Tracklista: 1. The Past Is Dead 2. Killing Time 3. Jerusalem Syndrome 4. Awakening 5. Hangmen Also Die 6. The Wild Hunt 7. Discovery 8. Hasta La Muerte
1. AMOUREUSE 2. LOVIN' AND FREE 3. CHICAGO 4. I GOT THE MUSIC IN ME 5. YOU DON'T KNOW HOW GLAD I AM 6. STEP BY STEP 7. DARK SIDE OF YOUR SOUL 8. WHY DON'T I RUN AWAY FROM YOU 9. RUNNIN' OUT OF FOOLS 10. AIN'T NOTHING LIKE THE REAL THING 11. ONE
Tracklista:
Czy mamy właśnie do czynienia z jednym z największych muzycznych zaskoczeń tego roku? „Can’t Rely On You” – to najnowszy owoc współpracy Palomy Faith (przeboje ‘New York’ czy ‘Stone Cold Sober’) z najpopularniejszym ostatnio twórcą hitów Pharrellem Williamsem („Get Lucky”, „Blurred Lines”) zwiastujący trzecią w karierze Palomy płytę studyjną. Para spotkała się podczas kostiumowego balu Met Ball w nowojorskim Metropolitan Museum, kiedy Pharrell sam podszedł do Palomy nucąc jej ‘New York’. Zapisał jej numer i jeszcze tego samego wieczoru zaoferował współpracę. Kiedy wokalistka odesłała mu SMSa z pytaniem czy mówi poważnie, odpowiedział, że owszem – i wkrótce para nagrała utwór w studiu w Miami. „Can’t Rely On You” to nie tylko utwór napisany przez Pharrella – muzyk wyprodukował go i udziela się w nim osobiście, rzucając jakby od niechcenia zdanie “I don’t know what this world is coming to”.
Tracklista: 1. Entracte (Instrumental)2. Mind Over Matter3. Once Is Never Enough4. Alone Again Tonight5. I'll Leave It in Your Hands6. The Security of Illusion7. Stand Up8. Days Like These9. Voila! (Instrumental)10. No Man's Land11. Without You12. The Security of Illusion13. Scratching the Surface14. Ice Nice
Tracklista:1. Long Shadow2. The Weather3. Red Sun4. Sutra Baths5. Sara6. Gold from Teeth7. Workhorse8. Aine9. Blood Orange10. The Monolith11. LUCA
"Keep In Touch" to album Nico Muhly'ego i Nadii Siroty z udziałem The Detroit Symphony Orchestra oraz Alarm Will Sound. Sirota jest skrzypaczką, która współpracowała między innymi takimi muzykami jak Daníel Bjarnason, Valgeir Sigurosson czy Judd Greenstein. Nico Muhly to kompozytor muzyki kameralnej, oper, baletów, ma na koncie współpracę z Antony & The Johnsons, Bjork, Grizzly Bear, The National. Nico jest również współzałożycielem (wraz z Benem Frostem i Valgeirem Sigurossonem) islandzkiego labelu Bedroom Community. Duet wystąpi podczas tegorocznej edycji festiwalu Sacrum Profanum.
Napisano o niej wiele biografii, ale niektóre fakty z jej życia pozostały tajemnicą.Urodziła się 19 grudnia 1915 jako Édith Giovanna Gassion w paryskim osiedlu Quartier de Belleville, gdzie żyło wielu imigrantów. Podobno przyszła na świat na chodniku przy ul. Rue de Belleville, nr 72, natomiast w jej akcie urodzenia wpisany był szpital Tenon, który znajduje się w 20 dzielnicy, gdzie leży Rue de Belleville. Imię chrzestne otrzymała po siostrze Edith Cavell, która podczas I wojny światowej pomagała brytyjskim żołnierzom w ucieczce z niemieckiej niewoli, za co została rozstrzelana.Jej matka Annetta Giovanna Maillard (1895-1945), urodziła się w Livorno, w zachodniej Toskanii. W Paryżu śpiewała po kawiarniach jako Line Marsa. Ojciec, Louis-Alphonse Gassion (1881-1944), był ulicznym akrobatą a wcześniej aktorem w teatrze. Po ojcu miała korzenie francusko-włoskie, a po matce berberyjskie. Porzucona przez matkę – śpiewaczkę kawiarnianą, krótko mieszkała z babką, Emmą (Aïcha) Saïd ben Mohammedov (1876–1930). Zanim ojciec wstąpił do wojska, aby walczyć na froncie, zabrał ją do swojej matki, która w Normandii prowadziła dom publiczny. Tamtejsze prostytutki pomagały ją wychować.Gdy miała 3 lata, straciła wzrok.Była niewidoma do 7 roku życia. Młodość spędziła na ulicach Paryża. W wieku 15 lat zajęła się ulicznym śpiewaniem. Została odkryta w 1935 przez impresaria Louisa Leplée i rozpoczęła występy w jego kabarecie "Le Gerny's" przy Champs-Élysées, pod pseudonimem "La Môme Piaf" (wróbelek), który stał się później znany milionom wielbicieli jej talentu. W 1936 miała pierwsze nagranie dla wytwórni Polydor. W 1935, w wieku 2 lat, zmarła jej jedyna córka. W czasie wojny występowała w lokalach, współpracując z francuskim ruchem oporu. Słynęła z niebywałej ekspresji i dramatyzmu w wykonywaniu piosenek specjalnie dla niej pisanych. Jej chropowaty i stosunkowo niski głos kontrastował z drobną sylwetką (147 cm), co fascynowało widzów m.in. w paryskiej Olympii, z którą była przez lata związana. Śpiewała także w USA, odnosząc spore sukcesy. Oprócz jej talentu, widzów przyciągała otaczająca Piaf legenda, wynikająca z jej przeszłości, a także nieudane związki uczuciowe, które z jednej strony zwiększały dramatyzm jej recitali, a z drugiej pogłębiały chorobę, z którą zmagała się heroicznie do końca życia. Osiągnąwszy szczyty kariery zaczęła pomagać młodym piosenkarzom, ułatwiając im start artystyczny (m.in. Yves Montand, z którym miała trwający kilka lat romans, Gilbert Bécaud, Charles Aznavour). Piaf zmarła na raka wątroby 10 października 1963 w Grasse, jest pochowana na cmentarzu Père Lachaise. Na jej pogrzebie zebrało się 40 tysięcy ludzi, a na jej grobie do dziś są składane kwiaty. Wiele osób inspirowało się jej muzyką i pisało własne piosenki. Twórczość artystyczna Piaf należy do klasyki francuskiej piosenki i pomimo całkowicie odmienionych dzisiaj standardów i gustów, jest chętnie słuchana na całym świecie i wznawiana przez wydawnictwa muzyczne.
Tracklista:
Tracklista: 1. Towards Forgotten Paths 2. Sovereign of Doom 3. Crescent Moon Rise 4. In Retribution 5. Beyond the Realm 6. Odyssey 7. Infernal Power 8. Reach for the Night 9. Descension into Dying Spheres