Zacznę nieco górnolotnie, ale naprawdę tak uważam. Polska piosenka to polska kultura. Wiem, że niektórzy nie zgodzą się ze mną. Powiedzą: piosenka to twór ulotny, szybko przemija, nie może równać się z teatrem, literaturą, filmem. A jednak… kiedy staje się przebojem, jej audytorium może być ogromne, o wiele większe niż wielkich literackich bestsellerów, sztuk teatralnych czy dzieł filmowych. Piosenka ma w sobie wielką moc. Czasami nawet nie musi mieć fantastycznego tekstu i super melodii, wystarczy, że jest zapisem chwili, wiarygodnym dokumentem epoki, w której powstała. Choć oczywiście najlepiej, żeby była jednocześnie i dokumentem i dziełem artystycznym. To się zdarza i wcale nie tak rzadko. W naszym cyklu mamy wiele takich piosenek. Dobre, bo polskie. Więcej powiem: najlepsze, bo polskie. Wiem, znowu pomyślicie sobie, że przesadzam. Przecież tyle jest na świecie świetnych piosenek, znakomitych tekstów, wspaniałych melodii, gwiazd większych niż nasze. To prawda. Ale czy jakiś amerykański, angielski czy francuski przebój potrafi Was wzruszyć tak, jak „Pokolenie” Kombii czy „Wymyśliłam cię” Jarockiej… Albo rozśmieszyć i jednocześnie zmusić do zastanowienia tak, jak hity Skiby i Big Cyca? Albo przypomnieć ciemne czasy komuny, z którą słowami i muzyką walczyli: Kazik z Kultem czy Tomek Lipiński z Tiltem? A przeboje Izabeli Trojanowskiej, SBB czy Róż Europy nie przywołują fantastycznych wspomnień? To jest właśnie moc naszej piosenki! Najlepszej, bo polskiej. Miłego słuchania! Nazywają ją Królową Polskiego Bluesa, chociaż ona właściwie nigdy bluesa nie śpiewała. To dziennikarze przyczepili jej taką, jak mówi "łatkę" i tak już zostało. Nie walczy z tym, bo nazwa nie jest ważna. Ważne jest by się sobie nie sprzeniewierzać. Martyna "gra opowieści o życiu, miłości i zdradzie, co w jakimś sensie zahacza o bluesa". Jest z całą pewnością wyjątkową postacią naszej sceny muzycznej. Nie znamy się bliżej, ale czuję jakieś pokrewieństwo dusz. Może dlatego, że obie chciałyśmy być hipiskami i kochamy Boba Dylana. W świat Dylana wprowadził ją mąż Andrzej Jakubowicz, tłumaczył jego teksty, znał się na amerykańskiej muzyce. Kiedy po raz pierwszy usłyszałam Martynę w warszawskim klubie Remont, od razu wiedziałam, że to dziewczyna z mojej bajki. Niedługo potem cała Polska śpiewała "W domach z betonu nie ma wolnej miłości". Dla jednych była to piosenka o wolności, dla drugich – o jej braku. Kiedy Andrzej Jakubowicz napisał ten tekst, ona prawie natychmiast skomponowała muzykę. To do dzisiaj jej największy przebój. Wiele dziewczynek urodzonych w latach 80. nosi imię Martyna. Ona sama jako mała dziewczynka chciała być baletnicą, jednak kiedy tata przywiózł jej z wykładów w Związku Radzieckim enerdowską gitarę Resonata, zaczęła grać. No i gra do dzisiaj, chociaż z przerwami. Przez 7 lat prowadziła we Wrocławiu pub "Gumowa róża", gdzie występowali: Kaczmarski, Maleńczuk czy Waglewski, pomagała w karierze zespołowi Raz Dwa Trzy…Jednak ja myślę, że najlepiej jest, kiedy Martyna sama pisze, gra i śpiewa piosenki. Tak jak na tej płycie.
- Wykonawca Jakubowicz Martyna
- Data premiery 2018-01-29
- Nośnik CD
