Tracklista:1. In Gloom2. Pink Hearts3. Crimson Sand4. The Perfect Way to Fall Apart5. Just Another Ghost6. Bad Frequencies7. Skylark8. Edge of Town9. Starlighter (Echo, Utah)10. Push Me Away11. The Suicide Mile12. Straight Down the Line13. Pills
Tracklista: 1. Flight in the Rings of Saturn2. Seventh Dance to Relativities3. Dark Star4. Bali Loop5. Matter Matters6. Markus' Interlude7. DoubLinn8. Black Sand
Tracklista: 1. Sur Le Theme De Bene Gesserit (I)2. Sur Le Theme De Bene Gesserit (II)3. Sur Le Theme De Bene Gesserit (III)4. Sur Le Theme De Bene Gesserit (IV)5. Sur Le Theme De Bene Gesserit (V)6. Sur Le Theme De Bene Gesserit (VI)7. Sur Le Theme De Bene Gesserit (VII)8. Duncan Idaho9. Paul Atreides
Tracklista: 1. (I Know) I'm Losing You (Feat. Roosevelt Collier and Wes Watkins)2. Don't Burn Me (Feat. Anson Funderburgh)3. You're Gonna Miss Me4. Drowning On Dry Land5. Smooth6. Somebody's Getting It7. Meet Me On the Corner8. Where's Your Love Been9. I've Never Found a Girl (To Love Me Like You Do)10. Strong Like That
Na swym nowym albumie duet Matmos daje pełen upust swym left-fieldowym inklinacjom i sympatiom. Tak pod względem muzyki, która jest totalnym odejściem od akustycznej, podszytej muzyczną tradycją i historią poprzedniej płyty „Civil War" w stronę współczesnej, eksperymentalnej elektroniki i przewrotnego samplingu, jak i w doborze postaci, które Andrew Daniel i Martin Schmidt podziwiają i którym z imienia i nazwiska (w tytule) każdy z utworów jest jakby dedykowany. „The Rose Has Teeth In The Mouth Of A Beat" to galeria bardzo zróżnicowanych stylistycznie muzycznych portretów, czasem abstrakcyjnych dźwiękowych szkiców, czasem bardziej uporządkowanych i konwencjonalnych strukturalnie, pełnokrwistych obrazów. To jakby nawiązanie do koncepcji Emerson, Lake & Palmer z czasu ich słynnych „Obrazków z wystawy" według Modesta Mussorgsky'ego na nowe czasy zamętu i chaosu (aluzji jest sporo, np. w „Snails And Lasers For Patricia Highsmith"). Odwoływanie się jednym tchem do tak różnych postaci, jak Ludwig Wittgenstein, Valerie Solanas, Patricia Highsmith, William S. Burroughs czy Ludwig II Bawarski wydaje się być ryzykowne. Jednak geniusz muzyczny Matmos potrafi ułożyć owe muzyczne portrety w spójną i fascynującą współczesną suitę - galerię. Miejscami niekoniecznie łatwą i przyjemną w odbiorze, ale kto twierdzi, że muzyka podejmująca próbę powiedzenia nam czegoś ważnego o naszych czasach musi być lekka i przyjemna?
Założony w 1996 roku w Szkocji The Beta Band to jeden z najbardziej innowacyjnych i niepowtarzalnych zespołów przełomu wieków. Ich wyjątkowe brzmienie sprawiało że byli niepodobni do niczego co działo się na muzycznej scenie w czasach istnienia grupy, czyli między 1996 a 2004 rokiem. Wydali 3 pełne albumy i 3 epki, które dały im status jednej z najbardziej cenionych i ekscytujących formacji swojego pokolenia. Pierwszy krążek zbiera starannie wyselekcjonowane hity z całego dorobku Szkotów. Płyta numer 2 to z kolei zapis fantastycznego koncertu z londyńskiego Shepeherd's Bush Empire, który odbył się w 2004 roku. Tracklista: CD 1 1. Dry The Rain 2. Inner Meet Me 3. She’s The One 4. Dr. Baker 5. It’s Not Too Beautiful 6. Smiling 7. To You Alone 8. Squares 9. Human Being 10. Gone 11. Broke 12. Assessment 13. Easy 14. Wonderful 15. Troubles 16. Simple CD 2: Live At The Shepherds Bush Empire 1. It’s Not Too Beautiful 2. Squares 3. Inner Meet Me 4. Simple 5. She’s The One 6. Easy 7. Dr. Baker 8. Dry The Rain 9. Quiet 10. Broke 11. Assessment 12. Dog’s Got A Bone 13. House Song
Tracklista:
Tracklista:1. Vulkanen2. Babalon Rising3. En Bit Av Det Tredje Klotet4. Naturligt Sampsel5. Monte Verita
1. I Loathe
W 2016 roku praktycznie wszystkie muzyczne periodyki zwróciły uwagę na genialny album „Malibu” Anderson Paak’a. Artysta przełożył na nim soul spod znaku Stevie Wandera, na język XXI wieku filtrując go hip-hopowym mariażem dźwięków w stylu Kendricka Lemara. Na jego tle debiutancki LP z 2014 roku „Venice” błyszczy niczym nieoszlifowany muzyczny diament. Soul, R’n’B, hip-hop, muzyka klubowa, stanowią tu jedynie punkty wyjścia ku poszukiwaniu własnego, od pierwszych dźwięków, rozpoznawalnego stylu. Chcąc wiedzieć co współczesnemu muzycznemu światu w duszy gra, nie sposób po „Venice” nie sięgnąć.