Tracklista: 1. Shadows Of The Night 2. Freight Train 3. Hell And High Water 4. Let It Rain 5. Ride Like The Wind 6. Shout 7. Shitstorm 8. Light Up The Sky 9. Burning Heart - 2020 10. Skyfall
Elektryczne Gitary to czołowy przedstawiciel polskiego "rocka z poczuciem humoru". Od wielu lat, muzycy zespołu przyzwyczajali publiczność do swojego sarkastycznego, ale też bardzo mądrego spojrzenia na rzeczywistość. Teksty Kuby Sienkiewicza komentowały aktualne wydarzenia i zjawiska w taki sposób, żeby nie dodawać słuchaczom stresu a raczej pokazać, że wszystko, przy odpowiednim nastawieniu może być śmieszne. Tak było przez bez mała trzy dekady, ale teraz czas na nową odsłonę samego Kuby jak i Elektrycznych Gitar.
„Carmen – Arias & Duets” to najnowsze wydawnictwo w dyskografii Andrei Boccellego - wybór arii i duetów z najsłynniejszej opery Bizeta. Bocelli śpiewa partie Don Jose, a towarzyszy mu gwiazdorska obsada – Marina Domashenko, w roli ognistej Carmen, Bryn Terfel, jako torreador Escamilo oraz sopranistka Eva Mei jako Micaela. Całością dyryguje Myung-Whan Chung.Andrea śpiewa rolę Don Jose z wielką pasją. Jego interpretacja jest szczera i wzruszająca. Na wyróżnienie zasłużyła również mezzo-sopranistka Domashenko, której partie The Prague Post skomentował słowami: „[Domashenko] zachwyciła publiczność swoim silnym, lekko gardłowym głosem. Była zarazem gniewna i cyniczna, a przy tym niezwykle uwodzicielska.” Kontrastem dla „ognistej” Carmen okazał się liryczny sopran Evy Mei, która z wielką wrażliwością zaśpiewała partie odtrąconej przez Don Jose Micaeli. Bryn Terfel jako Escamilo, rywal Don Jose o serce cyganki, może śmiało zmierzyć się z każdym bykiem, i każdym śpiewakiem wykonującym tę rolę.Lista utworów:1. Prelude2. L'amour Est un Oiseau Rebelle3. Carmen! Sur Tes Pas Nous Pressons Tous4. Parle-Moi de Mere!5. Que Son Fils La T'aime et La Venere6. Pres des Remparts de Saville7. Votre Toast, je Peux Vous le Rendre8. Halte-la! Qui va la?9. Je Vais Danser en Votre Honneur10. La Fleur Que tu M'avais Jete11. Non! Tu ne M'aimes Pas!12. Hola Carmen13. Je dis Que Rien ne M'epouvante14. Je Suis Escamillo15. Hola! Hola! Jose!16. Halte! Quelqu'un Est la Gabriel17. C'est Toi!
