, Mary Garden czy, już bardziej współcześnie, Joan Sutherland i June Anderson). Niewątpliwie są w tej operze fragmenty raczej mało interesujące zarówno pod względem muzycznym, jak i dramatycznym (nudnawy balet), zdecydowanie jednak przeważają sceny, w których Thomas imponuje nie tylko łatwo wpadającymi w ucho melodiami (znakomity duet Gertrudy i Hamleta czy niezwykle poruszający monolog Etre ou ne pas etre).
Koncerty fortepianowe brazylijskiego kompozytora Camargo Guarnieriego w wykonaniu Maxa Barrosa i orkiestry Filharmonii Narodowej pod dyrekcją Thomasa Conlina.