Tracklista:1. Slap and Tickle2. Revue3. Touching Me, Touching You4. It's Not Cricket5. It's So Dirty6. The Knack7. Hop Skip and Jump8. Up the Junction9. Hard to Find10. Slightly Drunk11. Goodbye Girl12. Cool for Cats13. I Must Go14. Aint' It Sad
Dwupłytowy album z solowymi dokonaniami Roba Halforda, wokalisty grupy Judas Priest, który od 1991 roku po odejściu z zespołu angażował sie we własne projekty muzyczne. W 2003 roku powrócił on do Judas Priest. W rankingu Roadrunner Records Halford sklasyfikowany został na 15. miejscu listy 50 najlepszych heavymetalowych frontmanów wszech czasów.Tracklista:CD 1:1. Into the Pit2. Nailed to the Gun3. Little Crazy4. Immortal Sin5. I Am Alive6. Legacy of Hate7. I Am a Pig8. Resurrection9. Made in Hell10. Locked and Loaded11. Night Fall12. Cyberworld13. Silent Screams14. Betrayal15. CrystalCD 2:1. Sun2. Golgotha3. Slow Down4. The Hellion5. Electric Eye6. Riding On the Wind7. Metal Gods8. Breaking the Law9. Fire and Ice10. Made of Metal11. Undisputed12. Like There's No Tomorrow13. Winter Song14. Get Into the Spirit15. You've Got Another Thing Comin'
Wokalne utwory religijne niemieckiego kompozytora okresu baroku Benedikta Antona Aufschnaitera. Wykonawcy to austriackie zespoły St. Florianer Sangerknaben i Ars Antiqua Austria pod dyrekcją Gunara Letzbora. Muzycy ci wykonują muzykę dawną na oryginalnych instrumentach z epoki i zgodnie z praktyką wykonawczą tamtego okresu oraz specjalizują się w odkrywaniu zapomnianych kompozytorów austriackiego i niemieckiego baroku.
Tracklista: 1. Lysergik Funeral Procession 2. There's Something On My Side 3. The Man That Follows Hell 4. Stained Glass Cross 5. Ghosts Along the Mississippi 6. Learn From This Mistake 7. Beautifully Depressed 8. Where I'm Going 9. Doob Interlude 10. New Orleans Is A Dying Whore 11. The Seed 12. Lies, I Don't Know What They Say But... 13. Flambeaux's Jamming With Staug 14. Dog Tired 15. Landing On The Mountains Of Meggido
Box 30 płyt CD zatytułowany "The Early Music Collection" jest przeglądem muzyki dawnej powstałej na zachodzie Europy - od chorału wczesnego średniowiecza i muzyki kościoła katolickiego, poprzez polifonię renesansową, aż do końca 17 wieku. Obejmuje okres pięciu wieków i zawiera utwory najwybitniejszych twórców muzyki instrumentalnej i wokalnej, takich jak Hildegard von Bingen i Claudio Monteverdi. Kolekcja zawiera nagrania dokonane przez najwybitniejszych wykonawców muzyki dawnej z katalogu firmy Naxos, którzy są specjalistami w stylowym wykonawstwie.
"Moje najpiękniejsze piosenki" to wydawnictwo prezentujące niezwykłą twórczość Piotra Rubika. Na albumie znajdziemy aż 18 dobrze znanych i lubianych utworów. Wśród kompozycji pojawia się również utwór premierowy - "Dokąd".
Laureaci Grammy, multiplatynowa rockowa formacja Paramore, przerywa czteroletnią przerwę i powraca z nowym albumem „After Laughter”.Piątą płytę Paramore nagrywali w słynnych studiach RCA Studio B w Nashville. To pierwsza sesja nagraniowa kapeli w mieście, w którym spędza ona większość czasu, gdy nie koncertuje. Produkcją zajął się Justin Meldal-Johnsen oraz muzyk zespołu, gitarzysta i klawiszowiec Taylor York. "After Laughter" jest płytą szczególną z tego względu, że pojawia się na niej Zac Farro, jeden z założycieli grupy, który odszedł z niej w 2010 roku."After Laughter" to następca imiennego albumu z 2013 roku, który zdobył szczyt listy "Billboardu". Pochodzący z niego singel "Still Into You" dwa razy pokrył się platyną w USA, zaś "Ain't It Fun" wylądował na szczycie rockowego notowania "Billboardu". Także ten singel dwa razy został platynowy w Ameryce.Istniejąca od 2004 roku formacja tylko w USA sprzedała ponad 5 mln albumów. Jej największym hitem jest pochodząca z albumu "Riot!" singlowa piosenka "Misery Business", która w Ameryce aż trzy razy pokryła się platyną. Inne platynowe single Paramore to "crushcrushcrush", "That's What You Get", "Decode", który trafił na soundtrack do sagi "Zmierzch" oraz nominowana do Grammy piosenka "The Only Exception".