Symphony for Cello and Orchestra, Op. 68 Each of the four creative periods of Britten’s prolific career culminated in a major large-scale work. His full maturity was signalled by Peter Grimes (1945), the second and third creative periods ended with the War Requiem (1961) and Death in Venice (1973), and his brief Indian summer flowered in one of his very finest chamber works, the Third String Quartet. The two works featured on this disc frame his third creative period. After the War Requiem Britten embarked on a period of experimentation and expansion of techniques – a period that saw the composition of some of his most original works: the Cantata Misericordium, the Three Church Parables, the Songs and Proverbs of William Blake and A Poet’s Echo. Two considerable masterpieces belong to these years, Curlew River (the first of the Parables) and the Symphony for Cello and Orchestra The Cello Symphony was completed in May 1963 and was one of a series of works (including the Sonata in C and three suites for unaccompanied cello) that Britten composed for, and dedicated to, Mstislav Rostropovich. It was the first purely instrumental work of such imposing scale that Britten had composed since the early 1940s. The opening D minor Allegro maestoso is also Britten’s most substantial sonata-allegro in terms of scale and content. The contrapuntal G minor scherzo (Presto inquieto) exploits a three-note scalic motif contained within a minor third. Thirds also predominate in the intense, elegiac Adagio, in which the principal theme is constructed entirely from a descending sequence of melodic thirds. The second subject, shared between the cello and solo horn, anticipates the Passacaglia finale, where the trumpet tune (shades of Prokofiev and Janáˇcek) is subjected to six variations and a coda over a ground bass. The most important distinction to be made between Britten’s early concertos and the Cello Symphony is in the relationship between the soloist and the orchestra. Whereas in the bravura Piano Concerto (1938) and even in the more intense Violin Concerto (1939) the soloist assumes the traditional stance, being removed from and in dramatic conflict with the orchestra, in the Cello Symphony the soloist is a virtuosic yet integral part of a coherent symphonic design. The relationship is that which Britten had already explored in the Sonata for Cello and Piano that he had composed for Rostropovich in 1960. An age-old problem in writing for the cello as a solo instrument in the context of a full symphony orchestra is the difficulty of balancing the textures in such a way that the soloist can be heard. But the cello’s most expressive range is that which corresponds with the tessitura of the tenor voice, and Britten certainly knew how to discipline orchestral forces to allow the tenor voice to carry without force. A remarkable feature of the orchestration of the Cello Symphony is the melodic importance of the bass-Iine and the upper woodwind. The middle register of the orchestra is freed for the soloist. In this respect the orchestral palettes of the Cello Symphony and Death in Venice (whose principal protagonist, Gustav von Aschenbach, is sung by a tenor) have a great deal in common. © John Evans
"Sześć dźwięków, sześć perspektyw, sześć osobowości. "Sestetto Internazionale" jest wyjątkowy pod każdym względem. Nic nie jest tu powtarzalne: dwa saksofony sopranowe, skrzypce, fortepian, gramofony i akordeon kwartylowy - trzy instrumenty o wysokiej melodii i trzy instrumenty, które działają rytmicznie, harmonicznie i melodycznie. Ale te kategorie tu nie istnieją. Liczy się tylko słuchanie. Tych sześciu improwizatorów światowej klasy lubi tworzyć i wydawać pejzaże dźwiękowe. Nie chodzi o jedno świetne solo, chodzi tylko o kolektyw. [...]" Urlich Haberzetzer Muzycy: Alison Blunt: violin Achim Kaufmann: piano Veli Kujala: quarter tone accordion Gianni Mimmo: soprano saxophone Ignaz Schick Ignaz Schick: turntables, sampler Harri Sjöström: soprano & sopranino saxophones
„Skała” to już ósma z kolei płyta Kayah. Po sukcesach takich płyt jak Kamień, Zebra, Kayah i Bregovic, JakaJaKayah, StereoTyp, The Best & the Rest, MTV Unplugged, artystka powraca swoją nową w pełni autorską płytą, na której muzyka i teksty są jej autorstwa. To również kolejna po MTV Unplugged płyta Kayah wydana we własnej wytwórni KAYAX. Jedenaście kompozycji i tekstów, które powstawały przez kilka ostatnich lat w głowie artystki będzie dostępnych już 14 września 2009. „Skała” to płyta pełna emocjonalnych wycieczek i spokojnych rytmów oraz mądrych, dojrzałych i jak zwykle wyjątkowych tekstów. Muzycznie, płyta jest bardzo akustyczna i nastrojowa. Większość utworów, zostało nagranych w studiu na żywo.
Industrialna, metalowa legenda, zespół Ministry powraca z nową studyjną płytą.Lista utworów:1. Ghouldiggers2. Double Tap3. FreeFall4. Kleptocracy5. United Forces6. 99 Percenters7. Relapse8. Weekend Warrior9. Git Up Get Out N Vote10. Bloodlust
Piąty album zespołu Slayer wydany w 1990 r.
Tracklista:1. Night2. Inexorbitant Future3. Down Into the Sun4. My Doom5. Teaching Birds How to Fly6. The First Corpse On the Moon7. Snow8. Wind to Fire9. With You10. Exorcism
Płyta w niskiej cenie! album z przebojami duetu Simon&Garfunkel.