Excerpts from four different ballets, performed by Rudolf Nureyev and Margot Fonteyn. One of the most popular dance partnerships in modern ballet, Nureyev and Fonteyn here perform pieces from 'Les Sylphides', 'Le Corsaire', 'La Valse' and 'The Sleeping Beauty'.
Trzech wybitnie uzdolnionych artystów przygotowało fanom opery prawdziwą ucztę! Światowej sławy tenor i świeżo upieczony dyrektor artystyczny Tygodnia Mozartowskiego w Salzburgu Rolando Villazón, jeden z najbardziej rozchwytywanych basów młodego pokolenia Ildar Abdrazakov, który tym albumem debiutuje w Deutsche Grammophon oraz przyszły dyrektor muzyczny Metropolitan Opera Yannick Nézet-Séguin – dyrygent pełen młodzieńczej energii i animuszu, tu stojący na czele Orchestre Métropolitain de Montréal: trzy charyzmatyczne osobowości muzyczne, ulubieńcy publiczności na cały świecie jednoczą się we wspaniałym, muzycznym przedsięwzięciu. Poprzednim wspólnym dziełem Villazóna i Nézet-Séguina był niezwykle popularny, wydany przez Deutsche Grammophon cykl oper Mozarta. Najnowszy album wypełnia kolekcja pięknych francuskich i włoskich duetów na tenor i bas, wykonanych z oddaniem i wielką pasją. Rolando i Ildar poznali się w 2009 roku, przy okazji pracy nad wystawianą w Nowym Jorku operą Lucia di Lammermoor. Dziś, po ośmiu latach od tamtej premiery, artyści wydają wspólny album wypełniony zbiorem wspaniałych, operowych duetów z XIX wieku, utrzymanych w stylach dramma giocoso (wesoły dramat) oraz opéra comique (opera komiczna). Słuchacze znajdą tu uwielbiany “Au fond du temple saint” z Poławiaczy Pereł Bizeta, “Ah, quando fia… Se inclinassi a prender moglie” z Włoszki w Algierze Rossiniego, “Je suis Escamillo” ze słynnej opery Carmen oraz wiele innych, wybitnych operowych arcydzieł. Oprócz dobrze znanego i lubianego repertuaru, artyści zdecydowali się na nagranie dwóch specjalnie zaaranżowanych na tę okazję utworów, które w bezpośredni sposób odnoszą się do ich osobistych historii. Słynna Granada nawiązuje do latynoskich korzeni Rolanda, zaś Ochi Chernye są hołdem dla ojczyzny Ildara – Rosji.
Komplet zremasterowanych nagrań z lat 1946 - 1955 amerykańskiej wokalistki jazzowej Carmen McRae.
Tracklista:1. This I Dig of You (A Place We Know)2. Nostalgia (Little I Cared)3. Aisha (You're Gone)4. Gregory Is Here (Creativity)5. Fried Bananas (One for Dex)6. Ceora (Someday We'll Pay)7. B for BB (Swinging the Blues)8. Tones for Jones Bones (Choices)9. Y Ya La Quiero (I Want You)11. I Forgot to Remember (It Happens Everyday)12. My Shining Hour13. Telephone Blues10. Our Delight (Making Plans)
Tracklista: 1. I Can See Your House From Here2. Red One, The3. No Matter What4. Everybody's Party5. Message to My Friend6. No Way Jose7. Say the Brother's Name8. S.C.O.9. Quiet Rising10. One Way to Be11. You Speak My Language