Czwarta płyta Nicka Cave'a i zespołu The Bad Seeds w wersji zremasterowanej. "Your Funeral... My Trial" oryginalnie ukazała się w 1986 roku. Nagrana została w słynnych berlińskich Hansa Studios oraz w Londynie. Jednym z producentów był Flood (m.in. U2, Depeche Mode). Nick był w tym okresie mocno uzależniony od heroiny i przeżywał częste wahania nastrojów, co słyszalne jest w piosenkach z albumu. "Your Funeral... My Trial" to jedna z ulubionych płyt Nicka Cave'a z jego dorobku. Pochodzący z niej utwór "The Carny" pojawił się w kultowym filmie Wima Wendersa "Niebo nad Berlinem".
Tracklista: LP 1 1. The Final Frontier 2. Christopher Pike 3. What s Wrong 4. All Of Them 5. I m Coming Back 6. Flashback 7. He ll Never Know Me LP 2 1. The Sphere 2. Questions 3. Airlock 4. Airiam in Space 5. Fiercely Loyal 6. What Do They Call You 7. Pillar of the Past
In the first place, Beethoven conquered the music metropolis of Vienna as a pianist. As his pupil Czerny reports: "His improvisation was exceedingly brilliant and amazing". Although as a free-lance pianist and composer Beethoven‘s circumstances were highly modest, he was able to realise his visions of innovative music without being dependent on clients or employers. And thus he created the majority of his masterpieces for piano in his chosen country of adoption: his piano sonatas, his Diabelli Variations, and also his five great piano concertos.Contrary to what the opus numbers lead us to believe, Beethoven already began work on the composition of his Piano Concerto No. 2 in B flat, Op. 19 in 1787/88, before his Piano Concerto No. 1 in C, Op. 15, i.e. during his time in Bonn. Only after years of rewriting, and no less than four different versions, did he publish the work in its final form, as we know it today. Beethoven‘s passion for rewriting went so far that he totally replaced the Rondo in B flat, WoO 6 dating from 1793, which functioned originally as the finale of the first version. The work, which teeters on the brink between the traditions of the past and the innovations of the future, is mainly geared towards its traditional forebears, primarily the concertos by Mozart; however, in some aspects it already goes its own way. The traditional elements consist mainly of the relatively meagre instrumentation (lacking in clarinets, trumpets and timpani), the by and large lyrical character of the music, the themes which are somewhat lacking in innovation, the conventional structure and, last but not least, the isolated parallel treatment of soloist and orchestra. The stylistic novelties include the power of expression, the deeply moving middle movement, the double developments of thematic material and also the syncopated rhythm. The first movement (Allegro con brio) follows the traditional form of the double exposition. On the other hand, the harmonic return in a "distant" key, which Beethoven introduces between the first and the second theme, is new and original. The pianistic passage and figure work of the pensively hymnal middle movement (Adagio) is most captivating and has – this, too, in a totally non-traditional manner – a strongly dialogue-type structure. The Finale, a cheerful and endearing Rondo, forms a humorous farewell. However, Beethoven‘s Piano Concerto No. 4 in G, Op. 58, dating from 1804-06, is of a totally different musical calibre. Although Beethoven had already carved out new paths in the genre with his only minor concerto (No. 3 in C minor), without a doubt, his Piano Concerto No. 4 in G must be considered the pinnacle of his piano concertos. All the more as his virtuoso and emotional Piano Concerto No. 5 in E flat adheres more to the symphonic principle. In the G major Concerto, both virtuoso piano-playing and the desire for innovative composition are reflected with absolute clarity. The expansion of the orchestra undertaken here is anything but superficial; rather, it signifies an increase in the intensity of expression. The show of virtuosity, which so far had been openly exposed, is included here within the possibilities of the motive and thematic processes! The symphonic and concertante principle are fused together: both sides – soloist and orchestra – are no longer opposing each other, but have become partners, who represent the social principles of the individual and the collective.The first movement of the G major Concerto already sets the lyrical undertone of the entire work. The opening by the piano (!) is inward looking and balanced, the contrast between solo and tutti has been abolished. The Andante, however, takes another tack: here, in what is normally the refuge of the lyrical, suspense and tension – which so far had been lacking – are picked out as a central theme: a cantabile melody in the piano encounters brittle and meagre answers in the strings. The tension which has now built up is resolved only in the Finale, which immediately follows a fortissimo trill: this is a Rondo, which fades away in a partly restrained, partly cheerful manner.