Cierpliwość tych, którzy od ponad trzech lat czekali na kolejną płytę Lykke Li nareszcie została nagrodzona. Nowy album zachwycającej szwedzkiej piosenkarki i kompozytorki o niesamowitym głosie nosi tytuł "I Never Learn".
Bud Powell był jednym z największych pianistów jazzowych lat 50. i początku 60. XX wieku. Niestety, uzależnienie od alkoholu spowodowało, że zmarł, mając zaledwie 41 lat. Amerykański artysta swoją wielką klasę pokazywał podczas koncertów. Na prezentowanej płycie znalazł się zapis występu Buda z kwietnia 1960 roku na The Essen Jazz Festival. Amerykanin genialnie zaprezentował dziewięć kompozycji w trio, w którym byli jeszcze kontrabasista Oscar Pettiford i perkusista Kenny Clarke. W trzech utworach pojawił się gościnnie na scenie legendarny saksofonista tenorowy Coleman Hawkins. W tym w napisanym przez siebie "Stuffy". Wspaniały koncert został zremasterowany i ukazuje się na audiofilskim winylu. Tracklista: Side A 1. Shaw Nuff 2. Blues in the Closet 3. Willow Weep for Me 4. John's Abbey 5. Salt Peanuts Side B 1. All the Things You Are 2. Yesterdays 3. Stuffy
Ben Webster zaprosił do uczestnictwa w nagraniach znakomitych muzyków jazzowych takich jak: Benny Carter, Oscar Peterson, Barney Kessel, Ray Bown i Herb Ellis. Benjamin Francis Webster (ur. 27 marca 1909 w Kansas City, Missouri, zm. 20 września 1973 w Amsterdamie) – amerykański jazzowy saksofonista tenorowy. Ben Webster jest uważany za jednego z trzech najważniejszych swingowych saksofonistów tenorowych ("swing tenors"). Dwaj pozostali to Lester Young oraz Coleman Hawkins, który był muzykiem mającym największy wpływ na twórczość Webstera. Styl Bena był zazwyczaj agresywny i "szorstki" (często korzystał z charakterystycznej "zachrypniętej" modulacji), ale umiał się również znaleźć w nastrojowych, sentymentalnych balladach. W 1940 Ben Webster został głównym solowym saksofonistą tenorowym w orkiestrze Duke'a Ellingtona. W ciągu kolejnych trzech lat uczestniczył w wielu słynnych nagraniach jak "Cotton Tail" czy "All Too Soon". Po trzech płodnych latach spędzonych z Ellingtonem, opuścił jego zespół. Stało się to po gwałtownej sprzeczce, podczas której pociął Ellingtonowi garnitur. Od 1943 Webster pracował w Nowym Jorku; nagrywał często, zarówno jako lider, jak i w roli sidemana; współpracował z Raymondem Scottem, Johnem Kirbym i Sidem Catlettem; w latach pięćdziesiątych kilkakrotnie koncertował z Jazz at the Philharmonic. Zmarł w Amsterdamie i został pochowany na cmentarzu Assistens w Kopenhadze. Wywarł wpływ na twórczość takich muzyków jak Archie Shepp, Lew Tabackin, Scott Hamilton, David Murray i Bennie Wallace. Tracklista: 1. Tenderly 2. That's All 3. Danny Boy 4. Jive at Six 5. Don't Get Around Much Anymore 6. Poutin' 7. Pennies From Heaven 8. Bounce Blues 9. Cotton Tail 10. Randle's Island 11. Old Folks 12. King's Riff 13. You're My Thrill 14. Hoot 15. Iron Hat, The 16. 'S Wonderful 17. You Didn't Tell Me 18. Got You Begging 19. Duke and the Brute, The 20. Reach