Płyta jest poświęcona instrumentowi, którego nazwa w różnych językach brzmi Krummhorn (niemiecki), Storto (włoski) i Tournebout (francuski). Polska nazwa instrumentu to krzywuła. Był on używany wyłącznie w okresie renesansu. Wykonawcy to zespół Syntagma Amici.
Pieśni nomadów to już dwudziesty pierwszy album artysty dla ECM. Micus posługuje się tym razem dziewięcioma różnymi instrumentami, wśród których na szczególne wyróżnienie zasługują dwa, dotąd przez niego nie używane: pierwszy to marokańska lutnia genbri, pokryta skórą z wielbłąda, na której grają ludzie z plemienia Gnawa w Maroku; drugi to ndingo - instrument z grupy lamelofonów podobny do kalimby, używany przez plemię San w Bostwanie. Swoim albumem Micus, który uważa się za nomada muzycznego, odnosi się zarówno do sytuacji ludzi z plemienia Gnawa, jak i San, jak też do swojego sposobu życia i pracy.