Na tę i na ecmowską płytę Art Ensemble jazzowy świat czekał ze zniecierpliwieniem. Obydwie one siłą rzeczy postrzegane były przez pryzmat śmierci najbardziej wyrazistej postaci tej legendarnej grupy – Lestera Bowie.O ile ten rodzaj optyki był uzasadniony w przypadku ECM-owskiej płyty, tak na „The Meeting” dobrze byłoby spojrzeć także z perspektywy powrotu do składu Josepha Jarmanna, który jeszcze zanim Bowie zmarł, opuścił szeregi chicagowskiego bandu i w ogóle zrezygnował z działań koncertowych i studyjnych. Jako taka jest z pewnością pozycją zasługującą na uwagę przynajmniej dwóch grup słuchaczy: z dawna zdeklarowanych miłośników twórczości Art Ensemble oraz historyków jazzowych.Nie wniosła ona jednak do obrazu chicagowskiej formacji nic, czego wcześniej nie dalibyśmy rady zidentyfikować. Nie jest to oczywiście żaden zarzut, nie jest także przytyk do kondycji kompozytorsko-wykonawczej jej członków. Bez wdawania się w szczegóły zaryzykowałbym stwierdzenie, że choć w przeciwieństwie do swej ecmowskiej konkurentki przywołuje ona odrobinę ducha dawnej charyzmy, to jednak poza ustalony przez lata standard gry nie wychodzi. Piszę to z pełną świadomością, biorąc niejako w nawias własną sympatię do tej płyty. (Maciej Karłowski)Muzycy:Malachi Favors Maghostut - bass, percussion Roscoe Mitchell - piccolo flute, great bass recorder, sopranino sax, soprano sax, alto sax, tenor sax, bass sax, percussion cage Joseph Jarman - wooden flute, C flute, Eb flute, flute, bass flute, sopranino clarinet, sopranino sax, alto sax, tenor sax, percussion, wooden stand drum, bells, gongs, table vibraphone, whistles Famoudou Don Moye - drums, congas, bongo, counsel drums, bells, whistles, gongs, chimes
Tracklista: 1. (I Know) I'm Losing You (Feat. Roosevelt Collier and Wes Watkins)2. Don't Burn Me (Feat. Anson Funderburgh)3. You're Gonna Miss Me4. Drowning On Dry Land5. Smooth6. Somebody's Getting It7. Meet Me On the Corner8. Where's Your Love Been9. I've Never Found a Girl (To Love Me Like You Do)10. Strong Like That
Tracklista: 1. Bones2. Voices3. Fight4. Human5. Shivers
Tracklista:1. Beyond Repair2. Drop the Act3. Hotel Beds4. Ashley5. Stay6. Late Bloomer7. Sober8. Never Looked Better9. July10. Always You
Zespół Rabastabarbar powstał w 2004 roku we Wrocławiu i… nikt nie wie od czego pochodzi nazwa – po prostu jest. Stworzony przez Andrzeja Plutę – Łobacza oraz Marka Grzycha wypracowywał swój styl sięgając po różnorodne inspiracje wszystkich muzyków. Z tego tygla powstała niepowtarzalna mieszanka pop-rockowej muzyki, z elementami poezji śpiewanej i reggae. Słychać również elementy soulowe i funkowe. Debiutancka płyta zespołu zawiera utwory, które tworzone były od początku istnienia zespołu. Podczas pracy nad płytą muzyka powstawała do napisanych wcześniej tekstów – to właściwie tekst determinował powstanie pewnej historii muzycznej. Na albumie znalazł się też jeden utwór do słów Bolesława Leśmiana: „W innym sadzie, w innym lesie”Naturalnie nie zabrakło utworu singlowego „Fioletowe słońce”, który zdobył sporą popularność w wśród słuchaczy wielu rozgłośni, często trafiając na szczytowe pozycje list przebojów. Ogromną szansę na powtórzenie sukcesu pierwszego singla mają utwory „Biegnij” oraz „Spacer niesamotny”. Na płycie nie zabrakło też krótkich, energetycznych utworów opartych o proste riffy i melodie np. „Kobieto” i „O dziewczynie”. Ostatni utwór na płycie „Nikt nie liczy już gwiazd” jest wyciszeniem… z instrumentalnym zakończeniem.. Płyta jest zdecydowanie zróżnicowana brzmieniowo, jednak spójna jako całość.