"To jest moja osobista kołysanka do szalonego świata" - mówi Max Richter - "Manifest wolniejszego tempa życia". Trwający 8 godzin projekt brytyjskiego kompozytora to muzyka... do spania.Kompozycja umieszczona na ośmiu płytach CD + na nośniku Blu-ray Audio.
Patsy Cline, właśc. Virginia Patterson Hensley (ur. 8 września 1932 w Winchester, zm. 5 marca 1963 w Camden) – amerykańska piosenkarka muzyki country i pop. Ballada z roku 1961 "Crazy" autorstwa Williego Nelsona w jej wykonaniu została umieszczona przez magazyn muzyczny Rolling Stone na 85 miejscu listy "500 najlepszych piosenek wszech czasów".
Patsy Cline, właściwie Virginia Patterson Hensley (ur. 8 września 1932 w Winchester, zm. 5 marca 1963 w Camden) – amerykańska piosenkarka muzyki country i pop. Ballada z roku 1961 "Crazy" autorstwa Williego Nelsona w jej wykonaniu została umieszczona przez magazyn muzyczny Rolling Stone na 85 miejscu listy "500 najlepszych piosenek wszech czasów".
Artur Lesicki - gitarzysta, kompozytor, uprawia różne gatunki muzyki - głównie jazz. Ma na swym koncie kilkanaście nagranych płyt. Współlider czołowej polskiej grupy jazzu elektrycznego Funky Groove, według magazynu Jazz Forum najlepszego zespołu jazzu elektrycznego roku 2003 i 2004. Pierwsza płyta grupy wydana przez światowy koncern PolyGram (obecnie Universal), niedługo po polskiej premierze została umieszczona w światowym katalogu firmy. Gitarzysta prowadzi też własny akustyczny zespół – Artur Lesicki Acoustic Harmony. Premiera pierwszej płyty grupy - An Unbelievable Silence – którą wydał także Universal, miała miejsce w kwietniu 2004 r. Album ten uznano za najlepsze wydawnictwo jazzowe roku 2004 miesięcznika "Gitara i Bas”.
"To jest moja osobista kołysanka do szalonego świata" - mówi Max Richter - "Manifest wolniejszego tempa życia". Trwający 8 godzin projekt brytyjskiego kompozytora to muzyka... do spania.Kompozycja umieszczona na ośmiu płytach CD + na nośniku Blu-ray Audio.
Świąteczny album w wykonaniu gwiazdy Broadway „Lea Michele – Christmas In The City”. Artystka za rolę Rachel Berry w serialu Glee otrzymała nominację do Złotego Globu oraz Teen Choice Award. W 2010 roku Michele została umieszczona na liście "100 najbardziej wpływowych osób na świecie". Również w 2010 FHM umieścił ją na 7. miejscu "Listy najseksowniejszych kobiet". Michele została umieszczona przez magazyn People na liście "Najlepiej ubranych 2010". Poza tym zdobyła tytuł "Najbardziej stylowej gwiazdy" przyznany przez E! Online. W 2011 r. została umieszczona przez magazyn Maxim na 28. miejscu na liście 100 najseksowniejszych kobiet świata.
Druga odsłona serii ukazującej najbardziej znaczące momenty w życiu Haendla, przeżywanych podczas jego licznych podróży. Dzięki wielkiemu zaangażowaniu wykonawców i starannie sporządzonej książeczce możemy dopełnić naszą wiedzę o kompozytorze, poznając jego postać umieszczoną we właściwym kontekście historycznym.
Urodzony w Bostonie saksofonista obchodził swe 75. urodziny koncertując wraz z filharmonikami z Wurzburga. Projekt został zainicjowany przez niemieckie trio 'On The Corner' (fortepian, bas, perkusja), a wielką orkiestrę poprowadził Jonathan Seers. Na program gali złożyły się rozmaitości, niestety nie najlepiej do siebie przystające. Otwiera „Adagio” Tommaso Albinioniego, w którym Mariano na tle wielkiej orkiestry daje popis pełnej ciepłych uczuć solówki na saksofonie altowym. Romantyczny nastrój łamie temat „Plum Island” zagrany na wysokim poziomie w stylu głównego nurtu z akompaniamentem tylko tria. Najpiękniejszy i najbardziej poruszający fragment koncertu to 12-minutowa kompozycja Ramaniego „Yagapriya” w aranżacji Petera Fulda. Mariano, który studiował muzykę Indii z całą maestrią oddał nastrój dzieła w ostinatowej strukturze, o barwnych polifoniach i narastającym napięciu niczym w „Bolero” Maurice'a Ravela. Umieszczona zaraz po tym interpretacja arii „Vesta la Giubba” z opery „Pajace” Ruggiero Leoncavallo jako tako komponuje się z poprzednim utworem, lecz tytułowa kompozycja znowu gubi nastrój, tak że z ponownym dojściem do głosu dużej orkiestry musimy się oswoić. Rhythm'n'bluesowy „Lopin” zagrany z ogniem przez lidera i sekcję rytmiczną cieszyłby bardziej w innym kontekście. Ze względu na wirtuozerię Mariano i wspaniałe momenty, nie można nie docenić płyty, ale lepiej ją przeprogramować...